'Die gozer is niet tof, hoor. Hij líjkt wel goochem, met zijn gotspe en zijn lef, maar het is geen bolleboos. Een sjacheraar, een schlemiel. Maar een kapsones!
Zijn gabber, daar was ik stiekem hoteldebotel van. Altijd geinen op zijn pieremachocheltje. Soms ging die gannef pleite met een smoes. Hij hoorde bij de penose, het was gajes. Hij jatte, maar ik geen sjoege, hè. Niet gis genoeg om te snappen dat het geteisem was.
Mazzel had hij niet; op een dag dondert hij in de majem en een smeris haalt hem eruit. Enkele reis bajes. Dus die houdt zich gedeisd.
Toch zit ik in de sores, want die mesjogge gabber stalt bij mij zijn tinnef, alles kapoeres. Komt-ie nassen en zit-ie in zijn blote togus mijn jajem op te drinken. Geen porem. En ik maar sappelen - geen cent te makken! Elke dag heibel; zo versjteert hij mijn leven.'

Luister naar Lydia Rood

In deze monoloog zitten niet minder dan 41 volkomen in het Nederlands ingeburgerde woorden die afkomstig zijn uit het... Jiddisch? Nou, oorspronkelijk niet. Jiddisch is namelijk een Germaanse taal, verwant dus aan het Nederlands. Het is een verbastering van Duits, doorspekt met Hebreeuwse woorden weliswaar, maar dat komt in de beste talen voor. Want die 41 vernederlandste woorden komen via het Jiddisch dus uit het Hebreeuws, wat pas sinds een halve eeuw weer een levende taal is. En nu dus allerlei leenwoorden kent. Maatjes bijvoorbeeld. Een bevriende vertaalster moest helemaal naar Israël bellen. En kreeg te horen: maatjes betekent jonge haring. Verrassing!