Denken over etymologie was vroeger achteruitdenken voor mij. Neem bijvoorbeeld braaf. Dat is van dapper (brave) juist sullig gaan betekenen, wat leuk! Leuk, ook zo’n woord dat bijna in zijn tegendeel verkeerde: van doodkalm, lauw werd leuk aardig, grappig.

Als je ouder wordt, zijn er woorden veranderd waar je bij stond. Dan wéét je nog dat briljant schitterend betekende, of sprankelend van verstand, voor het tot tussenwerpsel verwerd van iemand die tijdens het telefoneren de afwasmachine staat uit te ruimen. Briljant betekent nu niet meer dan ‘O ja?’ en bizar betekent ‘Nee toch?’
De betekenis van woorden vlakt eerst af, en daarna kan dat lege hulsje gevuld worden met nieuwe inhoud. Zo betekent briljant over twintig jaar misschien wel achterlijk en bizar bijvoorbeeld alledaags. Over etymologie kun je ook vooruitdenken - nog chiller.

Zoals anderen nog weten waar ze waren toen de Twin Towers werden aangevallen, weet ik nog wanneer ik voor het eerst opzouten hoorde gebruiken voor oprotten. Mijn ex zei het en ik was opeens héél blij dat ik bijtijds gescheiden was. Opzouten was toch juist bewaren, binnenhouden! En nog transitief ook. Wat een analfabeet had ik aan mijn hart geprangd!
Mensen die 'niet misselijk' zeiden voor 'niet mis', lachte ik in mijn verwatenheid uit. Nu zegt Paul Witteman het. En als de weerman blaat dat het wel mee zal vallen met de zon, bedoelt hij dat het bewolkt wordt.

Maar expres veranderen telt niet. Degene die het woord mankini in het Oxford woordenboek heeft toegelaten, mag van mij naar een bewaarinrichting.