In een strakke rode jurk rent ze naar een knappe Indiase man. Haar donkere krullende lokken waaien op als ze sjansend om hem heen draait. De Bollywoodfilm is begonnen. De aandacht van de ietwat vermoeid lijkende Afghaanse ambtenaar van het ministerie van Defensie kan ik vergeten.

De ambtenaar hangt achter zijn bureau en zijn blik is vastgeplakt aan het scherm. Af en toe nipt hij van zijn thee, zonder op of om te kijken. In het kleine kantoor zitten vijf mannen achter bureaus die in de ruimte zijn neergeplemd. Een van hen spreekt een beetje Engels dus draait ook de blik van mijn vertaler direct weg naar de buis. Op het scherm raakt de vrouw in de rode jurk de held af en toe even aan, maar als hij haar wil zoenen trekt ze zich snel terug.

De zogeheten Bollywoodfilms uit India zijn mateloos populair in Afghanistan. Mannen kijken ze op hun werk, in de theehuizen en thuis samen met hun vrouw (die in een andere ruimte hetzelfde programma kijkt als er mannelijke gasten zijn). Het is opvallend om deze films te zien in een land waar vele mannen hebben besloten hun vrouwen weg te stoppen achter de alles verhullende burka, en zeker niet toe zullen staan om in het park te dansen rondom een groepje mannen. In de openbaarheid speelt de vrouw hier nauwelijks een rol.

Ik vraag me af hoe de Afghaanse vrouwen en mannen zich thuis gedragen. Zijn daar verborgen Bollywooddrama’s te vinden? Make-up is de vrouwen niet vreemd, weet ik uit ervaring. In Tarin Kowt maar ook in Kabul zag ik de zwaar opgemaakte gezichtjes onder de hoofddoek vandaan komen. In Tarin Kowt zag ik ook stelletjes innig gearmd op donderdagavond, vergelijkbaar met onze zaterdagavond, knuffelen. Binnen de muren van hun lemen huis, dat wel. De opvallend roze, groene en knalrode glitterjurken in winkels hier, verklappen die misschien ook iets? En de naaldhakken in de etalage dan?

Een Afghaan die de eigenaar is van een supermarkt hier in kabul en net is verloofd, weigert te wachten op het huwelijk en wil ‘sexy praten’ met de door zijn ouders uitgezochte vriendin, vertelt hij lachend als een puber. Hij laat in zijn telefoonschermpje een prachtige vrouw zien die zo een hoofdrol kan krijgen in een Bollywoodfilm. Maar ze zit op de madrassa en bestudeert dus de Koran, zegt de Afghaan teleurgesteld. Ze protesteert altijd als hij haar ‘s avonds laat belt en haar probeert te verleiden. Denk aan de Koran, denk aan de Koran, roept ze dan. Maar ze laat hem uiteindelijk zijn gang gaan.

“We bellen uren. Zij woont in Jalalabad en ik in Kabul. We mogen er niet over praten, omdat we nog niet getrouwd zijn, maar ik doe het toch. We hebben lol, ze vindt het spannend en ik wil haar leren kennen”, roept de Afghaan. Dit geflirt en gesjans vindt vooral plaats in stilte, in het geheim, vaak achter de hoge muren van de lemen woningen.

Een Afghaanse film die dit soort liefdesscènes zou tonen is nog een brug te ver. Zeker toen ik van de week het privé-station TOLO-TV keek. Even dacht ik dat het beeld van de televisie kapot was, maar al snel ontdekte ik wat er aan de hand was. De TOLO-directie vindt de Bollywoodfilms te ver gaan en heeft ingegrepen: bepaalde lichaamsdelen van de Indiase zangeres werden namelijk kunstig verhuld door ze te bedekken. Vierkante grijze blokjes vlogen door het beeld, net op borsthoogte van de snel dansende vrouw.