Nederland was altijd terughoudend met pijnbestrijding bij de bevalling. Maar de laatste jaren komt daar verandering in. Dit betekent niet dat expats en emigranten terugkomen naar Nederland voor de bevalling.
Nederland stond lange tijd bekend als ‘barbaars’ als het ging om pijnbestrijding bij bevallen. In veel landen liggen de ruggeprik en het lachgas klaar om verlichting te bieden bij de weeën, maar in Nederland moesten vrouwen de gynaecoloog of verloskundige bijna smeken om pijnstilling als de pijn hun teveel werd.
Richtlijn
Dit beeld klopt niet meer. Het aantal bevallingen met pijnbestrijding neemt volgens de Perinatale Registratie Nederland jaarlijks toe. Bovendien geldt sinds een jaar de richtlijn dat vrouwen te allen tijde toegang moeten hebben tot adequate pijnbehandeling.
De typisch Nederlandse thuisbevalling is een van de oorzaken voor het geringe aantal bevallingen met pijnbehandeling, zegt Josien de Boer, beleidsmedewerker bij de Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen en medeontwikkelaar van de richtlijn. ‘In een huiselijke omgeving en met goede begeleiding ervaren vrouwen minder pijn dus hebben ze minder behoefte aan medicatie.’
Bovendien willen veel vrouwen graag thuis bevallen, terwijl ze voor medicatie naar het ziekenhuis moeten. Want aan pijnbehandeling kleven ook nadelen. Bij een ruggeprik kan bijvoorbeeld het persen langer duren, waardoor de kans op een bevalling met zuignap of vacuümpomp wordt vergroot. Bij een pethidineinjectie, een soort morfine die voornamelijk verdooft, kan de baby suffig worden en moeite hebben met ademhalen na de geboorte. En bij remifentanil, eveneens een morfineachtige stof die via een pompje wordt toegediend, is een kleine kans op ademstilstand van de moeder. (Zie ook de folder: ‘Hoe ga je om met pijn’ van de KNOV)
Cultuur
Toch is de thuisbevalling niet de enige reden voor het lage percentage pijnbehandelingen, zegt De Boer. Uiteindelijk bevalt 70 procent van alle vrouwen in Nederland in het ziekenhuis, terwijl bij slechts 6 procent van de bevallingen een ruggeprik wordt toegediend. Het ligt volgens haar ook gewoon aan de cultuur. ‘Nederlandse gynaecologen en verloskundigen zien de bevalling als een natuurlijk proces waarin je alleen ingrijpt als het nodig is’. ‘Bovendien hebben Nederlandse vrouwen weinig ervaring met pijnbestrijding dus praten ze er ook niet over met vriendinnen. Daardoor zullen die op hun beurt er ook niet om vragen. Neem Japan, waar vooral thuisbevallingen voorkwamen. Pas toen de Amerikanen na de Tweede Wereldoorlog naar Japan kwamen en de ziekenhuisbevalling introduceerden, veranderde dat en verdween de thuisbevalling.’
Er is nog een belangrijke oorzaak. Voor een ruggeprik is een anesthesist nodig, en omdat bevallingen natuurlijk ook ’s nachts plaatshebben, moet er 24 uur per dag een anesthesist beschikbaar zijn in het ziekenhuis. Dat kost geld. Artsen zijn daarom ook terughoudend met het aanbieden van pijnbestrijding.
Folder
De Boer verwacht dat daar verandering in komt, nu de richtlijn er is. ‘Het belangrijkste is dat verloskundigen nu goede voorlichting geven over pijnbehandeling zodat zwangeren zelf een keuze kunnen maken. Rond de 30ste week van hun zwangerschap krijgen ze van hun verloskundige ook een folder mee met alle mogelijkheden. Als meer vrouwen weten wat er beschikbaar is, dan zal het aantal bevallingen met medicatie ook toenemen. Ik verwacht dat het percentage de komende jaren zal stijgen tot 20 procent.’
--------------------------
Reacties vanuit het buitenland
Kom je als Nederlander in het buitenland terug naar je moederland om te bevallen nu je ook hier ‘recht’ hebt op een ruggenprik? We legden die vraag voor op onze Facebookpagina en op LinkedIn. Opvallend veel Nederlanders die reageerden, blijken juist erg tevreden met de manier waarop ze in hun woonland kunnen bevallen. Vaak moeten ze wel verplicht naar het ziekenhuis, maar in sommige gevallen kunnen ze zelfs kiezen voor een thuisbevalling. Pijnbestrijding is vrijwel nooit een probleem. In veel gevallen moeten de vrouwen juist hun gynaecologen en verloskundigen ervan overtuigen dat ze niet direct pijnbestrijding willen. De meeste missen overigens wel de kraamzorg, die in het buitenland helemaal niet zo vanzelfsprekend is als in Nederland.
- Petra beviel in een Engels ziekenhuis van haar twee kinderen. ‘Hoewel de ziekenhuizen hier vaak oud en groezelig zijn, is de zorg goed (tenminste, als je niet in een grote stad woont. In Londen is het een heel ander verhaal!). Wij wonen te ver buiten de stad voor een veilige thuisgeboorte, en allebei de keren waren er complicaties; maar als ik thuis had willen bevallen was dat geen probleem geweest. Er werd goed naar mijn wensen geluisterd en het is beslist niet zo dat pijnbestrijding of keizersnede worden opgedrongen. Voor 'eenvoudige' bevallingen zijn er 'birthing centres' waar je door een vroedvrouw wordt begeleid en waar alleen lachgas beschikbaar is. Na de bevalling is er veel aanmoediging en hulp om de borstvoeding op gang te brengen.’
- In Argentinië zijn volgens Patricia een ruggeprik en een keizersnede normaal. ‘Simpelweg omdat daarmee een arts meer geld verdient dan met een natuurlijke bevalling. Dus je moet goed op zoek gaan naar iemand die voor natuurlijke bevallingen is, en die heb ik gevonden en ook een bijbehorend ziekenhuis, waar ruggeprik ook niet een standaard iets is. Thuis bevallen bestaat hier niet. Heb je een ziektekostenverzekering en kan je naar een privékliniek heb je vaak ook een eigen kamer, de baby ligt direct bij je op de kamer en ook je man kan blijven slapen. Meestal moet je zo'n 32 uur na de bevalling blijven voordat je naar huis mag. Er worden meer controles uitgevoerd tijdens de zwangerschap dan in Nederland. Voor mij was Nederland geen optie, omdat je al voor je 36ste week naar Nederland moet vliegen. Eigenlijk zou je man ook mee moeten, omdat je nooit precies weet wanneer het komt en dus hij er anders misschien niet bij is. Dus nee, ik vind dat geen optie. Daarnaast heb ik geen Nederlandse ziektekostenverzekering omdat ik geëmigreerd ben.’
- Eveline kon in de Verenigde Staten zelf kiezen op welke wijze ze wilde bevallen. ‘Ik ben in New York bevallen van mijn vier kinderen op de natuurlijke manier met verloskundigen. Dat kan ook hier op een hele vertrouwde en veilige wijze, in het ziekenhuis en in een ‘birthing center’ van mijn jongste dochter. Natuurlijke bevallingen zijn hier al lang niet meer populair. Men wil geen pijn en wil vaak een keizersnee regelen van tevoren. De risico's zijn altijd groter voor de moeder op deze ‘pijnloze’ manier en het bijzondere van de bevalling is er af. En voor de dokter is er een groot voordeel: meer geld en minder wachttijd.'
- Ook Matt is tevreden met de procedures in Brazilië. 'Mijn vrouw is Amerikaanse en we wonen permanent in de States dus was ik toch niet naar Nederland gegaan voor de geboorte van onze dochter. Hoe dan ook, hier in Brazilië zijn de (prive) ziekenhuizen ontzettend goed. vooral Albert Einstein in Sao Paulo is wereldklasse. Bevalling was ontzettend relaxed (volgens mijn vrouw ...) en net als een hotel. Nazorg, pijnbestrijding, etc perfect. Zelfs zo goed dat ze de tweede niet in de States wil, maar hier. Moet er wel bij vermelden dat bijna alle geboorten (nogmaals, in geval van privéverzekering) met keizersnee gaan.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Mijn 3 kinderen zijn allemaal in de VS geboren. Ik ben uitermate tevreden en weet zeker dat ik beter af was geweest dan in Nederland. De eerste bevalling duurde bijna 28 uur (flink overtijd), kreeg de laatste 8 uur een ruggeprik en uiteindelijk is ze na een lange tijd persen met de tang (een vergrote kans met ruggeprik) geboren. Ik voelde me al heel snel weer goed en de zorg was uitmuntend. De tweede keer was ik zwanger van een tweeling en ook die zijn natuurlijk met ruggeprik op de wereld gekomen. Ingeleid, supersnel en de tweede is zelfs benen eerst geboren (en daarom werd de ruggeprik ook verplicht in geval van complicaties bij nr. 2 en de iets andere bevalling). Je staat wel snel weer op straat, maar de zorg, nazorg (bij een OB en kinderarts) is uitstekend. Heb met de eerste nog een tijdje bij een verloskundige gelopen voordat we vertrokken, maar dat is echt niet mijn ding, veel fouten gemaakt, veel te vaag ... laat maar zitten.
Mijn eerste bevalling was in Nederland en 20 maanden later mijn tweede in de VS. Er waren veel verschillen in zorg, aanpak en medicatie. Maar niet overwegend positief of negatief. Wat wel een groot verschil was, was de kraamzorg. In Nederland hadden we Connie 6 dagen over de vloer om te helpen. In de VS sta je na 2 dagen ziekenhuis alleen. Zoek het maar uit. Gelukkig had ik de "kraamwijzer" een handboekje van de kraamverzorgster nog die ik in de VS weer heb gebruikt om dingen op te zoeken. Je vergeet toch een hoop. Uiteindelijk heb ik de kraamwijzer vertaald in het Engels omdat veel vrouwen in mijn omgeving het een heel handig boekje leek.
Dus als je een engelstalige kraamwijzer zoekt kijk dan op www.thefirst8days.com of op amazon.com bij The First 8 Days of Being a Mom.
Ik ben 10 jaar geleden in een prive ziekenhuis bevallen. Er werd mij gevraagd vanuit Nederland of ik terug zou komen voor de bevalling. In Australie kreeg ik een eigen kamer en badkamer waar mijn man en mijn zoontje gewoon konden blijven. Ik had de keuze hoe de bevalling zou gaan en wat ik kon gebruiken als pijn bestrijding. De keuze lag helemaal bij mijzelf en niet bij de vroedvrouw of de specialist. Als ik opnieuw zo moeten kiezen dan graag hier ipv Nederland.
Mijn zoon werd geboren op mijn boot in 1988. Aangemeerd in de lagoon by Island Water World hadden we afspraken met onze Vietnamees-Franse doctor Thieron. Toen ik hem ging halen met mijn auto liep "toevallig" (hoe het Universum de zaken regelt) een vriendin die verloskundige was. GEdrien wachten we tot Vicky haar weeen begon terwijl ze zich het beste voelde door zich vast te houden aan de leuningen in de kleine was ruimte van de boot. De geboorte kanaal was ietsje te nauw en Sonja de verloskundige knpte het gewoon iets open. Na de geboorte lag de kleine op Vickies maag tot hij begon te ademen. Toen werd me gevraagd de streng door te knippen maar van de weeromstuit was het mij te machtig. Ik kon alleen de lamp bedoienen die Thieron me vroeg bij te schijnen toen hij Vickies vagina weer dicht naaide. De kleine huilde, niet en ademde gewoon door zonder enig moeite. Alleen wat 12V lampjes en wat kaarsen, zonder lawaai van de vertrekkende vliegtuigen omdat "toevallig" (iets dat maar eens per jaar gebeurt) de wind 180* gedraaid was, is de kleine op een geweldige natuurlijke manier ter wereld gekomen. Zo hoort het.
Er wordt hier juist overdreven veel aan pijnbestrijding gedaan, een ruggemergprik of totale verdoving zijn geen uitzondering, ook wordt veel te snel besloten tot keizersnee. Ik zou alleen naar Nederland gaan voor een thuisbevalling! Sonja uit Athene.
Wat zegt de wetenschap en de WHO over verloskundige zorg dat vrouwen moeten weten om zelf te kiezen?
1. Zorg rond de normale zwangerschap en normale geboorte moet démelicaliserend zijn. De zorgt moet procesmatig en inhoudelijk gericht zijn op het gezond kunnen doorlopen van de zwangerschap, normaal(fysiologisch)bevallen en een optimale start van het moederen (moeder-kind binding, borstvoeden en moederen). Onnodige interventies die het proces medicaliseren en het cascade effect veroorzaken (de ene verloskundige interventie roept de volgende op)zoals medicinale pijnstilling dat doet en onnodig inleiden veroorzaakt, moeten daarom worden vermeden. Alternatieven zijn het bieden van een structuur met continuïteit van zorg vanaf vroeg in de zwangerschap met maximaal twee personen en de bekende verloskundige die ook de bevalling begeleid, waardoor vertrouwensrelaties ontstaan en angst en twijfel bespreekbaar zijn en grotendeels zijn te elimineren. Angst is de grootste ‘boosdoener’ op dit moment bij ‘gewoon’ baren (Campaing for normal birth RCM 2010, WHO 1986).
2. Verloskundige zorg moet het fysiologische proces faciliteren en daar bij passen. Het proces zwanger zijn en bevallen is geen ziekte. Onnodige interventies moeten daarom worden vermeden (evidence based limits zijn door de WHO gegeven in de normen en aanbevelingen, zie daarvoor het WHO document: ‘Care in Normal Birth: a practical guide’ uit 1996). De WHO ziet het op de rug in bed bevallen als een onnodige interventie. Vrouwen zullen dan pas op bed plaatst nemen, als er een weloverwogen, evidence gebaseerde interventie moet plaatsvinden. Rechtop blijven, lopen en staan, wisselende houdingen aannemen als voorover hangend en op handen en knieën plaatsnemen. Lopend en staande (niet op commando) persen en de signalen van het lijf intuïtief volgen. Als het kind er bijna is e.v. intuïtief diep hurken. Dit alles komt overeen met de meest fysiologische wijze van baren (kijk naar projecten in Bolivia en Peru, Youtube). Westerse vrouwen kunnen slecht diep hurken, daarvoor is de baarschelp ontworpen door Gré Keijzer – Landkroon en Marieke Sonneveld.
3. De inrichting van de verloskundige zorg op locaal nationaal en internationaal niveau moet evidence based zijn (kijk voor een voorbeeld naar Nieuw Zeeland).
4. Verloskundige zorg moet regionaal/plaatselijk gericht zijn, laagdrempelig - en vrij toegankelijk zijn.
5. Verloskundige zorg moet multidisciplinair zijn.
6. Verloskundige zorg moet holistisch zijn. Antropologische, sociaal culturele, geografische, psychologische, spirituele en medisch verloskundige aspecten hebben evenredige invloed en bepalen tezamen het beeld van de persoon die een kind gaat baren. Hetzelfde geld voor de benadering van haar familie en haar leefomgeving.
7. De familie staat centraal bij de verloskundige zorg (bevallen is een meer sociale dan medische aangelegenheid).
8. Verloskundige zorg moet cultureel passend zijn, tegemoet komen aan de culturele gebruiken en rituelen (even opletten, onze Nederlandse bevalcultuur wordt meer en meer gekenmerkt door biomedische en Amerikaanse invloeden, zoals het aanbieden van medicinale pijnbestrijding en het op verzoek inleiden en beëindigen van de bevalling). De tegenstelling thuis en ziekenhuis wordt veel gebruikt om veiligheid te duiden, maar heeft geen grond. Thuis bevallen met een bekende verloskundige of erg laat naar het ziekenhuis gaan als je daar moet bevallen op medische indicatie is de beste remedie ter voorkoming van problemen en om succesvol te bevallen, zo min mogelijk letsel en tevredenheid met de bijzondere gebeurtenis.
9. Verloskundige zorg (zwanger zijn en bevallen is een meer sociaal dan medische aangelegenheid) moet vrouwen doorlopen(op persoonlijk, praktijk en organisatie niveau) betrekken bij beslissingen en vooral zelf laten kiezen (autonomie, verantwoordelijkheid, emancipatie en groei -> transitieproces).
10. Verloskundige zorg moet de waardigheid, privacy en de vertrouwelijkheid van vrouwen respecteren.
Downe S (redacteur) (2008). Normal childbirth: evidence and debate. Oxford: Churchill Livingstone.
Fontein Y (2007). LESS IS MORE. Differences between practices: a survey of women’s views of Dutch midwifery care. MSc scriptie. Department of Nursing, Midwifery & Community and Health. Glasgow Caledonian University.
Hendry C (2003). Midwifery in New Zealand 1990-2003: the complexities of service provision. Proefschrift. University of Technology, Sydney, Australië. Faculty of Nursing, Midwifery & Health.
Keijzer – Landkroon M (2003). Het ballet van de uitdrijving. Een positie en een hulpmiddel. In reader workshop ‘Happy Birth’ 2005 – 2008. Epen: Midwifery Business.
Keijzer – Landkroon G, Oudshoorn T (2009). Tien Tops Tips voor normaal bevallen. Tijdschrift voor verloskundigen. Vol. 34:1:42-43.
Tracy S, Tracy M (2003). Costing the cascade: Estimating the cost of increased obstetric intervention in childbirth using population data. BJOG VOL:110:717–724.
Rijnders M, Baston H, Schönbeck Y, van der Pal K, Prins M, Green J, Buitendijk S. (2008). Perinatal factors related to negative or positive recall of birth experience in women 3 years postpartum in the Netherlands. Birth. Jun;35(2):107-16.
Walsh D (2007). Evidence-Based Care for Normal Labour and Birth. A guide for midwives. UK: Routledge:Taylor & Francis Group.
WHO World Health Organization (1996), Care in normal Birth: a practical guide. Maternal and newborn health/safe motherhood unit, family and reproductive health. WHO1211.WHO: Geneva.
Ik ben in Zuid Afrika bevallen - de eerste keer in een "semi-ziekenhuis", de tweede keer in een "echt" ziekenhuis. Alhoewel ik verlangde naar een Nederlandse thuisbevalling, was het uiteindelijk allebei de keren de juiste beslissing: ernstige complicaties en keizersneden. Mijn man is Amerikaans en had het helemaal niet op thuisbevallingen (alhoewel het hier zeer zeker mogelijk is als je een ongecompliceerde zwangerschap hebt; er zijn veel ervaren vroedvrouwen), dus daarom kozen we voor het "semi-ziekenhuis": een prive-ziekenhuis waar je je eigen kamer en badkamer hebt - inclusief birthing pool! Ik heb dus geprobeerd in het bad te bevallen, toen naar een bed en heb uiteindelijk een keizersnee gehad (en mijn zoon 5 dagen in ICU...) na zo'n 16 uur. MAAR allemaal zonder pijnbestrijding (totaan de keizersnee natuurlijk). Ik werd wat dat betreft enorm gesteund door mijn ob-gyn, waarmee ik mijn birth plan had besproken, en de zusters, die echt goed luisterden. Dit "semi-ziekenhuis" is super-persoonlijk, maar had wel een operatiekamer, gelukkig. Goede combinatie, vond ik: dat stelde me (en mijn man) echt op mijn (ons) gemak.
Voor mijn tweede moest ik naar een "echt" ziekenhuis, want vanwege de VBAC (weer dezelfde ob-gyn die dus ook VBAC steunde) moest er een anastesist - hoe schrijf je dat?? - "on call" zijn, 24/7. En dat kon dus niet bij dat "semi-ziekenhuis". Deze bevalling verliep niet echt super, mijn weeen kwamen niet op gang en ik denk dat dat gedeeltelijk kwam omdat ik me niet op mijn gemak voelde. Ondanks dat er ook een bad was en dat ik in de active birthing room was, waren de zusters nier erg behulpzaam, en mijn ob-gyn kwam pas 's ochtend. Maar, achteraf denk ik ook dat mijn vliezen te vroeg gebroken waren (keizersnee na 20 uur) - en uiteindelijk had onze dochter de navelstreng om haar nek, was ze ook een stargazer (net also mijn zoon), en was mijn litteken van de vorige keizersnee te dun... Zoals mijn ob-gyn zei "sometimes your body just knows it's not possible". Maar de aftercare was in beide ziekenhuizen echt super, lieve zusters, hulp met borstvoeding, mijn kinderen bij me op de kamer. In het eerste ziekenhuis bleef ook mijn man slapen (we hadden een tweepersoonsbed - wat eigenlijk niet zo fijn is na een verse keizersnee...).
Maar ja - het kan ook anders hier hoor: we hadden een vriendin uit Amerika wiens ob-gyn concludeerde dat ze ECHT geen natuurlijke bevalling kon hebben, want "haar voeten waren te klein". Eh, ja? En voor alle duidelijkheid: ze was al compleet natuurlijk van haar zoon bevallen. Dus tja, je moet hier wel een beetje kritisch zijn. Maar aan de andere kant heb ik een vriendin in Nederland die in het ziekenhuis van een stuit is bevallen. Op natuurlijk wijze... Nou sorry, als ik haar verhalen hoor (de pijn en het uitscheuren!!!), dan denk ik soms stiekem "dan maar liever hier"...
Ik ben 6 maanden geleden bevallen van mijn zoontje hier in Dubai en moet zeggen dat als er een tweede komt, ik graag de bevalling weer hier zou doen. De dokter en het verplegend personeel in het ziekenhuis waren super. Pijnbestrijding was mogelijk, maar uiteindelijk geen gebruik van gemaakt. De begeleiding tijdens de bevalling was erg goed en na de bavalling kregen we een privekamer waar onze zoon en mijn man ook konden slapen. Omdat er hier inderdaad geen kraamzorg is blijf je drie dagen in het ziekenhuis, wat erg fijn was omdat de zusters je dan helpen met borstvoeding en de algemene verzorging van je baby.
Omdat we het zelf allemaal toch erg spannend vonden hebben we ervoor gekozen een kraamhulp uit Nederland te laten overkomen. Ze heet Nel en heeft haar eigen bedrijfje waarmee ze kraamhulp biedt in het buitenland (www.kraamzorg-nl.nl). We hebben genoten van de week dat ze bij ons was en het was een hele geruststelling om iemand in huis te hebben die weet hoe alles moet als je zelf nog zo onzeker bent. Bovendien kookte ze ook nog eens heerlijke maaltijden iedere dag!
Hallo Saskia,
Mag ik vragen in welk ziekenhuis je bevallen bent? Wij gaan eind september verhuizen naar Dubai en ik ben zwanger (in feb uitgerekend), maar ik weet nog niet zo goed wat ik kan verwachten. Het is wel m'n tweede, maar ik vind het nog steeds erg spannend om in Dubai te gaan bevallen, dus alle informatie is welkom..
Alvast bedankt voor je reactie!
Groeten, Marsha
Marsha/ Saskia,
t ziet ernaar uit dat ik ook in Dubai ga bevallen en zou graag willen weten in welk ziekenhuis jullie geweest zijn en wat de ervaring was!
groet
Hier in Nieuw Zeeland kun je prima kiezen; thuis of in het ziekenhuis. Pijnbestrijding is hier denk ik wel meer gewoon dan in NL, maar zeker niet standaard. Er zijn fantastische verloskundigen die zich specialiseren in thuisbevallingen en daar heb ik dus ook gebruik van gemaakt. Als ik verhalen hoor van Nederlandse vriendinnen en uit NLse tijdschriften denk ik zelfs dat ik liever hier thuis beval dan in NL! Ze hebben veel tijd voor je, weinig interventie (bijv je vliezen breken, inwendig onderzoek) en erg veel is mogelijk. Ik ben zelf twee keer thuis bevallen, waarvan van de tweede in de 'birthing pool' gewoon bij ons in de huiskamer. Beide keren ben ik niet bij ons bed in de buurt geweest, we hoefden ook niet ons bed op klossen te zetten. Aktief bevallen is hier thuis de norm. Ik ben heel tevreden! Ik ben wel trots dat er zoveel Nederlandse vrouwen thuis bevallen, en ik hoop dat dat toch het eerste uitgangspunt blijft in NL. Dat is erg bijzonder en er zijn altijd minder complicaties dan in het ziekenhuis. Ik ben het helemaal met die Franse dokter eens dat vrouwen die thuis bevallen goed voorbereid zijn en zelf verantwoordelijkheid nemen. Waarschijnlijk zijn ze ook meer ontspannen en hebben meer vertrouwen in hun eigen kunnen; allemaal voordelen voor een voorspoedige bevalling. Ik hoop dat vrouwen in NL niet massaal op pijnbestrijding overgaan, want het is echt niet altijd nodig!!
Ik heb 4 kinderen op de wereld gezet in de VS. De eerste twee ('96 en '98) in een 'birthing center' in omgeving Philadelphia. Zeer prettige ervaring; zonder medicatie, verloskundige en verpleegster assisteerden elkaar en binnen 12 uur thuis. Daarna verhuisd naar het zuiden, South Carolina, en kon geen 'birthing center' of verloskundige vinden in onze omgeving. Dus naar een streekziekenhuis ('00). Zeer nare ervaring; ingeleid na 9 dagen overtijd, bevallen met tang, zonder medicatie! De arts was erg onpersoonlijk (praktijk met 5 gynacologen) en luisterde niet naar mij of mijn man. Dus bij de vierde ('05) wist ik het wel! Ik ben in een ander (streek) ziekenhuis bevallen en heb met zorg een kleine artsen praktijk gezocht. Erg persoonlijk opgevangen. Uiteindelijk ben ik bevallen in het ziekenhuis maar zonder arts, want de baby kwam te snel. Zelfs de ER-arts die van beneden moest komen en de trappen oprennen moest, haalde het niet. Ik ben toen ook geen nacht gebleven. Het verplegend personeel kwam op me af toen de arts bij me was geweest een paar uur na de bevalling en vertelden dat in 40 jaar (arts was bijna met pension) nog nooit een net bevallen vrouw voor de 24 uur naar huis was gestuurd. 'Wat had ik tegen hem gezegd?' Ik vertelde de arts dat ik naar huis zou gaan en dat hij de papieren zou ondertekenen. Klaar! Teneerste hadden hij en zijn partner de hele bevalling gemist en ten tweede was ik particulier verzekerd en die extra 24 uur in het ziekenhuis zou mij $600/moeder en $ 400/kind kosten en als moeder van nu 4 kinderen vond ik dat ik het geld beter kon besteden aan een schoonmaakster. Dat argument won ik. Hij gaf toe, ondertekende alle papieren en ik ben dus die zelfde avond naar huis gegaan. Je moet dus wel voor je zelf opkomen, waar je ook woont, en je van te voren erg goed laten inlichten over je opties. Het feit dat ik vier bevallingen heb gedaan, zonder pijnbestrijding, wekt nog wel eens het medelijden op van amerikaanse vriendinnen. 'Wist ik dan niet dat ik om een ruggeprik kon vragen?' Ik ben er juist erg blij mee en heb mij lichaam beter leren kennen. Nu loop ik marathons en dat vind ik (ietsjes) zwaarder dan een bevalling. Wel ben ik net zo trots op mijn prestaties. :-)
Toch even reageren op de dames die in de VS zijn bevallen. Ik sta op het punt om te bevallen, ook de VS. Ik weet niet hoe oud jullie kinderen inmiddels zijn, maar hier in Tennessee is het niet gek om een all-natural-birth door te maken. Je kunt je wensen heel goed kenbaar maken en daar wordt niet gek naar gekeken. In de 'birth-classes" die ik heb genomen waren ze ronduit neutraal over hoe je het wil; ze stimuleren om zelf die keuze te maken, en er wordt niet 1 bepaalde manier als 'norm' opgelegd. Bovendien is (in TN) ook de optie om thuis te bevallen aanwezig, in dat geval wordt je doorverwezen naar een soort verloskundige soms in combinatie met een DOULA, ipv een OB/GYN. Alles kan!
Gelukkig maar... mijn oudste werd geboren in 1978, en mijn jongste is al 21... dus de tijden zijn gelukkig verandered... Beste wensen voor een mooi bevalling!!
3 van mijn 5 kinderen zijn in Nederland op de normaal en natuurlijk manier ter wereld gebracht. Dat waren de mooiste ervaringen van mijn heel leven. De "pijn" was ik meteen vergeten toen de babies op mijn buik werden gelegd... en ik voelde me fantastische! Mijn vroedvrouw (Mevr. De Ruyter in Bussum) had ruim 40.000 bevallingen gedaan in Bussum, zelfs 3rd generaties! Mijn 4e kwam helaas 10 weken te vroeg via een keizersnede (ik had roodvonk gekregen van mijn dochters' peuterschool... Hij is nu 27 jaar en is perfekt wat gezondheid betreft. (werd in het AMC in Amsterdam geboren, wat fantastische was!) De baby verzorging in Nederland op de consultatiebureaus in NL waren toen ook fantastisch... heel lief, vriendelijk, en gezellig altijd. Dat miste ik hier zo erg ook. Hier draait het allemaal om geld... niet wat het mooiste en natuurlijkste ervaring is voor moeder en baby.
Mijn 5e baby was in Amerika geboren, en het MOEST een keizersnede zijn van de gynacaloog hier... vreselijk, ongezellig, bah. Ik had mooi postnataaldepressie gekregen daarna. Zooo onpersoonlijk hier zoals dat gaat. Ik kreeg verschikkelijk heimwee voor Nederland (I'm a dual national, so are my children)
Hier in Amerika zijn de mensen zooo bang voor pijn, en ze moeten er niet aan denken een baby op de normaalste manier ter wereld te brengen... er zijn wel een paar mensen die het wel durven, maar in het algemeen.... Sissies!! Wat borstvoeding betreft is dat ook heel anders hier... in het openbaar????? Vergeet het maar... alsof het iets smerig is. Om gek van te worden. In Nl zat ik vaak heerlijk op een bankje bij de speeltuin met mijn kinderen de borst te geven, en het was de normaalste ding in de wereld. Hier toen mijn dochter borstvoeding gaf en wij waren aan het winkelen, moest ze naar een special "Mothers Room" in het open baar wc gaan om de borst te geven! Te gek!
Thuisbevallen is exceptioneel in Frankrijk! Toen wij onze eerste aan gongen geven op het gemeentehuis hebben ze de prefectuur op moeten bellen om te weten hoe dat moest. er was al 24 jaar geen kind in de gemeente geboren.
Ik ben drie keer thuis bevallen met een fantastische gyneacoloog die het fijn vond om thuisbevallingen te doen en het opzienbarend vond hoe goed de thuis bevallende vrouw voorbereid was. Volgens hem: als een vrouw thuis bevalt bereidt zij zich psychisch en praktisch goed voor. Daardoor heeft zij alleen de geruststellende aanwezigheid nodig van een medische professioneel. Hij heeft nooit complicaties meegemaakt. We werden natuurlijk wel elke maand gecontroleerd. Het boek : bevallen en opstaan heeft hier al heel wat de ronde gedaan onder de nederlands taligen!
Echt waar, de pijn valt mee, als je goed naar je lichaam luistert! En wat wordt je er sterk van! Aan mij kwamen zij niet meer en al helemaal niet aan mijn kinderen. Ik stond ervoor, en na mijn eerste bevalling heb ik zelden nog een twijfel of onzekerheidje gehad.
Bij de vrouwen om mij heen die met een ruggeprik bevallen zijn, is er nauwelijks voorbereiding en zij gaan er helemaal van uit dat het ziekenhuis met medische staf ervoor zorgt dat ze zonder pijn met een baby naar huis gaan. Ok blijft er een soort onzekerheid, er is geen 'engagement' bij de mensen. Zo van, we laten het aan de anderen over, en als het niet goed gaat, spannen we een proces aan.
Inmiddels zijn er twee vroedvrouwen die het werk van de gyneacoloog overgenomen hebben, in samenwerking met een vereniging die ook borstvoeding stimuleert.
MAAR dat is een andere discussie, want ook daar valt het één en ander over uit te wisselen ...
Onze ervaring is dat Nederlandse kraamhulp toch erg lekker moet zijn. Gewoon iemand die bij je thuis komt en je adviseert (bij een eerste erg handig), ons eigen eten maken geen probleem , borstvoeding wel. Borstvoeding wordt hier enorm gepusht, zelfs als het voor geen meter (ontstekingen enzo) gaat. Hier zijn we naar zoveel 'experts' verwezen dat we er moe van zijn. Geen wonder dat ze hier een jaar lang verlof hebben, dat heb je wel nodig als je mee maakt hoe onhandig de gezondheidszorg hier georganiseerd is.
En dan de Nederlandse bureaucratie in om je kind Nederlander te maken.....
Ons kind is geweldig maar al dat gedoe er om heen was vervelend.
Ik woon ook in Canada, en heb toch een hele andere ervaring. Mijn beide dochter zijn geboren in het ziekenhuis, de 1e met een keizersnede (na 22uur) en de 2e met de zgn. VBAC (Vaginal birth after caesarean) onder begeleiding van een midwife. Kraamhulp is zeker handig en gelukkig waren mijn ouders over uit NL om te helpen. Helaas had mijn moeder geen ervaring met borstvoeding en kon me niet helpen. Bij de 1e resulteerde dat in 7 zware weken met ontstekingen etc, maar uiteindelijk juist met behulp van allerlei instanties (breastfeeding clinic) hebben we 9 maanden volgemaakt. Nu met de 2e gaat het allemaal soepel en hebben we vooralsnog geen hulp nodig. Om mij heen geven iid de meeste moeders borstvoeding, maar ik heb met nooit gepusht gevoeld om het te doen. Mijn midwife verbaasde me juist door te zeggen dat ze 6 maanden bv adviseren, had gedacht dat ze minimaal een jaar wel zouden aanraden..
Verder vind ik het heerlijk dat ik niet naar het Consultatie Bureau hoef in NL, wat ik daar allemaal over lees en al die regels die de NLse kraamzorg heeft! (zoveel kruiken in huis, bed op klossen etc..). Nee, doe mij dan maar de Canadese zorg, mijn kinderen worden goed gemonitoord, maar er word me niet op de vingers gekeken!
En tja, ik ben het helaas wel met je eens dat het aardig wat werk is om de NLse nationaliteit/ paspoort aan te vragen...
Ik ben van mijn derde kind in Amerika bevallen. Op mijn verzoek deed ik dat, net als van de andere twee, zonder pijnbestrijding. Dat was zo ongebruikelijk dat ik binnen een paar uur bekend stond als 'de vrouw die het zonder doet'... Onbekende gyneacologen kwamen kijken om zelf te zien dat het bestond: een vrouw die bevalt zonder ruggeprik.
Het voordeel was dat ik me na de bevalling meteen kon douchen terwijl mijn zoon werd weggereden om nagekeken en gewassen te worden. Ik maakte me op, kleedde me aan en klopte op de deur van de post-natale afdeling waar alle babies in hun bedjes lagen. Zegt de verpleegster: "Mevrouw, alleen pasbevallen moeders mogen hier naar binnen."
"Ik ben net bevallen. Als het goed is, heeft u mijn zoontje hier liggen."
Het beste mens keek me stomverbaasd aan.
"You don't look like someone who just gave birth..."
Ik keek om heen en zag slechts een enkele moeder in zo'n vaalblauwe ziekenhuis jurk voorzichtig rond schuifelen. De rest van de pasbevallen moeders lag op bed.
Ik moest mijn armband laten zien met naam en nummer. Toen dat overeen bleek te komen met het jochie dat net door een arts werd nagekeken, mocht ik verder komen.
Pas toen begreep ik hoe ongebruikelijk het is dat je je goed genoeg voelt na een bevalling om naast de arts te staan die zich over je nieuwe baby buigt. Mensen die een ruggeprik hebben gehad liggen allemaal op bed. Ik vind dat jammer.
Het viel me ook op hoe 'ziekig' iedere vrouw eruit zag. De uren naar mijn bevalling toe, liep ik over de gang en af en toe maakte ik een praatje met vrouwen die al aan hun bed geketend waren vanwege die ruggeprik.
Na de bevalling zocht ik ze weer op. Lagen ze noch steeds in bed in die ziekenhuis japon.
Ik ben blij dat ik gewoon op z'n 'Hollands' ben bevallen, zonder al die drugs in mijn lijf. Na het lezen van bovenstaand verhaal begrijp ik echter dat Nederland Amerika achterna gaat en pijnbestrijding ook daar de norm gaat worden.
Mara, jouw verslag lezend is mij wat duidelijk geworden over mijn eigen bevalling. Ik ben in Zuid-Afrika bevallen, bij een Nederlandse gynaecoloog die mijn Nederlandse wensen begreep en positief stond tegenover thuisbevallingen. Uiteindelijk belandde ik toch in het ziekenhuis en werd onze zoon met een vacuum gehaald, maar zonder pijnbestrijding. Het was een behoorlijk zware bevalling, en vanwege de complicaties belandde hij een paar dagen in de couveuse, maar een uurtje na de bevalling had ik wel behoefte aan een douche en stond dus op om die te zoeken. De verpleegsters keken mij stomverbaasd aan, en alle vrouwen om mij heen lagen inderdaad volkomen uitgeteld op bed, hetzij omdat ze een keizersnede hadden ondergaan, hetzij omdat ze op zijn minst een ruggenprik hadden gehad. Ik voelde me, ondanks de bevalling van 16 uur, eigenlijk best goed. Later op de middag kwam ik mijn gynaecoloog tegen, die me wat verbaasd aankeek. Hij had eigenlijk niet verwacht me nog in het ziekenhuis te zien. Pas toen hij over de complicaties hoorde (ons zoontje had meconium in zijn long gekregen, maar dat was pas duidelijk waren geworden nadat hij weg was gegaan), begreep hij waarom ik toch maar besloten had een nachtje te blijven.
Overigens was deze arts in dat ziekenhuis een behoorlijke uitzondering. De vroedvrouw vertelde dat er één arts was waarover de verpleegsters ginnegappend zei dat de bevalling mislukt was als het kind op natuurlijke wijze ter wereld kwam. Die man had een keizersnedepercentage van 95 procent. In de dagen dat mijn zoontje daar lag, kon ik goed zien hoe fantastisch veel prettiger zo'n 'pijnloze' bevalling was. Terwijl ik al lang en breed weer op de been was, konden die vrouwen nog tijdenlang herstellen. Niemand die hen vertelde dat het eigenlijk een zware operatie is, het soort medische ingreep dat je eigenlijk alleen in een noodgeval hoort te doen.
Weet jij hoe het werkt met paspoorten? Ik ben Nederlandse, mijn man Zuid Afrikaan. Ik ga in januari (hopelijk) bevallen van ons kindje hier in Durban. Krijgt het kindje automatisch de Nederlandse nationaliteit?
Hallo Stephanie
Zover ik weet is het op het ogenblik mogelijk voor de moeder om haar Nederlanderschap door te geven aan haar kinderen. Maar die wetten veranderen van tijd tot tijd dus ik raad je aan om de Nederlandse Ambassade in Pretoria te bellen en te vragen wat je moet doen om de Ned. nationaltiteit aan je kindje door te geven. Als je er mee wacht, kan het bijvoorbeeld zijn dat in komende jaren de wet weer veranderd wordt en het doorgeven van Nederlanderschap door de moeder niet meer kan.
Mijn thaise vrouw is bevallen in een niet zo groot dorp Muang Pon in Thailand, Ik kan niet anders zeggen dan perfect. Mij vrouw is 41 en zij had al een dochter toen zij 19 was. Dus wel spannend. maar ging heel goed op natuurlijke wijze. Ik denk dat het ook komt omdat thaise mensen op veel natuurlijker manier leven als amerikaanse en westerse vrouwen.
Mede door het goede werk van de dokter was de baby er binnen een half uur.
Nazorg in het ziekenhuis ook heel goed.
Ik had had al 4 kinderen bij mijn nederlandse vrouw, en mocht daar bij de bevalling aanwezig zijn. Hier dus niet. Mooie dochter 2900 gram. Maar indertijd in Nederland, ging dat ook heel natuurlijk, dat was de periode 1968 -1977.
In 2004 heb ik onze eerste dochter in Frankrijk ter wereld gezet. In een prive kliniek met ruggeprik maar tijdens de bevalling moest voor de Dokter comfortabel zijn en niet de moeder...maar goed dat hoeft natuurlijk niet overal zo te zijn. Het fijne was dat je inderdaad 5 dagen lang in het ziekenhuis bleef en zelf dus ook kon uitrusten.
In 2008 en 2009 heb ik een dochter en zoon in Amerika (Seattle) op de wereld gezet. Een hele prettige ervaring. Wederom een ruggeprik maar het aller belangrijkste was, was dat ik me goed voelde, ik mocht zitten, staan (niet meer na de ruggeprik natuurlijk), liggen op mijn zij, rug what ever, in het bubbelbad, op de grote bal als ik mij maar goed voelde. Uiteindelijk zat de gynecoloog uiteindelijk op zijn knieen om zo onze tweede dochter te halen. En onze zoon is letterlijk in de armen gevallen van de vroedvrouw... Het enige nadeel dat ik ervaren heb is dat je meteen het ziekenhuis uit moet (24 uur na de bevalling) en verder is er helemaal geen hulp thuis. Gelukkig zijn vrienden, kennissen en buren wel heel sociaal en maken voor een tijdje je maaltijden klaar.
Ik ben in AUstralie bevallen van mijn 2 dochters. De eerste kwam met een keizersnee ter wereld en de tweede op semi natuurlijke wijze (met vacuum uiteindelijk) Bevallen in een ziekenhuis is hier de gang van zaken en beide keren is dit goed bevallen. Door een prive verzekering heb je recht op een eigen kamer en onze meisjes lagen direct bij me op de kamer. Ik heb zo lang mogelijk gebruik gemaakt van het ziekenuis als mogelijk was, beide keren 5 dagen. Men stuurt je graag zsm weer naar huis, maar er is vervolgens geen kraamhulp. Ik hoor van vriendinnen in NL. ervaringen met thuisbevallen. Dat lijkt me heerlijk! Maar het is me niet de paar duizend dollars waard die je ervoor moet betalen. Dan maar gewoon lekker geintergreerd bevallen met de rest;)
In 2008 is onze eerste zoon gewoon thuis bevallen. We woonden sinds 2007 op de Serengeti waar we in een klein ziekenhuis werken. Alhoewel het een thuisbevalling was, moet ik er eerlijkheidshalve wel bijzeggen dat de afstand tot de operatie-kamer niet meer dan 120 meter zou zijn geweest, maar dat was gelukkig niet nodig. Later dat jaar heeft de is het TV-programma "Een goed begin" gekomen om te verslaan hoe wij het hebben ervaren. De links voor deze uitzendingen kun je vinden op onze site: http://www.vanrij.org/christian/blog/index.php/tv/ Al met al was het een geweldig mooie ervaring waar we geen spijt van hebben gehad (niet dat we zoveel te kiezen hadden want onze eerste zoon kwam ook gewoon vroeger dan verwacht). Inmiddels zijn we weer twee jaar verder en in Februari hebben we ook onze tweede zoon hier in Wasso op de wereld mogen zetten. Mogelijkheden voor een ruggeprik (epiduraal) hebben we hier niet, maar dat was gelukkig ook niet nodig. Klachten over de dokter hadden we niet; dat was immers papa zelf!
Nieuwe reactie inzenden