Ben van der Velden
Ben van der Velden (1942) is journalist en voormalig correspondent van NRC Handelsblad in Rome en Brussel. Hij woont in een Frans dorp, ongeveer een uur van Parijs. Ben schrijft elke week een column over zijn jarenlange ervaring als Nederlander in het buitenland.
Over de omstandigheden van Nederlanders in het buitenland circuleren soms wonderlijke misverstanden. Toen ik eind jaren zeventig van de vorige eeuw in Rome woonde, werd ik iedere morgen vanuit Nederland opgebeld. De eerste vraag ging altijd over het weer. Als ik zei dat het koud was of dat het flink regende, kwam er een ongelovige reactie.
Aan de andere kant van de lijn heerste de rotsvaste overtuiging dat ik in een stad woonde waar het permanent mooi weer is en waar je niet echt serieus werkt, maar vooral geniet van la dolce vita. Dat de neerslag in Rome 850 millimeter per jaar is en in Nederland maar 750 millimeter, speelde daarbij geen rol.
Nederlander in het buitenland
Bij de misvattingen over de levensomstandigheden van een Nederlander in het buitenland hoort ook dat hij het financieel beter heeft dan de thuisblijvers. Dat hij straatarm kan zijn, gelooft niemand. Je verlaat Nederland tenslotte niet voor niets.
Sinds ik in Frankrijk woon neemt men voetstoots aan dat ik ergens in het zuiden in de zon zit, daar waar andere Nederlanders alleen enkele weken voor vakantie heen kunnen gaan. Als ik zeg dat ik niet zo ver van Parijs woon, is de reactie er eerst een van ongeloof. Maar al snel wordt verondersteld dat ik dag in dag uit door musea slenter en in restaurants zit. Ook een vorm van vakantie dus.
Luxe leventje
Nederlandse parlementariërs hebben ook last van zulke vreemde vooroordelen over hun landgenoten in het buitenland. Een Nederlandse politicus (die zelf internationale ervaring heeft) vertelde mij dat zijn meeste collega’s denken dat buitenlandse Nederlanders zichzelf wel kunnen redden, omdat het goed betaalde expats zijn of gefortuneerde gepensioneerden die een luxe leventje leiden.
Volgens een andere misvatting willen niet sommige, maar alle buitenlandse Nederlanders diep in hun hart ooit nog eens terugkeren naar hun vaderland. Ze hebben 'de zeer menselijke behoefte' om in Nederland naar de dokter te gaan, aldus een medewerker van europarlementariër Ria Oomen. Die gedachte moet hebben bijgedragen aan de feestelijke manier waarop het College voor Zorgverzekeringen met ingang van 1 mei mijn Franse aanvullende ziektekostenverzekering grotendeels onbruikbaar maakte.
Ik kan voortaan aanspraak maken op medische zorg in Nederland, luidde de enthousiaste mededeling. Er stond niet bij dat mijn ziektekostenverzekering, zodra ik Frankrijk verlaat, voortaan beperkt is tot het Nederlandse basisniveau. Te veronderstellen dat ik dat wens, is een treurige misvatting.
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine























Op 20 mei laatstleden heeft een hoorzitting plaatsgevonden bij het Europese Hof van Justitie. Wij kunnen onder ons wel proberen elkaar te overtuigen van ons gelijk. Maar het gaat toch erom wat de rechters van de waanvoorstelling van de NL regering i.c. het koppel Klink/Hoogervorst vinden.
Ja kinnesinne is een eigenschap van Nederlanders vooral als zij het idee hebben dat zij (moeten) thuisblijven terwijl ik in het buitenland zit. Ik woon na gepensioneerd te zijn in Thailand. Mooi land, mooie mensen en erg warm zo nu en dan. Momenteel zeer in de internationale belangstelling door de uit de hand gelopen demonstraties en terreurdaden. Gelukkig is het bijna over na twee maanden ellende. Gedurende die twee maanden heb ik toch wel een aantal mailtjes gehad met de vraag waar ik nu precies zat en of ik last had van de demonstraties. Er wordt toch wel met je meegeleefd, maar toen de zorgverzekering werrd ingevoerd en ik mijn partikuliere verzekering kwijt raakte een een wereldverzekering ervoor in de plaats kreeg die in premie bijna 10 keer zo duur was, zei iedereen, och jij woont toch in een warm en goedkoop land daar wordt je nauwelijks ziek en je kunt leven als een prins. En als de verzekering te duur wordt kom je toch gewoon weer lekker in Nederland wonen. De thuisblijvers projecteren hun toekomstwensen op ons die in het buitenland wonen, zo van in het buitenland moet het toch zeker beter zijn dan hier anders ga je niet. Kinnesinne, maar door hoe Nederland met zijn buiten Nederland wonende gepensioneerden omgaat het wordt wel steeds meer waar.
Mijn moeder, helaas niet meer in leven, ging na pensionering in Australie wonen om dichter bij haar kinderen te zijn. Ook zij kreeg ziektepremie aftrek van haar AOW/pensioen.
Alsof een 80-jarige even naar Holland vliegen zal om een dokter te bezoeken.
Bovendien heeft men in Australie als officieel ingezetene allemaal de Medicare verzekering die gefinancieerd wordt uit de belasting die we betalen. Daarbij maakt leeftijd geen verschil.
Ik ben nu zelf sinds kort op de AOW, en heb geen idee of bij mij ook zorgverzekering wordt ingehouden. Toch eens nakijken. Ik ben geen Nederlandse meer, zou dat verschil uitmaken?
aftrek op aow door nederland voor zaken waar een in het buitenland wonende nederlander die niet meer in nederland terug zal komen en wiens ziekte verzekering in zijn woonland is verzorgd , idereen is namelijk verzekerd en betaald belasting in zijn land , is volgens mij diefstal
"Ik kan voortaan aanspraak maken op medische zorg in Nederland, luidde de enthousiaste mededeling."
Het idee dat Nederlanders die in het buitenland wonen uitgebreid gebruik zullen maken van bovengenoemde mogelijkheid lijkt me absurd.
Stel dat een Nederlander die ergens in Zuid-Europa woont zich in NL zou willen laten behandelen, dan moet hij eerst naar Nl reizen om daar een specialist te bezoeken. Vervolgens wordt hij op een wachtlijst geplaatst. Waar hij in de tussentijd moet verblijven, is onbekend en ook wie dat zal moeten betalen. Als hij dan geholpen is moet hij weer terugreizen. Al met al een kostenpost die bijna iedereen zal weerhouden van dit aanbod gebruik te maken.
Dit aanbod lijkt me eerder een truc van de regering om de bijdrage (Ik zeg met opzet niet de premie, want de Nederlanders in het buitenland zijn niet in NL voor ziektenkosten verzekerd.) te verhogen en dat terwijl we bijvoorbeeld al moeten bijdragen aan AWBZ voorzieningen die in onze woonlanden niet onder een verzekering vallen.
Zoals gezegd betalen NL in het buitenland voor deze voorziening aan NL. Hun bijdrage wordt op hun pensioen of uitkering ingehouden.
Ernstiger is nog dat als men bijvoorbeeld in Zweden woont, men dubel moet betalen, want in Zweden betaalt men zijn ziektekostenverzekering via de belastingen, Een Nederlander, die in Zweden belasting moet betalen is dus dubbel de klos. Hij betaalt aan Zweden en aan Nederland voor het zelfde pakket.
Wie zei er ook al weer dat Europa er voor de Europeanen was?
Leuk stuk, heel herkenbaar, ook de reacties. Als Nederlanders het zo graag zo willen zien, kunnen ze het zo krijgen ook ;-) En volgens mij is dat een (best wel naar) Nederlands trekje , anderen jaloers maken.
Ik vind het wel humoristisch, ik woon vlak bij de Rocky Mountains ( westelijk van Edmonton) en veel NL vrienden denken dat ik dagelijks ga skien of wandelen en net als Frits stuur ik ze leuke plaatjes van de bergen en de meren. De meeste denken echt dat ik zo leef, heel grappig en ze zijn niet te overtuigen!
Het leukste vind ik dat men geen benul over afstanden heeft in Canada, bezoekende Nederlanders vragen of we een "dagje Vancouver" kunnen doen, als ik vertel dat de afstand van Edmonton naar Vancouver bijna gelijk is aan Amsterdam - Barcelona gelooft men je niet.
Canada is een erg rijk land en als je wilt werken kun je hier erg goed leven leven. Terug naar NL, ok maar dan alleen voor een leuke vacantie!
Heel herkenbaar dat verhaal. Ik heb jarenlang in Azie rondgereisd en gewerkt. Mijn vrienden in Nederland zagen dat als een betaalde vakantie. I mocht immers vliegen (wat zij alleen op vakantie doen) in mooie hotels slapen (wat zij ook alleen maar op vakantie doen) en ik werd meestal ook nog eens voor diners uitgenodigd. Dat het gewoon werk was (vaak meer uren dan men in Nederland maakt) werd niet geloofd. Ook dat slapen in een hotel en vliegen niet altijd prettig is kon men niet bevatten. Nu woon ik op de Filippijnen en men denkt dat ik zo'n beetje millionair ben. Dat ik gewoon hard moet werken en in Pesos uitbetald krijg ziet men niet. Ik heb het intussen opgegevn onm me steeds weer te verdedigen en te vertellen dat hun beeld van mij in het buitenland niet klopt. Dus stuur ik regelmatig wat foto's vanuit een mooi strand met een mooie Filipina erbij zodat hun beeld van mij bevestigd en verstevigd wordt. Ik neem niet meer de moeite om hun te overtuigen van hun ongelijk. Uiteindelijk heb ik er nu lol van en hoor in gedachten hun jaloerse commentaren.
Nieuwe reactie inzenden