Bergbeklimmer en alpinist Ronald Naar is dit weekend in Tibet overleden. Naar raakte zondag tijdens een afdaling van de Cho Oyu (8201) meter onwel en overleed ter plekke. Dat heeft zijn vrouw bekendgemaakt.

Naar maakte deel uit van de Nederlandse HT Cho Oyu Expeditie 2011. Door de barre weersomstandigheden moest het team de beklimming naar de top staken. De afdaling van kamp 3 naar kamp 1 is Ronald Naar fataal geworden.

Succesvolle bergbeklimmer
Ronald Naar was Nederlands meest succesvolle bergbeklimmer. Als eerste Nederlander stond hij op de toppen van de Seven Summits, de hoogste berg op zeven verschillende continenten. Ook was hij in de jaren 70 de eerste Nederlander die de beruchte noordwand van de Eiger wist te bedwingen, de moeilijkste bergwand van de Alpen.

In 1995 schreef hij wederom geschiedenis. Samen met Hans van der Meulen bereikte hij de top van de gevaarlijkste berg ter wereld, de K2 in Pakistan. De K2 geldt als 'de heilige graal' voor bergbeklimmers. Op zijn website zegt Naar hierover: 'Vooral de beklimming van de Eiger-noordwand beschouw ik als de spannendste en tegelijk ook meest romantische tocht uit die periode. Met twee man in het 'lelijke eendje' naar Grindelwald, bij weer of onweer tegen de wand aan, en vervolgens al vechtend boven komen.'

Overleven
Ronald Naar was van oorsprong wiskundige. Op de dag van zijn afstuderen trok hij meteen de bergen in om te klimmen. Dat zou hij zijn leven lang blijven doen. Al op 14-jarige leeftijd volgde hij zijn eerste bergbeklimmercursus. De eerste echt top van 'Ronnie', zoals Ronald destijds genoemd werd, was de de Kuhscheibe in de Oostenrijkse Stubaier Alpen.

Omdat zijn ouders geen alpinisten waren, kreeg hij zijn opleiding van gekwalificeerde Oostenrijkse en Zwitserse berggidsen. Daar legde hij naar eigen zeggen de basis voor zijn vakmanschap. Op zijn website schreef hij: 'De meeste Nederlanders leren het bergbeklimmen van landgenoten die matig zijn opgeleid en er daardoor ook niet echt kaas van hebben gegeten. Daarom zie je dat veel alpinisten uit ons land de juiste mentaliteit en de juiste geestesinstelling voor het bergbeklimmen ontberen. Niet alleen de instelling om de top te halen, maar ook om die te overleven.'
 
Eigenzinnige klimmer
Behalve een begenadigd en zeer gedreven klimmer, was Ronald Naar ook een eigenzinnig man, en niet onomstreden. Naar kreeg het regelmatig aan de stok met andere bergbeklimmers. De vetes werd breed uitgemeten in de pers en uitgevochten tot in de rechtszaal. Collega's beschuldigden Naar ervan dat hij een Indiër voor dood zou hebben achtergelaten bij de beklimming van de Mount Everest. Hierover schreef hij in 2004 het boek Leven en dood op de Mount Everest, waarin hij de beschuldigingen weerlegt. Ook zou hij de top van de berg Nanga Parbat in de Himalaya nooit hebben bereikt. In juni 2003 won Naar een rechtszaak hierover.

De laatse jaren richtte Naar zich vooral om het maken van poolreizen. Hij maakte diverse skitochten over de ijskappen van Groenland en Antarctica. Voor Naar waren zijn vele tochten en expedities geen vlucht uit de beschaving, maar een drang om de ongerepte wereld op te zoeken. Toch was hij altijd op zoek naar uitersten in ervaringen.

Levensdrift
In een van zijn boeken zegt hij hierover: 'Het opzoeken van gevaar is niet mijn eerste en voornaamste drijfveer. Het risico van het klimmen is wel een essentieel onderdeel. Het maakt het klimmen interessanter, boeiender en leuker, maar ook angstaanjagender. Hoe dichter je bij de dood bent, hoe intenser je leeft. Bergbeklimmen heeft echter niets met doodsdrift te maken. Het gaat eerder om levensdrift dan om doodsverlangen. Je wilt voelen dat je leeft. Dat is de kern.'
 
Ronald Naar is 56 jaar geworden en laat twee kinderen en een vrouw achter.