De nieuwslezer zegt dat er een boot met asielzoekers is omgeslagen. Zowat de helft dood. Ach, denk ik eerst, een paar asielzoekers meer of minder... Er gaat ook wel eens een container open vol gestikte illegalen. Hadden ze maar niet illegaal moeten zijn.
Dan pas schrik ik. Van mezelf vooral.

Het komt door de woordkeus. Het is een eeuwenoude tactiek: Zo had je vroeger gevluchte slaven, of slaven die bezweken tijdens het vervoer. Verliesposten. Ik praat wel eens met kinderen over slavernij en dan mijd ik dat woord, slaven. Dus: 'Die mensen werden gevangen.' 'Die mensen haalden Amerika niet.' 'Die mensen werden verkocht.' Dat vinden kinderen erg. Liever hebben ze het over slaven, want daar voelen ze niks bij.

De nieuwslezer had ook kunnen zeggen: Zeventig Irakezen. Dan hadden die asielzoekers al meer een gezicht gekregen. En hij had zelfs kunnen zeggen: Er zijn dertig vluchtelingen verdronken. (Het woord vluchteling werd vroeger wel gebruikt voor mensen die huis en haard verlieten omdat ze hun leven niet zeker waren. Ze werden destijds doorgaans liefderijk opgevangen.)

Het ont-persoonlijken van een groep door middel van een etiketterend woord is een doeltreffend middel in het politieke debat. Hoeveel kosten migranten? Hoe gaan we uitkeringstrekkers controleren? Om maar te zwijgen van de criminele organisatie van krakers.

Zo’n nieuwsbericht als over die boot is dan ook op geen stukken na waardevrij.

Als u daar tussen de haaien spartelde, zou u dan willen horen: 'Een vrachtschip voor de kust van Soedan is een zootje expats verloren.'?