Er is geen blog of mensen vertellen vol vuur over aankopen, zonder uitzondering must-haves (of must haves of musthaves). En ik doe het zonder. Niet één must-have in huis. Is dat wel gezond?

Luister naar Lydia Rood

'Wat vinden jullie nou zeg maar een echte must-have voor de baby-uitzet?'
'Ik zweer bij mijn easybase van de maxicosi. Verder ben ik supertevreden met mijn bugaboo.'
O jee. Wat héb ik mijn kind tekortgedaan!

'Een echte Mummy Musthave uit Amerika! Wat zijn ze toch mooi en handig, die Swaddles van Aden + Anais!'
Ook gemist. Drama!

'Deze fabulous tas van Friss & Company is een echte musthave voor elke fashionista.'
Fashionista? Volgens mij bedoelt ze iemand die zwaaiend met de credit card de modebranche van de straat houdt. Ook een mooi doel in het leven.

'Wat is er nu méér musthave dan de onmisbare skinny jeans?'
Eh... brood of zo?

'Met dit kinderschortje wordt koekjesbakken echt een feest! Voor de kleine keukenprinsessen in spee (sic), een echte must-have.'
En mijn spruit moest in haar blote T-shirt koekjesbakken. Stakkertje.

Een banjo-method feeder. Een panterprint clutch. Een leave-in detangler. Het ene onontbeerlijke hebbedingetje na het andere...
Het zijn braakballen, daar op die blogs: halfverteerde en opgehoeste marketingpraatjes. Must-have betekent must-buy; maakt niet uit of je het daarna in de vuilnisbak flikkert. Zij liever dan ik, maar één ding staat vast: die hebberdjes laten wél de schoorsteen roken. En ach, echt kwáád zal zo’n swaddle - wat het ook is - nou ook weer niet kunnen.
Maar geldt dat ook voor de SouthOrd Lockpick set?
Een must-have voor inbrekers.