'U kunt niet ontkennen dat voor een vruchtbare samenwerking de dialoog onontbeerlijk is...'
'Eens!' roepen mensen dan tegenwoordig. Ook hoor je: 'Dat ben ik eens!' Bij die merkwaardige inkorting wordt weggelaten met wie men het eens is, en ook de 'ik' wordt vaker en vaker wegbezuinigd.

Luister naar Lydia Rood

Dezelfde elliptische manier van spreken hoor je in het gemeenzame: benieuwd naar en zin in.
'Heb me aangemeld voor klankschaaltherapie. Benieuwd naar!'
En: 'We gaan het huisje in Normandië opknappen. Zin in!'

Zeker, bezuinigen op woorden wordt bevorderd door sms'en, chatten en twitteren. Maar je hoort het mensen ook zéggen; het is in spreektaal gewoon aan het worden.

Het lijkt bescheiden om het woordje 'ik' weg te laten. Toen ik in Spanje verbleef om het Spaans machtig te worden, maakte ik de fout om 'mijn hoofd', 'mijn voeten' en 'mijn ouders' te zeggen in plaats van het bepaald lidwoord te gebruiken. Een Spaanstalige zegt 'het hoofd doet me pijn' en '(ik) heb de handen koud' (dus zonder het persoonlijk voornaamwoord). Een Spaanse lachte me uit. 'Nederlanders zijn zó egocentrisch! Jullie móéten overal maar 'ik' en 'mijn' bij zeggen!'

Het was de enige keer in mijn leven dat ik ad rem ben geweest. 'Integendeel', riposteerde ik, 'het zijn juist de Spanjaarden die egocentrisch zijn. Dat jullie jezelf niet noemen, komt doordat jullie ervan uitgaan dat de wereld om jullie draait.'

Kletskoek natuurlijk, zij het handige kletskoek; elke taal zijn eigen oplossingen. Anderzijds: egocentrische formuleringen als benieuwd naar passen wél naadloos in dit tijdperk van het dikke ik.