Het leven is een jammerpan
en God trekt zich daar niks van an.
Die heeft ergens zoiets van:
iets te klagen? Jammer dan!
Jouw flop is niet mijn pakkie-an;
de schepping was een reetstrak plan.

Een man voelt zich zoveel meer mans
bij voorspoed: in geval van sjans,
een klapper of een buitenkans.
Maar, grote hans of domme gans,
krediet of schuld op de balans,
geen mens ontspringt de dodendans.

Cv van niks ineen geflanst?
Je loopbaan uit een mal gestanst,
je laf in Second Life verschanst,
nooit zelfs maar even paalgedanst...
Je leven wordt toch niet herkanst!
Alleen je kist wordt nog bekranst.

Dit rijm ontstond dankzij Van Dale, de digitale. Die biedt de mogelijkheid om 'retrograde' te zoeken, dat wil zeggen: alfabetisch vanaf de laatste letter. Ontzettend handig als je een hekel hebt aan rijmwoordenboeken die komen aandragen met opties als 'Laat die koe staan, pa' om te rijmen op marihuana. (Ligt veel meer voor de hand dan failliet op wiet of goot op blowt, nietwaar?)

Vergroten digitale technieken onze handigheid met taal, of juist het omgekeerde? Maakt kunstmatige intelligentie ons dommer?
Dichten - dus niet dat gerijmel van mij - drijft op het vermogen tot associëren. Dat is iets wat bijvoorbeeld Google rap bijleert. Ook huis-tuin-en-keuken-software, zoals de digitale Van Dale, kan het steeds beter. Toch denk ik niet dat onze hersens op de spaarstand zullen gaan.
Wellicht evolueren we tot spekzakken met aanhangende of ingebouwde machines. Geeft niks, zolang we maar blijven dichten. Want bedenkt Van Dale jammerpan?