Taal is, meer dan de ogen, een spiegel van de ziel. Geldt dat eigenlijk ook voor katholieken?
Neem Simonis.

De Nederlandse kardinaal, pratend over het kindermisbruik door geestelijken, schakelde onverhoeds op Duits over. En vervolgens viel Nederland massaal van de bank. Zei hij dat echt: ‘Wir haben es nicht gewusst’?!
 
Een zwaarder beladen zinnetje bestaat niet in de wereldtaalschat. Het slaat op de grootste zonde ooit begaan: de poging tot uitroeiing van een heel ras - getver, nee. Een volk? Ook niet, want het waren Polen, Duitsers, Nederlanders, Hongaren... Alle aanhangers van een religie dan? Nee, want er zaten zat atheïsten tussen. Je moet zó op je woorden letten!
 
Kan een kardinaal dat niet? Of deed Simonis het expres? Want met die ene Duitse zin zei de pauselijk raadsman een heleboel tegelijk. Namelijk: ja, de zonde is onvergeeflijk, net als genocide. En ja, we wisten ervan.
Maar hij zei tegelijkertijd: dat geven we tóch niet openlijk toe. Want de paus is Gods man op Aarde - onfeilbaar - en toch wist die het ook.
 
Zou Simonis het klipp und klar in zijn móerstaal hebben gezegd: ‘Ja, we wisten het wel’ - dan zou hij daarmee de paus zijn afgevallen. Hoeveel katholieken zouden dan van god los raken? En dus koos Simonis voor het Duits. Nein, aber doch.
 
Schuld bekennen kan het best in verdoezelend buitenlands. Maar had Simonis nou maar gewoon Latijn gesproken. Nostra culpa, nostra culpa, nostra maxima culpa... Het gebruikelijke prelatengemurmel - daar schrikt niemand van.
Zouden ze trouwens nog aan zelfkastijding doen?