Ik wist niet of ik moest huilen of lachen toen ik vorige week, vlak voor de Nederlandse verkiezingen, een e-mail kreeg van europarlementariër Ria Oomen (CDA). Die ging over het College van Zorgverzekeraars (CVZ), een instelling waarover Nederlanders in het buitenland al enkele jaren een regen van klachten laten horen. De Nationale ombudsman en wie niet al hebben zich ermee bemoeid, maar tot nu toe is het niet gelukt om deze kar uit de administratieve modder te trekken.
 
Nu kwam voor de verkiezingen Ria Oomen nog even. Ze was na onderzoek op haar beurt vorige week ook tot de conclusie gekomen dat er bij het CVZ flink wat mis is. Daarom had ze een brief naar demissionair minister Klink (CDA) van Volksgezondheid gestuurd, meldde ze. ‘Wij zullen u uiteraard op de hoogte houden van de ontwikkelingen’, beloofde ze.
 
Niet begrepen
Misschien was de bedoeling dat ik nu geloofde dat het CDA eindelijk orde op zaken zou stellen bij het CVZ. Dan behoort het tot de vele dingen die ik bij de afgelopen Nederlandse verkiezingscampagne niet begrepen heb. Want ik vind het weinig voor de hand liggen dat Ria Oomens brief na de verkiezingen de radicale verandering bij het CVZ veroorzaakt.

In mijn Franse dorp ben ik de enige die deze kwestie en andere aspecten van de Nederlandse verkiezingscampagne heeft gevolgd. Geen andere dorpsbewoner heeft er een idee van wat ik bijhoud op BVN, op internet of in een Nederlandse krant. Ik praat er wel over met mijn vrouw. Maar die is Duitse. Daarom geef ik haar vooral uitleg over Nederlandse politiek. Zij neemt aan dat wat ik zeg, ook waar is. Als we over Franse of Europese politiek praten, spelen we gelijk spel. Maar over Duitse politici weet zij al gauw meer dan ik. Zij leest de Süddeutsche Zeitung als ik NRC Handelsblad inkijk.
 
Pijnlijk
Maar het enige land waar ik aan parlementsverkiezingen kan meedoen, is Nederland. Zodoende vind ik het pijnlijk dat ik van de verkiezingsdebatten daar weinig heb begrepen. Toen ik mijn stembiljet vorige week op de post deed, snapte ik niet veel en toen ik de eerste verkiezingsuitslagen zag, was ik nog niet verder gekomen.
 
Ik hoorde bijvoorbeeld niemand praten over de Nederlandse deelname aan de oorlog in Afghanistan. De verkiezingen zijn het gevolg van een regeringscrisis die is veroorzaakt door een meningsverschil over deze kwestie. Maar het onderwerp was de afgelopen weken ineens geen hot issue meer.
 
Geen discussie over euro
Het merkwaardigste vond ik dat ik ook geen discussie hoorde over de vraag hoe een einde gemaakt kan worden aan het Europese politieke gekakel over de euro. De euro is in crisis, de euro kan exploderen, riepen internationale specialisten. Maar de Nederlandse verkiezingsdebatten hielden op bij Wuustwezel en gingen vooral over de AOW-leeftijd. Alsof de euro een munt van het buitenland is.
 
Ik probeerde mijn onrust hierover aan een Franse vriend uit te leggen. Die zei dat ik mij niet druk moest maken omdat de Duitsers de euro wel zouden verdedigen. Daarna sprak ik in Parijs een Duitse vriend, maar die had meer aandacht voor de Duitse reactie op de euro crisis dan voor mijn klacht.
 
Daar had ik dus niet veel aan. Of ik in Nederland wonend meer van de Nederlandse politici zou hebben begrepen betwijfel ik. Misschien worden debatten interessant als er een nieuwe regering gevormd is. Maar dan kan ik niet meer stemmen.

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine