Er is een uitdrukking die lijkt uitgevonden voor dat speciale soort vrouwen dat altijd het beste met elkaar schijnt voor te hebben:

Dat wou ik je toch even meegeven.

Dat volgt onveranderlijk op een ongevraagde raad. Wat wordt meegegeven is altijd iets positiefs, bijvoorbeeld het advies om je onderkin te trainen, naar de AA te gaan of Jezus te omarmen.
Dat wou ik je toch even meegeven moet de bemoeizucht maskeren. Doe ermee wat je wilt, wordt er dan vaak nog bij gezegd. Allemaal heel vrijblijvend en welgemeend, niet?

Schaamlap
Met die uitdrukking plaatst de spreekster zich aan de goede kant van de streep. Iemand vertelt een veel te lang verhaal over de vorderingen van de weesjes in een door de handbalvereniging van Hoedekenskerke gesponsord schooltje op Oost-Timor. En eindigt dan in plaats van gloeiend van schaamte met een opgewekt: 'Dat wilde ik jullie tóch even meegeven.' De uitdrukking is tevens een handige schaamlap.

Ook te gebruiken als wapen.
'Toch, hè, volgens mij werkt een minder felle lippenstift bij mollige mensen beter. Anders lijkt je mond zo klein. Dat wou ik je toch even...'
'Veel koffie is niet echt heel goed voor een frisse adem, hè. Sorry, maar dat wou ik je tóch...'

Verdiende rotopmerking
En dan betekent dat toch: ik weet dat dit een kutopmerking is, maar weet je: jij verdient hem.
Daarom, meiden: ik hóéf dat allemaal helemaal niet mee te krijgen. Hou het maar lekker zelf. Veel plezier ermee.

Zo. Dat wou ik jullie toch even meegeven.