Mesfin Aman (31) voert zijn strijd tegen de machthebbers in Ethiopië tegenwoordig vanuit Haarlem. Hij kwam als politiek vluchteling naar Nederland, in zijn geboorteland staat hem de doodstraf te wachten. Dit weekend zijn er verkiezingen in Ethiopië.

Mesfin is van huis uit politicoloog en econoom. Hij raakte in 2005 betrokken bij de politieke strijd, toen in Ethiopië de noodtoestand werd uitgeroepen door de regering van premier Meles Zenawi. Kort daarvoor waren verkiezingen gehouden, en volgens de oppositie had de regering geknoeid met de uitkomst.

Geweld
Bij rellen na de omstreden verkiezingen kwamen bijna 200 Ethiopiërs om het leven. Mesfin was één van de oprichters van Ginbot 7, een politieke beweging die protesteerde tegen het geweld en de vermeende verkiezingsfraude. Dat kwam hem duur te staan: hij werd opgepakt en gemarteld door het regime.

In 2006 kreeg Mesfin politiek asiel van de Nederlandse regering. Hij is nog altijd actief: hij schrijft kritische stukken over de regering, is betrokken bij een illegaal radiostation en probeert geld bij elkaar te brengen voor de oppositie van de vele Ethiopiërs die het land hebben verlaten.

Doodstraf
Eind vorig jaar kreeg Mesfin te horen dat een Ethiopisch gerechtshof in zijn afwezigheid de doodstraf tegen hem had uitgesproken. Vanwege zijn vermeende betrokkenheid bij een poging tot staatsgreep.

Aan de vooravond van de nieuwe verkiezingen heeft hij weinig hoop dat Zenawi, die in 1991 de macht overnam van een militair regime, dit keer wel eerlijk zal zijn. 'De enige manier om van deze regering af te komen is met wapens', zegt hij tegen de Wereldomroep.

'Dat is misschien niet zo beschaafd, maar er is geen alternatief. We hebben het op de vreedzame manier geprobeerd, en dat werkte niet. Als je het mij vraagt is de tijd daarvoor nu voorbij. Ik ben ervan overtuigd dat deze regering koste wat kost weg moet, en zo snel mogelijk. Desnoods met geweld.'

RNW: Wat gebeurde er met u na de verkiezingen van 2005?

'Ik raakte dat jaar alles kwijt. Ik mocht niet meer studeren en verloor mijn baan bij de Verenigde Naties. Toen belandde ik in de gevangenis en daar werd ik in elkaar geslagen. Mijn docenten aan de universiteit zijn er gelukkig in geslaagd me vrij te krijgen.'

RNW: En bent u na uw vrijlating gevlucht?

'Niet onmiddellijk. Maar toen ik koffie zat te drinken met een vriend in een café werd ik weer opgepakt. Er liep iemand het café binnen die zei dat hij buiten met me wilde praten. Ik weigerde, maar hij liet me geen keus. Buiten stond een groep mannen op me te wachten. Ik probeerde te ontsnappen, maar ze hebben me geslagen, mijn bril gebroken en een auto in gesleept. Ik werd ergens naar een gebouw gebracht. Het was zeker geen politiebureau.'

RNW: Wat is daar toen gebeurd?

'Ik werd ondervraagd. Op een gegeven moment pakte een politieman mijn hand en vroeg me of ik kritische stukken schreef over het regime. Ik zei dat dat klopte. Toen pakte hij een priem en stak die door mijn hand. Het bloed spoot in het rond. Daarna hebben ze me net zo lang geslagen tot ik buiten westen raakte.'

RNW: Werd u terug naar de gevangenis gebracht?

'Nee. Toen ik wakker werd lag ik in het bos buiten Addis Abeba. Zo dachten ze kennelijk van me af te komen, want in de bossen zitten hyena's. Maar ik wist een huis te bereiken, en daar ben ik toen opgevangen. Ze brachten me naar het ziekenhuis, waar bleek dat mijn nieren beschadigd waren door het slaan.'

RNW: Wanneer besloot u te vluchten?

'In het ziekenhuis luisterde ik naar de radio en keek ik TV. Ik begreep dat de situatie alleen maar ernstiger aan het worden was. Oppositieleden werden op grote schaal opgepakt,  en ook journalisten. Ik dacht: ik moet hier weg. Het lukte me om te voet het noorden van Kenia te bereiken. Daar werd ik door de VN opgevangen en naar Nairobi gebracht. De Nederlandse regering was bereid me politiek asiel te geven.'

RNW: Toen was u veilig, en uw familie?

'Ik maak me vreselijke zorgen om hen. Ze zijn ondergedoken, maar ik weet dat ze niet veilig zijn. Recent is de vader gearresteerd van een van mijn medeactivisten die in Groot-Brittannië in ballingschap is. Mijn eigen vader woont gelukkig in Washington. Maar mijn broer niet, en hij leeft voortdurend in angst. Terwijl mijn familie zich helemaal niet met politiek bemoeit. De enige die verantwoordelijk is ben ik.'