Hallo Conny, Met veel respect heb ik jou verhaal gelezen, wat heb je veel meegemaakt, mijn zoon Tom Kuijpers zit nu ook in dat gebied. Hij heeft een paar weken geleden als backpacker een motor gekocht om daar de Himalaya gebergte te berijden. dus ik vind dit echt spannend omdat hij nog geen contact met ons heeft kunnen maken.
Wel heeft de Ambassade namens Tom laten weten dat het goed met hem gaat. Hij is in Pang geweest vandaar is hij naar Rumste geevacueerd.
Maar volgens andere Nederlanders daar in dat kamp is Tom met zijn motor terug naar Pang gegaan en hoe of waarom is dus mijn vraag, want niemand heeft sindsdien iets van hem gehoord. erg spannend hoor, maar fijn dat jullie het goed maken en dat jullie hebben kunnen helpen. want het is toch verschrikkelijk allemaal. Bedankt voor jou verhaal, nu maar wachten op Tom zijn verhaal.
groetjes Marian Kuijpers

Daar was het dan. Zomaar, plotseling. Als meisje uit de natte polder
zag ik het helemaal niet aankomen. Het regende wel tijdens de
onrustige nacht van 5 op 6 augustus maar mijn gedachten werden meer in
beslag genomen door de strubbelingen in de reisgroep. De ouderen
daarin hadden gevraagd of ik een dankspeechje wilde geven in
combinatie met de fooi voor reisleider Anirudt. Dat leek me leuk en
een stukje over reizen, kijken en beleven, was al af. Totdat bleek dat
deze mensen die elke dag uit eten gingen en krom liepen van de
souvenirs. € 0,50 per dag overhadden voor degene die drie weken lang
zijn leven waagde op de berghellingen van Ladakh, de kok en
chauffeursploegen aanstuurde en hun gezeur aanhoorde.

Ik gaf de envelop terug en zei: 'denken jullie hier nog maar ff over
na'. Waarop prompt de reactie volgde:' maar dan zitten wij ermee'.
Inderdaad! Dat hield me dus bezig de laatste nacht in Leh, tenminste,
dat dacht ik. Om 0500 op om naar het vliegveld te gaan. Beneden bij
het hotel treffen komen de auto's die ons naar het vliegveld brengen.
Ter plekke blijkt dat we niet wegkomen. Geruchten over meer dan 100
doden en overstroomde lagere delen van Leh en omringende dorpen komen
binnen. Anschuk, onze Ldakhi gids haalt ons weer op van het vliegveld
om terug te gaan naar het hotel. Zijn lieve jonge gezicht is wit van
uitputting, tientallen lijken heeft hij gezien bij het busstation van
Leh.

Sarah en ik vragen aan Anirudt of we iets kunnen doen. Scheppen,
troosten, eten uitdelen. Ani raadt het af om de hulpverleners voor de
voeten te gaan lopen. Toch gaan we naar het getroffen gebied. We
willen, moeten iets doen. Dit zijn de mensen met wie we hebben lopen
geinen. De volgelingen van de Dalai Lama die geen commissie vragen,
niet jokken en lachend met je onderhandelen. Ter plekken zien we een
onvoorstelbare verwoesting. Auto's zijn propjes verwrongen metaal
geworden. Huizen verpulverd, staalconstructies in rare vormen
verbogen. En modder, modder en stenen zover het oog reikt. Honderden
mensen zijn ter plekke. Ze helpen, fotograferen en kijken. Sarah en ik
staan er maar een beetje bij. We besluiten niet te fotograferen uit
kiesheid met de doden en gewonden. Als ik terug kom van een sanitaire
stop, staat Sarah midden tussen de hulpploegen. Wereldgriet, ik ga
naast d'r staan. Honderden mensen: Ladakhi, Tibetanen, toeristen als
Sarah en ik, en veel Israëliers. Vooral de laatsten bewijzen uit welk
materiaal ze gemaakt zijn. Bloedhonden vaak in het Midden Oosten,
laten deze jonge kinderen zien dat hun legertrainingen ook ergens goed
voor zijn. Ze scheppen bergen modder af, werken als bezetenen om als
er nog wat te redden valt, te redden. Sarah en ik staan er middenin,
deze keten van mensen die hun wanhoop omzetten in modder ruimen. Uren
staan we er, verbranden, delen water en voedsel met volmaakt vreemden.
Zweten en scheppen terwijl de graafmachines en speurhonden aankomen.
Wat een verdriet, wat een vernietiging, wat een saamhorigheid.

Het zijn de armsten van Leh die hun stenen in de zon bakken uit klei
en er hun huizen van stapelen. Lang gaat het goed want Ladakh is een
van de droogste gebieden van India. De klimaatverandering die veel
regen brengt, treft hen als eersten. Hun huizen raken verzadigd door
het water en storten in. Andere manieren van bouwen op andere plaatsen
moeten oplossingen brengen in een waanzinnig groot land met ontelbare
bestuurslagen. Het lijkt onbegonnen werk, maar toch zijn hulpploegen,
materieel en tenten snel ter plaatse. Sarah en ik gaan uitgeput terug
naar het hotel waar we de volgende nacht niet mogen blijven. We moeten
de berg op want de rivier dreigt buiten zijn oevers te raken en dan
kunnen de fragiele fundamenten instorten. Het wordt een onvergetelijke
avond met honderden Ladakhi en toeristen op de berg bij de Shanti
Stupa, het belangrijkste klooster van Leh. Alle mensen bij elkaar en
de monniken slaan hard op de trommels in de overvolle gebedsruimten.
.
De volgende dag laten we Leh achter in de modder. De doden die
geborgen en nog onontdekt zijn. De talloze gewonden die ook door
westerse artsen - die er toevallig waren - zijn geopereerd, dagen
achter elkaar. Een deel van ons hart blijft bij hen, bij hun glimlach,
hun gebedsmolens en. Het is een gevecht op bij het eerste vliegtuig te
komen dat op de 7de vertrekt. Ik blijf precies achter gids Anirudt
die. naast een sublieme netwerker, fysiek en mentaal heel sterk is. De
avond ervoor tilde hij me in de run de berg op, als een veertje op.
Eerder zag ik hem een auto optillen uit de rivier. Iemand die dat kan,
kan je maar beter volgen ;-). Uiteindelijk komen we, 7 uur later in
Dehli aan. Warm en uitgeput van de slapeloze nachten en intense
ervaringen. Vastbeslotener dan ooit om te kijken of er wat te doen
valt, te bedenken valt om meer in deze streken uit te richten. Veel
zit in informatieachterstand en kwetsbaarheid voor belangengroepen.
Daar moeten we maar eens over van gedachten wisselen.

Met vriendelijke groet,
Conny Groot
M: 06 291 83 491