Douwe Egberts neemt de CoffeeCompany over. Dat is een keten van koffiecafés. Ze zeggen het echt. Koffiecafés!
Wij doen maar raak met die koffie. Eerst had je koffiehuizen. Duidelijk: daar dronk je koffie. Deftiger werd na verloop van eeuwen de Franse benaming. 'Of er in de negentiende eeuw verschil is geweest tussen cafés en koffiehuizen is moeilijk na te gaan', zegt het Woordenboek der Nederlandsche Taal.

Luister naar Lydia Rood

In de twintigste eeuw werd een café iets waar je vooral bier dronk. 's Avonds gaan ze daar nu zelfs brommerig kijken als je koffie bestelt; bier geeft minder afwas.
Toen kwam de coffeeshop. Het WNT weet van niks, maar Van Dale beschrijft die als 'horecagelegenheid waar koffie, niet-alcoholische dranken, kleine schotels en snacks te krijgen zijn'. Nou ja, oké: tevens een 'verkooppunt van softdrugs'.
Niet te verwarren met de Angelsaksische coffeeshop, waar je broodnuchter blijft. Al haspelen ze daar ook wel eens wat: zo kwam ik ‘coffeeshop The Teahouse’ tegen.

Maar wat nu als je in Nederland echt alleen koffie wilt verkopen? Daarvoor leek het woord espressobar geknipt, ook wel koffiebar genoemd. Achter de toonbank een barista. Die benaming, hijgerig, hyperig en huichelig, rechtvaardigt de hoge prijs voor die leut van de tap.
De CoffeeCompany noemde zijn in-en-uit-loopwinkels nog quasi-eenvoudig koffiehuis, maar na de overname is Nederland volledig in de greep van Douwe Egberts. En Douwe Egberts heeft een type in dienst dat denkt de mensheid een plezier te doen met koffiecafé. Nou meneer, doet u mij dan liever een thé chantant!