Huidhonger is iets wat alleenstaande oudjes en verwaarloosde peuters gemeen hebben: de schreeuwende behoefte aan huid tegen huid. Arm om je buik, hand tegen je wang. Behoefte aan vachtcontact heet het officieel.

Huidhonger geeft peuters een slechte wapening tegen ziekten en maakt ouderen depressief. Wie niet wordt geaaid, kan daar zelfs dood aan gaan. Het bestaan van huidhonger maakt dat niemand van ons echt gelooft in die verkooppraatjes over blije singles. Wie alleen is, mist niet de seks het meest, maar het knuffelen. En waarom betalen rijke lelijkerds zoveel voor hun massage? Huidhonger!

Zoveel uitgedrukt met dat éne, pijnlijk duidelijke woord. Maar Van Dale kent het niet. Gelukkige Van Dale.
 
Autisten hebben vaak een fiep: een obsessieve hobby. De ene autist kent busregelingen uit zijn hoofd, de ander móet in elk hoog gebouw met de lift, de derde heeft alle foto’s die ooit van Hitler zijn gemaakt. Daar kunnen ze dan ongelooflijk op fiepen. Pak een autist zijn fiep af en hij draait helemaal door.
Weet Van Dale allemaal niets van. Onnozele Van Dale.
 
Af en toe worden normale, gezonde mensen opgeschrikt door griezeldocumentaires over feeders: mannen die hun vrouwen vetmesten omdat ze lubberende lellen lekker vinden. Als een gans wordt zo’n vrouw volgepropt met vet voedsel. Feeders is een mooi griezelwoord waar wij geen equivalent voor hebben. Voederaars? Volstoppers? Vetmesters? Mwah... Wij doen wij het dus maar met vetfetisjisten.
En ook bij dit schrijpende voorbeeld van de condition humaine geeft Van Dale geen sjoege. Zalig is Van Dale!

Alle columns van Lydia Rood zijn te vinden op het weblog Klare Taal.