Het is een onopvallende, maar veelzeggende ommezwaai, in een verguisd hoekje van de televisie. Ik merkte hem alleen op doordat ik zo gewend ben aan die nagesynchroniseerde wasmiddelenreclames. Liplezend zie je die vrouwen duidelijk 'Neu!' zeggen in plaats van 'Nieuw!' en geen 'schoon’ maar 'sauber'.
Duits in een reclame, dat deden we niet. Over het Engels struikel je, Engels is cool. Maar de oosterburen hadden te veel op hun geweten. Bezetting, WK 1974, de fiets van oma. Nog altijd kun je oudjes tegenkomen die moeten overgeven als ze Duits horen.
Vandaar dat Dr. Ötker hier steevast Dr. Oetker werd genoemd, met de oe van zoet, en Maggi klinkt als mag-ie, en wordt nooit uitgesproken met de G van Goebbels.
Maar onlangs hoorde ik twee Duitse uitingen in één reclameblokje. De vertrouwde dokter heet tegenwoordig Utker. En door de kamer schalde de uitsmijtregel van Opel in het Duits. 'Wir leben Autos!'
Het heeft zin om die pay-off onvertaald te laten. Het Duits wekt de associatie met lieben, maar leven lijkt van geen kant op houden van.
Het kan nu. Duits is weer salonfähig.
De ommezwaai blijkt ook uit ons reisgedrag. Duitsland is intussen vakantieland nummer 2.
Frankrijk staat nog aan kop. Maar de beheersing van het Frans onder de Nederlandse vakantiegangers taant. Daar profiteert Duitsland van. En dat kan doordat de oudjes die gaan braken bij het horen van Duits bijna uitgestorven zijn. Zo is de een zijn Tod maar weer eens de ander zijn Brot.
Alleen 'Dr. Ötlul' - dat klinkt niet.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Nieuwe reactie inzenden