Ooit gaven Van Kooten en de Bie ons kicks voor niks: alledaagse dingen waar je humeur van opfrist. Zelf krijg ik een kick van onverwachte ixen. Soms lees je op een viaduct ineens iets gex. Ook dat zijn kix voor nix.

Luister naar Lydia Rood

Mijn opa had een bux, of eigenlijk drie stux. Hij ging doordeweex vaak jagen met twee bevriende kox. Echte crex, in stoere jagersjex. Dan riep opa snaax ‘Tot strax!’ en ontsnapte flux. Dat had iets zwax. Mijn oma op haar crox was fix, eigenlijk een feex. Geen hex; ze was kerx.
Dat jagen van opa was niet veel zaax, hij was te lax. Zijn vrienden waren friex, ze sexten op z’n griex. En mijn opa, heel slinx en achterbax, was van de pisbaksex, al zei hij dat niet rechtstreex. Ze deden het wekelijx. Mijn oma hield zich haax. Zij vergreep zich aan cupkeex en snex en verloor zich in een liefdesromannetjesreex...

Wij gebruiken de X te weinig. We hebben hem van de Romeinen geërfd, maar we zouden er waarempel wel meer mee kunnen doen dan wiskunde bedrijven. Het enige woord waarin we de klank -ks- door een x hebben vervangen, is fax (van facsimile).

Dan is er nog het raadselachtige grax. Van Dale doet al decennia of het een heel gewoon woord is, met de betekenis: het residu dat achterblijft na de bereiding van walvistraan. Maar Van Dale geeft geen etymologische informatie, en andere woordenboeken kennen het niet, zelfs niet het grote WNT. Heeft iemand het zelf verzonnen?
Hulde!