waar ik me zwaar in vergist heb is in de talenkennis van de Thais . de kennis gesproken van bvb het Engels ( ook bij universitairen ) is zo goed als onbestaande . Taallessen Thais zijn exreem duur ( bvb 20 uur 200 euro of nog per uur 15 euro )terwijl het gemiddeld maandloon 360 euro is en ikzelf 12 euro per uur verdiende ...In Vietnam , Myanmar is die kennnis er wel ...zelfs de Thais onder mekaar hebben enorme communicatieproblemen .

Na 26 jaar in Amerika en regelmatig in Nederland te zijn geweest heb ik ervaren nooit Amerikaan te zullen worden maar ik ben ook geen Nederlander meer. In die zin, ik ben de Hollander van 1985 toen ik weg ging. Daar is de tijd voor mij stil blijven staan. Het is natuurlijk heel fijn familie en vrienden te bezoeken maar toch, als je ze hoort praten dan weet je dat je het ontgroeid bent of laten we zeggen, een ander soort leven hebt leren kennen. Natuurlijk mis ik bepaalde dingen maar aan de andere kant, als ik Holland verheerlijk betrap ik mijzelf er altijd op dat het gaat om mij jeugdjaren 1950/1970. Mijn echtgenote en ik zijn een soort homeless terwijl de kinderen, (speciaal de jongste die 3 was toen wij weggingen) Veramerikaanst zijn. Ik pas mij aan bij de Amerikaanse samenleving en eerlijk gezegd geen behoefte aan Hollandse clubjes om over klompen dansen te gaan zitten jammeren en Koninginnedag. Ben ik blij de sprong gemaakt te hebben? Jazeker in het grote beeld hoor ik hier beter thuis. Heb ik gevonden wat ik zocht? Nee, na een jaar Amerika had ik in de gaten hoe deze natie onder de knuppel van Wall Street zit en besloten Hollander te blijven aangezien ik toen al zag dat deze rooftocht ten val zou komen. Wel de dag is hier dat ik zou moeten inpakken en wegwezen maar Europa is ook een puinhoop, inmiddels ben ik 60, dus naar Hollandse maatstaven afgeschreven goederen, en ik heb geleerd dat een mens zijn lot toch niet kan ontlopen en om maar Hollands te eindigen: Hier vind je wat daar laat je wat. het is allemaal zo lang als het breed is. Live Aloha!

Ik herken een aantal dingen die wij ook op Curacao meemaken (behalve personeelsissues, want dat hebben wij niet). Ik denk dat dit soort gedrag van de mensen ervoor zorgt dat een land wereldwijd gezien op een bepaald (laag) niveau is. Zo kun je toch nooit verder komen??? Met corruptie, mensen die afspraken niet nakomen, niemand die iets goed kan repareren (is in ieder geval zoeken naar een speld in een hooiberg), het in oude tijden blijven steken met die kasten (India). Met dit soort inwoners kun je toch als land nooit vooruit komen? Of moet ik dat heel anders zien?

Waneer je defintief naar een ander land verkast - wanneer je niet je best doet de taal te leren en de cultuur te begrijpen, is er sowieso geen hoop: je blijft dan een klagende en zich op ongepaste wijze gedragende buitenstaander.
Doe je dit wel, dan gaat het denk ik vaak zo: de eerste anderhalf jaar zijn de honeymoon periode, alles is anders en alles is interessant. Je leert erg veel, vooral ook over jezelf. Daarna gaat het steeds normaler aanvoelen om in Thailand, Frankrijk of Panama te zijn - net zoals vroeger in NL heb je je ups en je downs.
Voor je welzijn is het belangrijk dat je je aanpast, en dit betekent dat je je anders moet gedragen dan in NL. Toen ik nog in NL woonde was het heel normaal voor me om zelf de vloer van mijn zaak aan te vegen. Hier in Thailand doe ik dat zeker niet meer, niet omdat ik arrogant ben geworden, maar omdat ik me belachelijk zou maken voor mijn personeel en andere Thais. Aziatische maatschappijen zijn uiterst stand- en statusbewust, en het is beter voor de vrouw van de expat als ze begrijpt dat ze als gek wordt beschouwd als ze zelf de badkamer dwijlt en met zware tassen over de markt sjouwt.

Net als stewardessen die zich vroeger een halve diplomaat voelden en nu gedegradeerd zijn tot vliegende barmeid, worden expats schromelijk overgewaardeerd. Zij zijn werkelijk de laatsten bij wie je moet aankloppen om iets zinnigs te weten te komen over een land. Dit komt omdat zij de landen waarin zij wonen altijd blijven bezien vanuit het Nederlandse perspectief & dito verwachtingspatroon en dat geeft gegarandeerd problemen.

Herkenbaar verhaal! En dit heeft niets met "verwende expats" te maken! Bij onze aankomst werd ons duidelijk gemaakt dat er van ons verwacht werd om personeel in dienst te nemen. Ik kan heus m'n eigen huis wel stofzuigen! Het continue in huis hebben van een vreemde kan best frustrerend zijn. Verder heb ik braaf een taalcursus gedaan, alleen spreekt de marktkoopman Chinees, de hulp een inheemse taal en de mensen in de winkel Bahasa Malaya en allen ook Engels.....
Om de tijd tot onze vakantie in NL te overbruggen dan toch maar voor het eerst Stroopwafels besteld via internet. Die zijn na 9 weken alleen nog niet aangekomen (terwijl het een godsvermogen aan porto kost). Kost weer een middagje "kastje naar de muur" aangezien er hier 3 verschillende postkantoren zijn en je dus altijd naar de volgende wordt gestuurd. Ik kijk uit naar m'n tripje NL!!!!

Als expat mag je 'moet' je af en toe goed kunnen klagen. Het hebben van een mooi huis, personeel en alle luxe is geen garantie voor een constante gelukzalige gemoedstoestand. Liever blind of doof is toch ook geen keuze. En ja iedereen roept dan, 'je hebt er toch zelf voor gekozen' het avontuur aan te gaan. Na 4 jaar US kon ik erg verlangen naar huis, gewoon Nederland. Als ik in mijn grote luxe wagen type SUV de kinderen had afgezet op de priveschool en weer onderweg was naar mijn 'huisvrouwen' bestaan zijnde in een villa oprijlaan, zwembad en drie badkamers, wilde ik niets anders dan in NL zijn. Ik ben ben het type niet klagen, maar ook ik en niets kon mij dan weerhouden weemoedig en soms echt neerslachtig te worden, ik wilde gewoon naar huis! PUNT

Ik begrijp het heel goed. Iedereen heeft dipjes of je nou in Purmerend of in Pune of Peru woont.
Ik heb er ook af en toe last vast, dan word ik even gek van al het verkeer, de hitte, de armoede etc. Maar, ik mag niet klagen, en dat bedoel ik letterlijk. Ik WIL wel klagen..maar het mag niet van mezelf want 1 blik om me heen naar de miljoenen mensen in dit land die niets hebben en mijn dipje is gauw over. Teminste, dat zeg ik tegen mezelf.
Even een paar dagen weg helpt inderdaad.

Ik kan de reactie van Miriam goed begrijpen. Woon (en werk meer dan voltijds) zelf al ongeveer tien jaar in Costa Rica, vind het hier heerlijk - prachtig land en erg aangename mensen - maar de ongelooflijke bureaucratie in dit land heeft me al heel vaak tonnen energie en tijd gekost. Enkele voorbeelden van de laatste maanden? Nationaliteit geweigerd omdat de dienst migratie 1 papiertje verloren is waaruit moet blijken dat ik tussen 2 keer dat ik het land officieel verlaten heb ook in het land geweest ben (ook al heb ik de stempel in mijn paspoort staan en in die periode netjes al mijn facturen gedeclareerd en belastingen betaald). Diploma wordt niet erkend omdat ik - 20 jaar na afstuderen - niet meer de beschrijving van elk vak kan voorleggen. Mag zelfs geen ingangsexamen doen voor de univ hier, want ik heb geen document waarop staat dat ik middelbaar onderwijs volledig heb (het feit dat ik enkele universitaire diploma's heb, is blijkbaar geen garantie dat ik ook kan lezen en schrijven). Mijn zoon is geslaagd voor het ingangsexamen aan de universiteit hier, maar door een vergissing zijn de examens van het ministerie voor eind middelbaar in het open systeem een week verlaat (ze hadden er niet aan gedacht dat de 4 jaar op voorhand aangekondigde verkiezingen vorige zondag zouden plaatsvinden), waardoor hij de resultaten van de laatste examens pas kan krijgen een week nadat hij ze moet indienen bij inschrijving op de universiteit. "Dan zal je volgend jaar moeten inschrijven", was het laconieke antwoord... Achteraf kan je er meestal wel om lachen, maar wanneer je er van hot naar her moet voor rennen is het minder grappig en dan is een 'dipje' soms dichtbij. En het is niet omdat we het hier goed hebben (want dat is zo), dat we moeten blind zijn voor wat niet goed gaat of erover zwijgen om geen "waarom ga je dan niet weg?" te horen te krijgen. Afgezien van al het bovenstaande... Costa Rica is een absolute aanrader!

Het is toch wel bijzonder dat wanneer je in een willekeurige Nederlandse interkrant 'de meningen' leest, dat het gezeur, gemiep en geklaag door Nederlanders IN Nederland niet van de lucht is. Wanneer men buiten Nederland woont en er daadwerkelijk irritaties ontstaan, doordat sommige dingen gewoonweg irritant zijn (lees: het langs de kant van de weg worden gezet en vervolgens moeten betalen omdat je langs de weg stilstaat, dubbel moeten betalen voor iets omdat je blank bent) in bepaalde landen, dan mogen 'wij voorberechte Nederlanders' niet klagen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat een omgekeerde wereld vind. En natuurlijk werken deze dames, net als ik, en passen we ons aan, leren we de taal (zo goed als mogelijk) en respecteren de gewoontes en gebruiken. Dat wil nog niet zeggen dat af en toe bepaalde irritaties (het uitspugen van een roggel van de persoon op een e-bike voor je wat op je schone broek terecht komt, het in je gezicht gehoest worden in de lift, het niet geholpen worden maar uitgelachen worden omdat je laowai bent) best wel mag uitspreken, je even mag frustreren en dan weer vrolijk verder leven in je 'gekozen' land.
Persoonlijk vind ik het heerlijk om even andere 'klagers' te lezen, het te relativeren, even aan de politiek in nederland te denken, en blij te zijn dat ik aan de andere kant van de wereld leef.

Volgens mij gaat het artikel over een "dipje" en daar is toch niets mis mee? Als je in Nederland in een dip zit omdat het rot weer is, de politiek een rotzooitje is etc etc..mag je daar toch ook best wat van zeggen? En hoe je je ook voorbereidt en inleest en aanpast in een cultuur, je weet past hoe het voelt als je er een paar jaar zit! Dit artikel gaat niet over klagen, maar geeft aan dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is als je emmigreert en dat het ook in het buitenland gewoon hard werken is voor de meeste mensen. En de meeste mensen schijnen toch helaas te denken dat de expat vrouwen hier enkel aan het zwembad zitten met champagne in hun handen en de masseur naast hun ligbedje...Het enige advies wat ik mee kan geven als je naar Azië verhuist is; verscheept een container geduld ipv spullen...en dipjes gaan voorbij net zoals een winterdip in Nederland ook weer voorbij gaat! Ieder mens is gelukkig anders en als we nou een beginnen dat te respecteren zou heel fijn zijn!

Ik mag niet zeggen dat ik het niet eens ben met Miriam, want ik heb niet in India gewoond, maar ik kan wel zeggen dat het nog altijd een hele bewuste keuze is om naar het buitenland te gaan. Je weet dat grote cultuurverschillen zich zullen voordoen en dat zal in een land als India al helemaal te merken zijn. Je mag je nog steeds bevoorrecht voelen dat je daar bent en de zaken eromheen die je 'irriteren of frustreren' moet je voorlief nemen. Niemand heeft gezegd dat emigreren makkelijk is.

Sorry dat ik het moet zeggen, maar wat een ongelooflijk kinderachtig gezeur van een paar verwende "huis"vrouwen. Wat een ernstige problemen ook: "lastig" personeel, geen internet, geen tv, airco te koud, monteur werkt niet goed (wel 4 maal laten komen; waarschijnlijk lekker goedkoop), matras niet op tijd, politie is lastig, in de rij staan voor een visum, enzovoort. In Nederland hebben we altijd een grote mond over integratie, maar eenmaal in het buitenland en dan vooral in de "arme" landen voelen we ons plotseling ver verheven. Integratie, oh maar. Alles moet volgens onze maatstaven en normen. Taal spreken..........., lastig; iedereen spreekt toch Engels. En altijd vol onbegrip over alles, want in Nederland gaat het anders (ook beter..??). Ik zie dit hier ook regelmatig. Woon zelf in een klein dorp en regel alles zelf, tot de rijst van het land halen. Krijg hierdoor veel respect en bewondering, want dat doet een "farang" toch niet. En om dit laatste draait het dus; buitenlanders doen de vervelende dingen toch niet, maar weten wel altijd alles beter, hetgeen wordt afgemeten aan hun onophoudelijk commentaar. Dames, loop eens een dagje mee met de kasteloze dames die de open toiletten ontdoen van de achtergelaten vuiligheid. Weet je ook eens wat het echte leven in het buitenland voor helaas nog velen inhoud. En vooral sterkte, veel sterkte met jullie verblijf buiten Nederland. Mocht het echt teveel worden is de oplossing volgens anonymous uit Nieuw Zeeland/Vietnam en Nepal: OP VAKANTIE GAAN.....!!!!!

Sorry dat ik het moet zeggen, maar wat een ongelooflijk kinderachtig gezeur van een paar verwende "huis"vrouwen. Wat een ernstige problemen ook: "lastig" personeel, geen internet, geen tv, airco te koud, monteur werkt niet goed (wel 4 maal laten komen; waarschijnlijk lekker goedkoop), matras niet op tijd, politie is lastig, in de rij staan voor een visum, enzovoort. In Nederland hebben we altijd een grote mond over integratie, maar eenmaal in het buitenland en dan vooral in de "arme" landen voelen we ons plotseling ver verheven. Integratie, oh maar. Alles moet volgens onze maatstaven en normen. Taal spreken..........., lastig; iedereen spreekt toch Engels. En altijd vol onbegrip over alles, want in Nederland gaat het anders (ook beter..??). Ik zie dit hier ook regelmatig. Woon zelf in een klein dorp en regel alles zelf, tot de rijst van het land halen. Krijg hierdoor veel respect en bewondering, want dat doet een "farang" toch niet. En om dit laatste draait het dus; buitenlanders doen de vervelende dingen toch niet, maar weten wel altijd alles beter, hetgeen wordt afgemeten aan hun onophoudelijk commentaar. Dames, loop eens een dagje mee met de kasteloze dames die de open toiletten ontdoen van de achtergelaten vuiligheid. Weet je ook eens wat het echte leven in het buitenland voor helaas nog velen inhoud. En vooral sterkte, veel sterkte met jullie verblijf buiten Nederland. Mocht het echt teveel worden is de oplossing volgens anonymous uit Nieuw Zeeland/Vietnam en Nepal: OP VAKANTIE GAAN.....!!!!!

Sorry dat ik het moet zeggen, maar wat een ongelooflijk kinderachtig gezeur van een paar verwende "huis"vrouwen. Wat een ernstige problemen ook: "lastig" personeel, geen internet, geen tv, airco te koud, monteur werkt niet goed (wel 4 maal laten komen; waarschijnlijk lekker goedkoop), matras niet op tijd, politie is lastig, in de rij staan voor een visum, enzovoort. In Nederland hebben we altijd een grote mond over integratie, maar eenmaal in het buitenland en dan vooral in de "arme" landen voelen we ons plotseling ver verheven. Integratie, oh maar. Alles moet volgens onze maatstaven en normen. Taal spreken..........., lastig; iedereen spreekt toch Engels. En altijd vol onbegrip over alles, want in Nederland gaat het anders (ook beter..??). Ik zie dit hier ook regelmatig. Woon zelf in een klein dorp en regel alles zelf, tot de rijst van het land halen. Krijg hierdoor veel respect en bewondering, want dat doet een "farang" toch niet. En om dit laatste draait het dus; buitenlanders doen de vervelende dingen toch niet, maar weten wel altijd alles beter, hetgeen wordt afgemeten aan hun onophoudelijk commentaar. Dames, loop eens een dagje mee met de kasteloze dames die de open toiletten ontdoen van de achtergelaten vuiligheid. Weet je ook eens wat het echte leven in het buitenland voor helaas nog velen inhoud. En vooral sterkte, veel sterkte met jullie verblijf buiten Nederland. Mocht het echt teveel worden is de oplossing volgens anonymous uit Nieuw Zeeland/Vietnam en Nepal: OP VAKANTIE GAAN.....!!!!!

of gewoon opstaan met het idee dat je sowieso minstens 1 akkefietje per dag hebt. Als je het al verwacht op voorhand wordt het minder erg. Wij gaan er, met ons referentiekader, van uit dat het ons leven lastig maakt. Maar als we ervan uitgaan dat akkefietjes gewoon deel uitmaken van een leven in een ander land, dan wordt de stress sowieso minder. Is mijn ervaring en akkoord: India is Parijs niet. Veel moed en vooral plezier.

Wat een ontzettende flauwekul! Problemen met het huishoudpersoneel? Ik begrijp niet hoe deze mevrouw daarover durft te klagen in deze tijd. Wat een totaal oninteressant verhaal. Ik lees altijd graag de details over de verschillende culturen en de beschrijving in geuren en kleuren van verre landen. Ik denk niet dat de meeste mensen zich In dit soort "problemen" willen verdiepen.

Ach ja, herkenbaar. En natuurlijk kun je je tot in de treuren verdiepen in de cultuur van een land en de taal spreken, maar dat neemt niet weg dat de irritaties af en toe tot ongekende hoogtes stijgen. Politiecontroles om niets (ja omdat je blank bent en misschien wel betaalt om snel weg te zijn) en het niet nakomen van afspraken vallen wat mij betreft niet onder andere gewoonten en zijn op zijn tijd bijzonder irritant.
Tja en soms moet je inderdaad de humor maar proberen in te zien van 'gewoonten', maar dat valt niet altijd mee. Toch maar blijven lachen is het credo.

Het schijnt dat miriam echt grote problemen heeft en waarvan de bevolking de oorzaker is: denkt zij. Miriam had dit kunnen voorkomen door zich meer te verdiepen in de cultuur. Vooral belangrijk is de taal te spreken en je niet teveel te storen aan andere gewoonten welke slechts anders zijn en niet altijd verkeerd. Je moet natuurlijk wel de humor kunnen inzien van andere gewoonten. Hebben wij, Nederlanders, ook geen gewoonten welke door buitenlanders worden aangemerkt als "vreemd"? En wij maar denken dat het heelnormaal is?