Reclame gaat meestal aan me voorbij tijdens het plassen of afwassen. Half oor. Maar ik keek wel op van de uitsmijter van een filmpje van een beleggingsclub: ‘Van de oplichters van Binck.’

Dat was nog eens eerlijk! Als de oplichters het toe gaan geven, heeft die bankencrisis toch nog nut gehad, dacht ik.
 
Niet dus. Het verschil tussen R en L was in het geluid van stromend water verloren gegaan. Dat heb je met die vloeiklanken, want zo heten ze, de R en de L: liquida. Ze lijken zó op elkaar, dat in sommige Aziatische talen het verschil niet wordt gehoord. Chinezen eten niet consequent lijst; ze eten ook vaak genoeg rijst. Trouwens, wij zijn zelf ook een soort Chinezen: zo heeft het Zweeds een klank tussen uu en ie in die wij maar moeilijk te pakken krijgen. Bij mij wordt het een soort fluiten. Liggen Zweden dubbel!
 
BinckBank zelf heeft ook een onhandig reclamefilmpje. Heren in streepjespakken zitten op de grond voor een therapeutische sessie met een zweefmevrouw. Met moeite snap ik dat het opgebrande concurrenten van Binck zijn. Laatste zinnen van het filmpje: ‘Niet boos op Binck. Niet boos op Binck.’
Dom. Want onderzoek heeft aangetoond dat de ontkenning minder goed wordt onthouden dan de stelling die ontkend wordt. Na een tijdje is er van dat zinnetje in een gemiddeld bewustzijn alleen blijven hangen: boos op Binck.
 
Oplichters doen er goed aan hun reclamebureau op taalkundige kennis te testen. Want taal is echt niet alleen iets van gevoel.