Johan Cruyff zat destijds nog niet in Barcelona of hij wist al ‘hijo de puta’ te roepen naar de scheidsrechter. En zo hoort dat ook: de buitenlander past zich aan. Na al die tijd kunnen ze daar nóg de naam van het erelid niet goed uitspreken...

Maar hoe anders gaat het bij ons. Nederland is vermoedelijk het enige voetballand ter wereld waar buitenlandse spelers worden aangesproken in het buitenlands. Verslaggevers ondervragen een Ruiz of een McClaren in tenenkrommend slecht Spaans of Engels. Als het Nederlands was, zou het ongeveer zo klinken:

‘Dus wat jij denkt op de moment die je scoort? Was toch een wereldgoal, denk het niet? Met je moeder gebeld nog? Zij was trots op haar zoon, toch wel?’

Je ziet de voetballer en de trainer denken voor ze antwoord geven. Wat zou die gek in hemelsnaam bedoelen? Dan doen ze zoals alle voetballers: hun mond open laten hangen en luisteren wat eruit komt.
‘Je krijgt die bal en je wil hem voorgeven maar je ziet een gaatje en dan schiet je hem in de lange hoek.’
Je ziet de beelden erbij, dus dat commentaar voegt weinig toe, maar ook dat deert niet.
‘So what went through you then? Did you think: my mother should have must seen me now? Isn’t it?’
‘Uhm... yes.’
 
Nee, dan Jakhals Erik van televisieprogramma De wereld draait door, de Tukker die Twentespelers in vlekkeloos Twents ondervraagt. Dan versta je tenminste nóch de vraag, nóch het antwoord. Scheelt een hoop onzin. Fnietan?