Plotseling zegt niemand meer de plot. Decennialang spraken we over de plot van films, boeken en toneelstukken. Soms werd het woord gebruikt in plaats van ontknoping; soms betekende plot het geheel van verwikkelingen, inclusief de ontknoping.

Lydia Rood leest haar column

In de eerste betekenis zeiden we vroeger: clou. In de tweede betekenis zeiden we: intrige. Dat waren de woorden om aan te geven hoe een verhaal zich ontspon. Maar Frans raakte uit. Nu zijn clou en intrige rare oudemensenwoorden geworden. Nu zeggen we plot, we zeggen happy ending (en vaak ook happy end, in ons eigen merk Engels), we zeggen twist in the tail, we zeggen round en flat characters. We lezen geen Franse romans meer, maar kijken Amerikaanse films.
 
Maar plots zeggen we niet meer: de plot. Van de ene dag op de andere zegt iedereen het plot. Zo eensgezind, dat ik begon te denken dat ik het zelf fout zei. Gauw Van Dale nageslagen. Nee, Van Dale vindt ook nog dat het dé plot is.
 
Het gaat tegen de normale tendens in. Het aanrecht is tegenwoordig vaker de aanrecht, het deksel is de deksel aan het worden. De kaft is gewoner dan het kaft. En dan zwijg ik nog over de meisje met de hoofddoekje.
Dus vanwaar dat onzijdige plot?
Zoals een kudde bizons als één koe om kan draaien en heel hard de andere kant op rent, zo doen wij dat met taal ook. Wat drijft de bizons? De taalkundige die daar het antwoord op vindt, is de Darwin van de taal.