'Ik ga mijn baan opzeggen', zei mijn moeder nu ruim een jaar geleden aan de keukentafel tijdens een familie etentje met oerhollandse stamppot en rookworst. Ja, en hoe reageer je dan als dochter van 27? Zelf al behoorlijk aan de volwassen kant zou je zeggen, maar toch lijkt op zo’n moment de ouder-kind relatie als een bubbel uit elkaar te spatten.
Het onvoorwaardelijke gevoel van veiligheid en bescherming dat ouders op natuurlijke wijze bij hun kinderen oproepen was altijd een prettige vanzelfsprekendheid geweest. Nu waren de rollen omgedraaid en moesten de kids zich afvragen of pa en ma het allemaal wel zouden redden aan de andere kant van de wereld.
Zwartgeblakerde eenden
Het gesprek aan de keukentafel was het begin van een avontuur: the parental unit zou op zijn zestigste Hollandse maaltijden gaan vervangen door de zwartgeblakerde eenden en kippen van een ronddraaiend Taiwanees buffet. De aanleiding voor deze omslag was de plaatsing van pa op een post in Taipei.
Na een lange bedenktijd heeft mijn moeder uiteindelijk besloten toch de sprong te wagen en mee te gaan. Een enorme stap voor iemand die zeer gehecht was aan haar veilige comfortzone in Nederland en die zich het liefst omringt met mensen die dicht bij haar staan.
Hoewel het de eerste maand nog de indruk wekte van een vakantie voor hen beiden en alles van een leien dakje leek te gaan, bleek het opstarten van hun expatleven veel meer voeten in de aarde te hebben dan je van tevoren zou kunnen bedenken.
Geschikt onderkomen
De voorbereidingen begonnen al in Nederland met het halen van vaccinaties en visa en het uitzoeken van representatieve meubels, servies en woondecoraties. Vervolgens werd er twee dagen na aankomst al druk gezocht naar een geschikt onderkomen waar vier jaar in gewoond zou kunnen worden.
Vrij snel werd een appartement op de 9e etage van een nieuw complex uitgekozen, waarvan de lift achteraf te klein bleek te zijn om grote meubels zoals een bank in te vervoeren. Met als gevolg dat het inhuren van een hijskraan om het bankstel naarboven te hijsen de enige oplossing was.
Dit was nog maar het begin van het uitdagende 'verhuisproces'. Ik had nog geen voorstelling van de hele situatie toen ik twee weken geleden in het vliegtuig stapte op weg naar welverdiende rust bij mijn ouders in Taipei. Maar de realiteit bleek verre van rustig.
Tyfoon als vuurdoop
Onze dagen werden gevuld met lawaai van werklui die te pas en te onpas binnenvielen voor de aanleg van elektriciteit, het ophangen van gordijnrails, het polijsten en waxen van vloeren en ga zo maar door. Een nieuwe woning zit vol kinderziektes. Als het ene lampje gemaakt is, begeeft het andere het.
Vervolgens bleek een tyfoon, die over het eiland raasde met veel regen en wind, letterlijk de druppel die de emmer deed overlopen. Het huis doorstond deze vuurdoop niet zonder de nodige lekkages, waardoor er nog meer werklieden nodig waren.
Bij die dagelijkse invasie vormde de taal een forse barrière. Voor Nederlanders is Chinees spreken en begrijpen praktisch onmogelijk. Ik kon nog net Ni Hao (hallo) en chichi (bedankt) over mijn lippen krijgen. De Taiwanezen bleken nauwelijks bekend met het Engels. Iets duidelijk maken was onbegonnen werk.
Gevoel doorgeven
Het was al met al een behoorlijk stressvolle tijd, waarmee vooral mijn moeder te maken kreeg. Voor haar was het een hele opluchting dat we die tijd voor een groot deel samen doorbrachten. Voor mij was het een uitgelezen voorbeeld van verandering in de rol van een kind ten aanzien van haar ouders.
Al had ik misschien liever uitstapjes gemaakt en het gevoel van bescherming en vertroeteling zo lang mogelijk vastgehouden, ik ben blij dat ik mijn ouders heb kunnen bijstaan. Ik hoop dan ook dat ik ooit het veilige gevoel dat zij mij hebben meegegeven kan overbrengen op de volgende generatie.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik weet er alles van!Woon al 55 jaar buiten Nederland.Onze 5 kinderen zijn tweetalig opgegroeid en alle 5 getrouwd met Australiers.Drie ervan wonen zelf weer in het buitenland.Een dochter gaat volgend jaar in Nederland in het onderwijs werken.Mijn man en ikzelf zijn retired en wonen buiten Sydney.We genieten nu van onze klein-en achterkleinkinderen.Such is life!and never look back! Wij zijn content! TdW
Dag Eveline, Ik ga binnenkort voor langere tijd met mijn vrouw naar Taiwan. Heb je enig idee hoe de werkgelegenheid is daar voor expats?. Mijn vrouw is van Taiwan dus heb geen probleem met de lokale gewoonten, gebruiken en leefwijze. Ik hoor graag van je. v.gr. Jan
Hallo Eveline,
Ik kan heel goed met jou en je ouders meeleven! Een van mijn zoons woont in Taiwan en is getrouwd met een Taiwanese. Een leuke en vlotte meid die , gelukkig, Engels spreekt. Dat is ook voor mijn zoon erg makkelijk.
Ik ben er een par keer op bezoek geweest. Eerst in Fangliou, in het zuiden en daarna in Taichung, in het midden van het land. Het land is, ondanks typhoons en aardbevingen, erg mooi en gevarieerd. Uiteindelijk besloot ik om er ook een huisje te huren voor de tijd dat ik niet in India kon zitten(visumproblemen). Mijn zoon had wat gehuurd voor me in Sinshe, bij Taichung. De helft van een u-vormig huis. De andere helft was verhuurd aan opa. Mijn zoon heeft het huis zelf helemaal opgeknapt en daarna was het leuk en bewoonbaar. Maar de praktijk viel toch erg tegen. In de bergen, waar Sinshe ligt, spreken ze vooral Taiwanees en verder Mandarijn. Dus met Ni-Hao kom je niet ver. Je redt het met geen enkele taal, dus als je een dokter nodig hebt of een taxi en je moet bij de buren om hulp vragen, dan wordt dat een hele puzzel. Hoe bel ik zelf een taxi in het Chinees, als ik ook nog moet uitleggen bij welke bocht je omhoog of omlaag moet? Het werd dus een fiasco. Uiteindelijk ben ik maar weer naar India terug gegaan en mijn huisje staat er nog altijd, compleet ingericht. Huur €23 per maand! Ik mis het wel, het is er erg mooi, maar als je geen Chinees spreekt, dan is het haast niet te doen.
Wens je ouders maar veel sterkte toe. In Taiwan wil iedereen Engelse les hebben, dus misschien kunnen ze in ruil daarvoor wel Chinees leren met gesloten portemonnee. Getallen leren is ook heel belangrijk.
Groetjes van Sailizzy
Wij hebben zoiets ook meegemaakt, in 2008 kwam mijn man met de vraag of ik voor zo'n kleine 4jaar naar Australie wilde,ik had een eigen pedicure praktijk in Nederland, een dochter van (toen) 23 en eentje van 10. Met mijn oudste had ik een heel hechte band, dit was heel moeilijk om haar in Nederland te laten, zij studeerde en wilde perse niet mee! Ze heeft het mij wel kwalijk genomen dat ik toch wegging, nu staat ze er anders tegenover en kan ze onze beslissing wel voorstellen. Voor mijn jongste was dit een enorme ervaring en ik vond dat ik haar dit avontuur moest gunnen. Zij wil eigenlijk niet meer terug naar Nederland zij vind het echt geweldig hier in Perth. Nog ong. 1 1/2 en dan moeten wij weer terug, ik hoop dat er nog werk bijkomt zodat wij nog wat langer kunnen blijven. Mijn oudste komt ong. 2x per jaar voor een vakantie hier naar toe en is nu gelukkig heel blij voor ons. Soms ben ik natuurlijk wel een beetje bang voor wat de toekomst brengen zal, ik moet weer een praktijk gaan opbouwen, wij hebben ons (huur)huis opgezegd en kan mijn jongste weer wennen aan alles in Nederland. Tegen die tijd kunnen wel terug kijken op een geweldige ervaring die ik nooit had willen missen.
Astrid.
Toen wij in 2005 vertrokken en dochter(19) en zoon(24) hun eigen leven in NL voortzetten, kreeg ik te vaak als reactie:"Wat dapper, ìk zou nooit mijn kinderen in de steek kunnen laten"
Dat "in de steek" dat steekt.
Ik heb een inniger band met vrienden gekregen en ook met de kinderen is het contact zo intens en genietend als we samen zijn, relaties verdiepen zich juist.
Dochter kon wel eens moeilijke momenten hebben als ze letterlijk en figuurlijk "haar vuile was" bij ons wilde droppen. Als ze ziek was bijv. of met liefdesverdriet: "ik wil nù bij jou op de bank kunnen liggen".
Dan gaan we ieder op ons eigen bank liggen skypen.Moet ze alleen wel haar eigen kopje thee zetten.
ik kan het begrijpen dat je even schrikt , eveline maar dit wilde jouw ouders en geef hun de kans om hun dromen achter na te gaan , de laatste jaren van hun leven , ook jij moet verder
ik heb het zelfde gedaan niemand kan mij dat afnemen , geniet en maak het er het beste van
je hebt maar een leven ,en het is zo voorbij sterkte jan
Bizar.... wel ontzettend dapper en gaaf dat ze deze stap gemaakt hebben. (op een jonge leeftijd doe je zoiets iets makkelijker lijkt mij)
Zou niet weten hoe ik zou reageren als mijn ouders zoiets zouden doen (ben van dezelfde leeftijd als Eveline). Zou het wel erg leuk vinden voor ze, ook voor mij meer reden om reizen te maken, al ben je natuurlijk wel het directe contact kwijt (Skype is leuk, maar geen vervanging van).
Wij zijn al ervaren in het verhuizen naar een ander land, alhoewel Zwitserland nog niet zo'n cultuurshock was ( bijna 10 jaar geleden), maar nu zullen we (57 en 53 ) voor bijna een jaar naar Zuid-Korea verhuizen. Deze keer wel zonder kinderen, die het trouwens alleen maar cool vinden dat we het doen en hopen dat ze ons daar ook zullen kunnen bezoeken. Ken veel expats, daar ik zelf een aantal jaren het nederlandse onderwijs verzorgd heb op een internationale school, voor ons wordt dit de eerste expat ervaring. Naar Zwitserland was emigreren.Wish me luck.
Zo super super herkenbaar!! Ik ben dan wel als "dochter" vertrokken maar ken bij mij in de buurt veel "ouders" die zijn gaan expatten. Leuk verhaal! :)
Nieuwe reactie inzenden