Expat On Air

Expat On Air: hét radioprogramma voor expats, elke zaterdag van 09.00 tot 10.00.

Expat On Air is in heel Europa op kortegolf te beluisteren. De uitzendingen zijn ook online te horen via de streams en podcasts. Na de uitzending verschijnt een uitgebreid artikel met audio op Wereldomroep.nl.

de redactie met uw vragen en opmerkingen.

Daar gaan ze dan, uitgezwaaid door familie en vrienden op Schiphol, een nieuw leven tegemoet: emigranten en expats die voor kortere of langere tijd een bestaan in het buitenland gaan opbouwen, een nieuw leven tegemoet met nieuwe en spannende ervaringen.

Degenen die vertrekken hebben zich terdege voorbereid, maar niet altijd op wat ze teweeg brengen bij degenen die achterblijven: ouders, broers en zussen. Als er kleinkinderen in het spel zijn voelen achterblijvende opa’s en oma’s het gemis nog meer. Velen van hen vinden het vreselijk dat ze hun kleinkinderen niet van dichtbij zien opgroeien.

Kroelen
Frank Bogers kan het goed vergelijken omdat hij twee kleindochters dichtbij heeft en twee kleinzoons op afstand, in Denemarken: ‘Ik wist niet dat het zo leuk was, je kan er al mee communiceren, en spelen en kroelen, en met die andere kan dat niet. We skypen wel, maar je kan ze niet vastpakken en ruiken en voelen en dat mis je’.

Monique Nelen-Oomkens miste haar zoon, schoondochter en kleinzoon zó erg dat ze er een boekje over schreef, Okasan Moeder uit Holland! en twee websites bijhoudt, www.kidsoverzee.com en www.ikblijfachter.nl. Haar zoon Dave ontmoette in Australië de Japanse Mayuko en besloot al snel met haar te trouwen en in Japan te gaan wonen.

Monique voelde meteen al welke kant het op ging toen Dave foto’s stuurde van Mayuko: 'Ik had het gevoel dat er wel eens iets aan zou kunnen komen wat ik heel moeilijk ging vinden. Toen het zover was heb ik misschien ook wel heel eventjes het gevoel gehad: had hij maar een Nederlands meisje gevonden.'

Rouwproces
Margrete Bac van In Transit, een praktijk voor psychologische hulp- en dienstverlening aan expatriates en de bedrijven of organisaties die hen uitzenden, bevestigt dat niet alleen degenen die vertrekken, maar ook de achterblijvers een heel proces doorlopen. Dat kan gerust een rouwproces genoemd worden: 'Daarom is het belangrijk dat de achterblijvers hun gevoelens ook hebben kunnen uiten als ze geconfronteerd worden met het besluit van een geliefde om te vertrekken. Dat zegt ook dat je ze mist, dat je van ze houdt en dat is dan een positieve kant van dat besluit.’

De beste beslissing
Willem van der Velden besloot zelf ook de stoute emigratieschoenen aan te trekken, toen zijn zoon met zijn gezin in Nieuw-Zeeland ging wonen en zijn dochter aangaf Nieuw-Zeeland ook wel te zien zitten. 

Omdat Willem en zijn vrouw hun kinderen verschrikkelijk misten, besloten ze hen te volgen naar de andere kant van de wereld. 'Als er één aan Amsterdam verslaafd was en aan de Jordaan was ik het wel, ik heb altijd een Jordanese kroeg gehad. Ik heb vijftig fantastische jaren in Nederland gehad, maar ik vond het genoeg. Ik had een nachtclub en een kroeg en daar de nodige agressie meegemaakt. Maar de hoofdreden was dat mijn zoon hier naartoe ging en mijn dochter toen ook die beslissing nam.' 

Willem woont tot volle tevredenheid al zeven jaar in Auckland en runt twee Nederlandse restaurants met Nederlandse winkels erbij.  Hij zegt:  'Het is de beste beslissing die ik ooit genomen heb.'

Echte opa en oma
Frank Bogers zou, mocht hij maar één zoon hebben die in het buitenland zit, beslist dichterbij gaan wonen: 'Vast en zeker. Of ik zou in de buurt gaan wonen, in Groningen (Frank woont nu in het zuiden van Groningen, red.), dan ben je er binnen een paar uurtjes. Ik zou het echt doen voor de kleinkinderen, dan zie je ze opgroeien en dan hebben de kinderen een  echte opa en oma in de buurt.'

Voor  Monique Nelen-Oomkens zit naar Japan verhuizen er niet in, om praktische en financiële redenen.  Ze is in het reine gekomen met haar gevoelens van verlies, maar beseft dat het proces voor haar nog niet ten einde is. Maar ze koestert de mooie momenten, ze heeft er immers een fijne schoondochter en twee mooie kleinzoons  bij gekregen. En het contact met Japan probeert ze zo goed mogelijk te laten verlopen, via skype en de webcam.

Tip
Tip van Monique: 'Dwing contact niet af; in het begin heb ik uren zitten wachten tot Dave contact opnam. Maar dan was hij druk of had het vergeten. Als ik hem wil bellen doe ik dat en als het niet uitkomt zegt hij dat gewoon.'

Ze schrijft ook in haar boek: 'Ik ben niet de oma die enkele keren per week kan oppassen en maandelijks kan voorlezen. Maar de oma die eens in de paar jaar alles in twee of hooguit drie weken mag beleven. Alle tijd die we niet samen hebben doorgebracht is met geen mogelijkheid meer in te halen en dat moeten we ook niet willen. Na al die dagen is er de grote leegte en leef ik verder met de herinnering. En hou me vast aan het feit dat leven wordt gemeten in momenten en niet in tijd.'