Expat aan het woord
In Expat aan het woord schrijven Nederlandse expats en emigranten zelf over hun leven in het buitenland. Klik op onderstaande kaart om een overzicht van de verhalen te zien.
Wil je ook een artikel schrijven voor onze website en het WereldExpat Magazine? Stuur je bijdrage dan naar onder vermelding 'expat aan het woord'. (Lengte: tussen de 500-800 woorden, graag 4 foto’s meesturen van jezelf en je omgeving).
De eerste 5 inzendingen krijgen nu het boek De Mythische Oom van Mariët Meester toegestuurd!
Afgelopen zomer vroegen wij wat jullie vinden van bezoek uit Nederland. Ank Oostland uit Piemonte in Italië stuurde ook een bijdrage, die we nu - excuses voor de vertraging! - plaatsen.
'Met afgrijzen kijken we toe hoe aan onze Italiaanse ontbijttafel het mes wordt afgelikt en vervolgens in de boter wordt gestoken. Dit proces herhaalt zich bij de Nutella en jam. Wij kunnen ons niet losmaken van het beeld hoe nu allerlei speekselbacteriën ronddolen in onze potten.
Manlief en ik hebben altijd ingepeperd gekregen dat je niet je mes mag aflikken omdat het gevaarlijk is. Maar blijkbaar hebben weinig Nederlanders deze pedagogische noot meegekregen. Het blijkt een wijdverbreide gewoonte. Dus nu zijn al onze potjes jam en nutella voorzien van lange lepels en in de botervloot prijkt een botermesje.
Ach, als dat alles is waar je je aan ergert bij bezoek van vrienden of familie...
Boodschappen
Ik verheug me altijd op bezoek uit Nederland ook al is het uitermate vermoeiend. Voorafgaand aan het bezoek zijn we druk met bedenken wat we de gasten voor zullen schotelen, boodschappen doen, het huis aan kant maken, bedden opmaken en koken. Eigenlijk begin je dan al enigszins vermoeidheidsverschijnselen te vertonen en dan moeten de gasten nog arriveren.
Tijdens het bezoek ben ik ’s ochtends meestal de eerste die opstaat en ’s avonds de laatste die het licht uitdoet. Vrijwel alle bezoekende vrienden en familieleden helpen mee met koken, afruimen, tafeldekken etc. Desalniettemin ben ik aan het eind van de dag afgepeigerd. Voor een groot deel is al het geklets daar ook debet aan. Want er moet vaak een jaar of meer worden bijgepraat.
Een ongemakkelijke stilte is bij ons een uiterst zeldzaam verschijnsel. Drie dagen is wel zo ongeveer het maximale dat mijn man kan bolwerken. Daarna bestaat er een sterk verhoogde kans op irritaties. Bij familie ligt zijn tolerantiegrens iets hoger.
Een voorwaarde voor een geslaagd bezoek is wat ons betreft dat mensen eigen vervoer hebben. Dan kan je ze nog eens een kaart met een leuke pittoreske route in de handen douwen. Het geeft ons gelegenheid op adem te komen.
Unheimisch stil
In het eerste jaar van ons verblijf in Italie komen vage kennissen 'even' op bezoek. Na vijf dagen zien we nog steeds geen tekenen van een aanstonds vertrek. Gek genoeg durven we het ook niet te vragen. Maar op de zesde dag fluistert manlief mij in: 'Ik zag C. met een koffertje naar beneden komen'.
En inderdaad na het ontbijt verkeren wij in de gelukkige omstandigheid dat we het bezoek staan uit te zwaaien. We vallen elkaar opgelucht in de armen. Dat is eigenlijk de enige keer in vijf jaar dat we zo blij waren met het vertrek van gasten.
Ook al hebben wij na vertrek van de gasten ons huis weer helemaal voor onszelf, we vallen dan toch bijna altijd voor een paar dagen in een zwart gat. Het is dan bijna unheimisch stil met z’n tweeën en onze drie katten die dan overigens duidelijk tevreden te zijn met het feit dat alle rust is weergekeerd.
Uitvreter
Voor ons vertrek naar Bella Italia werden we gewaarschuwd voor het begrip 'uitvreter'. Daarmee werd gedoeld op het verschijnsel dat mensen zich tijdens hun bezoek goed laten fêteren. Wij ervaren eerder het tegendeel. Het is soms bijna gênant wat mensen allemaal voor ons meenemen. Daarnaast trakteert elke gast ons op een etentje. Broerlief wilde zelfs betalen voor gas, licht en toiletpapier!
'Kunnen we iets voor jullie meenemen uit Nederland?' Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Ik heb altijd een lijstje klaarliggen met artikelen die ik ontbeer in Italie. Altijd vraag ik het bonnetje, maar vaak willen de gasten daar niets van weten. Met als gevolg dat ik nu meestal maar zeg dat ik niets nodig heb
Vaak nemen mensen dan toch wel iets typisch Nederlands mee. Drop en hagelslag scoren hoog. Blijkbaar worden deze producten algemeen beschouwd als onmisbaar voor Nederlanders in den vreemde.
Spic en span
Resumerend: bezoek uit Nederland is na vijf jaar nog steeds leuk. Maar ook vermoeiend: zowel ervoor als tijdens. Maar ook erna. Want al die handdoeken en dat linnengoed kruipen niet uit zichzelf spic en span in de kast waar ze reikhalzend liggen te wachten op het volgende bezoek.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik vind het heel leuk als er iemand langskomt, maar wat mensen zich niet realiseren dat het voor ons geen vakantie is. Om 7 uur staat iedereen op om naar school of werk te gaan en dan wordt er wel eens gemopperd dat er teveel lawaai is in de houten frame huizen (dat hoor je erg goed). Ook word er bij sommige mensen verwacht dat je ze wel gaat vermaken en wordt er dan gevraagd: "Wat gaan we vandaag doen?". Autosleutels worden gevraagd; ze weten nog niet wanneer ze terug komen, tank wordt niet bijgevuld, etentje wat zij zouden betalen gaat toch niet door, want dan moeten ze weer geld pinnen en nu hebben ze netjes de dollars opgemaakt. Ook worden er wel eens kaartjes voor evenementen voorgeschoten maar wordt er nooit geld teruggegeven. Je moet echt bij sommige mensen heel duidelijk je grenzen aangeven en misschien ze maar verwijzen naar een hotel in de buurt...
Een haarscherpe analyse van hoe ook wij dit ervaren en herkennen. Tot de drop en de onzekerheid over hoe lang ze blijven aan toe. Wat wij ons ook dikwijls opvalt, is het geringe aanpassingsvermogen van Nederlanders in het buitenland. B.v. in een restaurant spaghetti eten met mes en vork en na een cena een cappuccino bestellen. Kleine zaken, maar toch. Wij wonen in een toeristenstreek (Lago di Garda) en schamen ons vaak voor het gedrag van Nederlanders (niet onze gasten). Hun kleding (half naakt) als ze naar een supermarkt gaan. Hun luidruchtig gedrag in een restaurant met krijsende en kennelijk niet opgevoede kinderen. En dan nog glashard beweren, dat Italianen luidruchtig zijn. Toch zien wij er naar uit onze volgende gasten te ontvangen. Al was het maar alleen om extra te genieten van de rust als ze weer zijn vertrokken
Herkenbaar, maar ook in Nederland ga ik liever niet naar een restaurant, niet omdat het meer kost dan thuis eten , maar waarom zou ik voor veel geld , want Nederland is in verhouding met Duitsland , Oostenrijk enz. nog stink duur ook. waarom zou ik tussen onopgevoede schreeuwende en rond rennende kinderen gaan zitten eten. Er is een speciaal restaurant bij Hardenberg, de Gloepe, uitstenkend eten de eigenaar heeft zelfs een michelin ster restaurant in Hardenberg zelf. dan ga je daar heel duur zitten eten MAAR het is ook een pannenkoek restaurant, VOL met schreeuwende kinderen dus, Hoe bedenk je zo iets stoms, dat kan alleen een Nederlander bedenken, en naar mijn mening komt dat omdat de laatste jaren de mentaliteit van DE Nederlander , die niet bestaat volgens Maxima , nou Max, hij bestaat wel hoor, het is die beter weter die maling heeft aan zijn omgeving, luidruchtig zit te eten in een restaurant en een paar onfatsoenlijke kinderen bij zich heeft die altijd hun vader en moeder tegen spreken en niet luisteren. Het zijn die mensen die alles gratis proberen te krijgen , overal afdingen, maar zelf nooit iets weg geven, maar rustig het bonnetje van de A.H. op tafel leggen als je een nacht bent blijven eten en slapen.
of de helt van de benzine terug vragen na een uitstapje, Ukrainers met hun klein beetje inkomen , zouden zich kapot schamen om dat te doen.
Dus Ja , dit artikel gaat om gasten, maar wat zou het fijn zijn als Nederlanders zich als Gast en gastgever zouden kunnen gedragen .
Ik vindt het heerlijk als mijn familie of schoon familie bij ons komt logeren. Meestal blijven ze voor 3 weken tot een maand. Ik vindt het toch zo raar dat veel Nederlanders altijd klagen als ze logees krijgen en ze stingy zijn..Vorig jaar was ik bij mijn schoon familie die Lebanees zijn voor 5 maanden. Wij hebben heel vaak mijn man zijn neven of nichtjes by ons gehad die somes voor een jaar bleven, om hier te studeren.
Wat een enorm herkenbaar verhaal! En wat een verademing om te lezen dat wij niet de enige zijn die zo over bezoek uit Nederland denken. Ook wij kijken altijd weer uit naar visite, maar vaak ben ik al moe voordat ze daadwerkelijk arriveren. Precies zoals Ank het verwoord; menu's samenstellen, boodschappen doen (altijd meer dan normaal, je wilt het toch bijzonder maken), goed poetsen, bedden opmaken, zorgen dat er voor iedereen een slaapplaats is dus evt. kinderen bij elkaar of bij ons op de kamer, dagprogramma's samenstellen (waar zijn ze de vorige keer geweest, wat is voor deze gasten leuk etc.). Begrijp me niet verkeerd, we vinden het geweldig als er mensen komen en ook hier wordt er volop meegeholpen met tafel dekken, koken, afruimen en afwassen, maar ja, er moet nog zoveel meer gebeuren. En inderdaad, nadien zit je met een berg was te kijken, die zeker in de winter slechts langzaam weggewassen kan worden omdat de was op zondag niet buiten mag hangen en we binnen niet zoveel plaats hebben voor dekbedovertrekken en een geweldige hoeveelheid handdoeken. Maar desalniettemin: wanneer komt er weer iemand?
Tja, mes aflikken, bah, en zeker nog verkouden ook. Ik woon in New York, daar krijg je vaak niet eens een mes. En een Amerikaan die mij opzocht in Nederland kreeg het wel en likte het inderdaad af, en had nog veel meer grove anti-tafelmanieren, zoals schuin op je stoel zitten en je ellebogen uitslaan met een lepel in je vuist geklemd aan een toch al niet grote tafel, leuk voor degenen die naast je zitten. En dat gesmak met open mond is aan een kleine tafel ook niet erg prettig, aan een grote ook niet, trouwens. Ik bekijk de slechte manieren van Nederlanders een stuk milder nu ik in NY woon, het kan inderdaad nog veel erger!
Vroeger was bij ons ook altijd bezoek gratis welkom , maar nu kost levensonderhoud in Ukraina hetzelfde en zelfs meer dan in Nederland, ( ALDI en LIDL- C1000 prijzen ) Hier zijn ook geen week aanbiedingen soms een keer 7% of 10 % maar eerder niet en minder nooit maar. Als er nu gasten komen die denken dat het gratis is, zeg ik direct dat mijn 3 kinderen TEGEN hebben gestemd want die willen niet inleveren voor onze visite ! Dit bedoelen wij als grapje maar komt wel over. de salarissen liggen nog steeds tussen € 90,00 en € 200,00 per maand dus een Ukrainse familie met Ukrains inkomen kan niet eens gasten in huis hebben voor meerdere dagen, gasten hier nemen altijd eten en drinken mee en doen mee aan de boodschappen. Zal dus wel echt Nederlands zijn dat GRATIS op vakantie komen, Als wij naar Nederland komen worden wij ook niet GRATIS gehuisvest maar moeten ( en willen ook ) zelf voor onderdak en voedsel zorgen. Dan is dat GRATIS ineens dus NIET normaal !!
toen wij bekend maakten dat we gingen verkassen naar Frankrijk, nodigden ook bij ons diverse vage kennissen zichzelf uit. "De eerste nacht is gratis" was mijn standaard antwoord; Van hen heb ik hier dus nooit iemand gezien.
Ik weet er nog wel een. Een bezoek aan Holland. Ook dat is vermoeiend.
1000km rijden in een week voor taart en koffie is niet ongewoon
Nieuwe reactie inzenden