Taal speelt een dubieuze rol in wat het 'integratiedebat' is gaan heten. Mensen in jarendertighuizen fulmineren over mensen die in de schotelflat hun moerstaal spreken. Dat mag niet, schande! Maar als die jarendertighuizenmensen zelf in het buitenland neerstrijken, zetten ze daar de pindakaas op tafel - en dan gaan ze bij het ontbijt echt niet over op het Swahili.

Luister naar Lydia Rood

Ik ben 'schoolschrijver' op een zwarte school in Amsterdam-West. Wekelijks praat ik met dezelfde kinderen over lezen en schrijven. Leerkrachten waarschuwden me van tevoren voor Taalachterstand en de Kloof tussen thuiscultuur en schoolcultuur. Allemaal dingen die ik in de krant lees.

De ouders vertellen iets heel anders: dat hun kinderen onderling Nederlands praten, ook thuis. En natuurlijk op het schoolplein, want hoe zou Ali’tje uit Marokko anders Sami’tje uit Iran verstaan? 'Jij bent 'm!'

Als ik dan kinderen voorlees of naar hun verhalen luister, dan hoef ik mezelf niet in een speciale allochtonenstand te zetten. Dan leest Bilal net zo meeslepend voor als Mees uit Haarlem, zij het met een andere tongval. Dan blijken vijfdegroepers vloeiend woorden als 'eenzaamheid' en 'onderdanen', 'heksen' en 'aliens' te bezigen.

Gigi uit groep 5 merkt op dat de hoofdpersoon 'op zoek gaat naar het geluk' en Mohammed vertelt dat een roos 'goed is voor de liefde'... Imra Nur van zeven vertelt over een pufles, waar je dus winden leert laten. Eigenlijk Surinaams. Maar op het schoolplein bestaan taalgrenzen niet.

En die Kloof? Die moet ergens tussen Amsterdam-West en Den Haag lopen. Misschien ter hoogte van Haarlem.