Nederlanders hebben ontvrienden tot woord van het jaar gekozen. Ik weet niet of dat betekent of mensen het een mooi woord vinden, maar ik ben bang van wel. Op dezelfde manier waarop ze liefde een mooi woord vinden, en vrede. Zo liefdevol. Zo vreedzaam.

Sneeuw vinden we een puur woord, leeuw vinden we een sterk woord en geeuw een slaperig woord. Onzin!
 
Hoe klinkt het woord van 2009 in het gebruik?
‘Het was best gezellig, maar nou ontvriend ik je, makker.’
Nee, zo niet. Ontvrienden doe je in stilte en in eenzaamheid, in de interplanetaire kilte van internet.
 
Ontvrienden is een lelijk gevormd woord, vind ik. Het voorvoegsel ont- plakt vaak aan werkwoorden: ontdooien, ontwijken, ontbloten, ontaarden. Even gretig hecht ont- zich aan zelfstandige naamwoorden: ontvetten, ontkrachten, ontzielen, ontmaagden, ontmannen.
Maar er zijn grenzen. Je kunt maar niet alles onten. Ontschimmelinfectieën. Ontstrontvliegen. Ontzwerfafvallen. Ontstacaravanparken. Ontschoonmoederen. Ontvrienden.
 
Vaak is het niet veel goeds waarvan we ons willen ont-en. Woorden met ont- rieken vaak onaangenaam: ontbenen, ontweien, ontsteken, ontbinden. En anders heeft het wel iets gemeens: ontmoedigen, ontgroenen, ontbladeren, ontheiligen, onthoofden.
Ont als adjectief betekent smerig of onbetrouwbaar. Kijk uit voor ont!
 
Een ontgoochelend woord, ontvrienden. Echt een woord van deze tijd, zoals ook autisme met de dag actueler wordt.
‘Sodemieter toch op met die vriendschap van je! Dan moet ik je zeker ook te eten vragen?!’
Echt Nederlands eigenlijk - hoewel de Oxford Dictionary defriend uitverkoren heeft.
 
Een volk dat voor ontvrienden kiest, is te beklagen. Maar wee een volk dat twittert!