Nederlandse Wortels - Buitenlandse Bodem
In deze serie komen mensen aan het woord die op een andere plek wonen dan waar ze zijn geboren. Nederlanders die om wat voor reden ook naar het buitenland zijn vertrokken of buitenlanders die juist in Nederland zijn komen wonen. Lukt het ze om te aarden in hun nieuwe omgeving of blijven ze vasthouden aan hun wortels? Maar vooral in hoeverre draagt de combinatie bij aan wie ze zijn. Draagt het bij aan hun succes.
In deel 1 Hendrik Jan Bennink: Hij vertrok in zijn jonge jaren naar Australië.
In deel 2: David Colmer: een Australiër die besloot in Nederland te gaan wonen.
In deel 3: Jeroen Joosten: een Nederlander die vanwege de liefde naar de VS vertrok.
In deel 4: Fiona Passantino: een Amerikaanse die naar Nederland kwam en hier wil blijven.
In deel 5: Luciënne Ruland vertelt over haar besluit om in Tunesië te gaan wonen en te blijven.
In deel 6: Najoua Dhaouadi zegt dat ze zich thuis voelt in Nederland én in Tunesië.
In deel 7: Judith Mok vond in Ierland weinig aansluiting maar wel - via een omweg - haar wortels.
In deel 8: Maurice Deuss ging voor zijn werk naar Hongarije, werd verliefd, en bleef.
In deel 9: Agnes Szabo wil in Nederland blijven, maar alleen als ze na haar studie werk vindt.
In deel 10: Charles Hoedt voelt zich thuis in Rusland, maar is blij met zijn Nederlandse paspoort.
Het was lange tijd een punt van discussie. Toch vertrok Hendrik Jan Bennink in 1948 samen met zijn vader naar Australië. De rest van het gezin volgde later. Maar nog voor de grote uitstroom op gang kwam. Want een echt emigratieland voor Nederlanders werd Australië pas een paar jaar later. 'Emigratiecontracten bestonden nog niet.'
De Tweede Wereldoorlog was voorbij, maar de vrees voor een nieuwe oorlog waar Europa in verzeild zou kunnen raken, zorgde er voor dat de vader van de 18-jarige Henk weg wilde. 'Europa had afgedaan voor mijn vader.'
Waarheen maakte hem niet zoveel uit. Als het maar veilig was, dacht de inmiddels 43 of 44 jaar oude vader van Henk. De oplopende spanning tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten maakte hem onrustig. 'Australië was het enige land dat hem wilde hebben.'
Zijn leeftijd speelde de veertiger parten. Johan Bennink greep de enige kans om te vertrekken aan. Henk moest mee, omdat de Australische overheid eiste dat hij in ieder geval een zoon of dochter van minimaal een jaar of 17 mee zou nemen.
'Er waren geen sociale voorzieningen voor mensen van buitenaf', licht Henk toe. Zijn broer was drie jaar jonger dan Henk en zijn zus was amper acht jaar oud. Vandaar dat de oudste zoon mee moest.
Beetje saai
Zijn moeder, niet echt blij met de verhuisplannen, wilde pas de oversteek maken als zijn vader goede huisvesting had gevonden. Per boot vertrokken Henk en zijn vader vanuit Engeland naar de grootste en oudste stad van Australië, Sydney. De eerste indruk van Henk van de havenplaats was dat het een stad was met grote contrasten, armoedig ook en een beetje saai.
Henk en zijn vader meldden zich op het Nederlandse Consulaat. 'En dan kreeg je een nummer. Mijn vader was 1320 en ik 1321 geloof ik. In heel Australië waren toen nog maar zo´n 1300 Nederlanders.'
Gelukkigste periode
Hendrik Jan Bennink, geboren op 28 oktober 1929, heeft geen herinneringen aan zijn geboorteplaats Almelo. Of heel weinig. Hendrik Jan, roepnaam Henk, verhuisde toen hij twee jaar oud was naar Berg en Dal bij Nijmegen.
De periode die volgde omschrijft hij als de gelukkigste periode uit zijn leven. 'We hebben daar verschrikkelijk veel plezier gehad.' De bossen waren zijn speelterrein. En de tram naar het centrum van Nijmegen deed er maar vijftien minuten over. 'Ideaal.'
Twee grote huizen had de indertijd 27 jaar oude vader van Henk, van beroep bouwkundig opzichter, laten bouwen in Berg en Dal. Eigenlijk was het de bedoeling om beide huizen te verkopen. 'Mijn vader dacht: dat lukt wel. Maar de twee huizen waren eigenlijk te groot en te mooi voor die periode. Een huis verkocht heel vlot. Maar het tweede niet als gevolg van de Depressie, de economische malaise. Dat werd dus ons huis in 1932.'
De Tweede Wereldoorlog verstoorde de idylle. 'Ik had een onbezorgde jeugd en toen kwam de oorlog. Het werd anders voor iedereen. Niet specifiek alleen voor ons gezin.'
Oorlogsbombardement
Zijn vader werd in elkaar geslagen door leden van de NSB. Vervolgens werd het grote huis in Berg en Dal in beslag genomen door de Duitsers. Noodgedwongen verhuisde het gezin naar het centrum van Nijmegen.
Daar gingen ze boven het zakenpand wonen waar zijn ouders een importbedrijf voor 'comestibles', luxe levensmiddelen zoals gember, zuidvruchten, kaviaar en andere voedingswaren met hoge winstmarges waren begonnen. 'Mijn moeder was heel zakelijk.'
Levendige herinneringen heeft Henk nog aan het bombardement van 1944. Op 22 februari van dat jaar ging de helft van het bedrijfspand annex woning tegen de vlakte. De nog jonge Henk lag drie uur onder het puin. Ondanks de schrik liep het bombardement voor het gezin niet te dramatisch af. Ook al moesten ze wel hun intrek nemen in de kelder. 'De Canadezen hebben ons geholpen om in die puinhoop te kunnen leven.'
Drijfveer
De oorlog had in ieder geval zijn sporen achtergelaten. De vrees voor meer oorlogsgeweld deed de vader van Henk besluiten dat ze hun geluk moesten zoeken buiten Europa. Gelukkig leidde de Koude Oorlog niet tot een voor Europa en de rest van de wereld gewelddadige periode. Maar de verharding tussen Oost en West was voor vader Bennink wel de drijfveer om te vertrekken.
Achteraf noemt Henk het een verkeerde conclusie van zijn vader. Er kwam geen nieuwe oorlog. De reden voor vertrek verviel. 'Mijn vader vroeg een keer toen ik samen met hem in de auto zat - hij was toen ongeveer 60 jaar en woonde al zo’n vijftien jaar in Australië – heb je me vergeven? Dat ik jullie hier naartoe heb gesleept. Ja natuurlijk, heb ik geantwoord. Je bent mijn vader en het is geen kwestie van vergeven.'
Architect
In Australië ging Bennink jr, nadat zijn vader in Sydney een geschikte woning had gevonden en de hele familie weer compleet was, architectuur studeren. 'Je wordt natuurlijk architect', had zijn vader gezegd. Henk had geen bezwaar. Arts worden wilde hij niet. Een studie op het sociale vlak zag hij ook niet zitten.
Hoewel hij voor vertrek naar Australië er nog wel over had gedacht om misschien de diplomatieke dienst in te gaan, denkt hij achteraf dat een dergelijke functie niet bij hem had gepast: 'Nee, dan had ik overal in het buitenland gezeten', zegt de man die liever vasthoudt aan zijn roots. 'Ik had ook wel moeite met Australië. Maar niet dramatisch.'
Het was wennen voor het hele gezin. Misschien dat vader Johan nog wel de meeste moeite had om zich gelukkig te voelen in het nieuwe woonland. 'Mijn moeder zei toen tegen mijn vader ... Johan jij wilde weg. Je hebt ons bijna gedwongen om mee te gaan, en nu zullen we er voor staan. Dit moet lukken. Ze bedoelde emotioneel lukken.' Het gezin Bennink werd als gevolg van de emigratie nog hechter. 'Je vormt samen een soort van barricade.'
Bouwbedrijf
In relatief korte tijd stampten vader en moeder Bennink en zoon Henk in Australië een bouwbedrijf uit de grond. Broer Jan, inmiddels getrouwd, ging chemie studeren.
Bennink Construction begon met het bouwen van houten woningen, heel gewoon in Sydney en omstreken. Maar al snel stapte het bedrijf over op het bouwen van stenen huizen. Bennink maakte een voor het Australië van toen ongewone keuze. Ze begonnen met het bouwen van flats. 'Eerst een heel bescheiden flatgebouwtje van acht.'
De appartementen vlogen weg. Het bedrijf groeide en groeide. En als het economisch tij even tegenzat omdat de rente te veel opliep en de bouwmarkt het zwaar te verduren had, ging het gezin een tijdje op vakantie naar Nederland. 'Mijn ouders waren erg royaal.' Om de draad vervolgens weer op te pakken en twee jaar aaneengesloten te werken. Alleen vrij rond de kerstdagen.
Ook nu nog komt Henk regelmatig naar Nederland. Zijn huis in Sydney, niet ver van de plek waar hij met zijn ouders, broer en zus woonde, heeft hij nog steeds. Maar het aantal maanden dat hij aan de andere kant van de wereld woont, krimpt.
Zeven maanden per jaar is hij in zijn appartement in Zeist te vinden. De andere vijf maanden in Australië. Hij overweegt om voorgoed terug te keren naar Nederland. Hij noemt het na 62 jaar Australië een dramatische en draconische beslissing. Het besluit definitief terug naar Nederland of toch maar niet wil hij in januari nemen. 'Eerst maar proberen in leven te blijven.'
Wortels
Zijn zus en broer zijn overleden. Zijn moeder werd erg oud, maar leeft ook niet meer. Uit twee langere relaties die hij had met een Zuid-Amerikaanse en vervolgens een Zwitserse, zijn geen kinderen voortgekomen. Hij mist de Nederlandse gezelligheid als hij in Australië is. Maar prijst het gevoel van onafhankelijkheid dat hij heeft in Australië.
In dat land geen bedilzucht van de overheid en de gemeente. Op de vraag waar vandaag de dag zijn wortels liggen, zegt hij dat dat nu juist iets is wat hij op dit moment probeert uit te vinden. Maar ook: 'Ik loop en werk als een Australiër, maar als je me doorsnijdt loopt er Nederlands bloed door me heen.'
De jaren in Australië hebben hem in ieder geval een wijdere blik opgeleverd. Toch klinkt er vervolgens ook spijt door. Familieleden uit Nederland die wel eens bij hem informeerden of het interessant zou zijn om ook de oversteek te maken naar Australië, stelde hij voor om langs te komen. Maar hij zei ook letterlijk tegen ze: ik zou zelf nooit mijn eigen land verlaten.
'Diep in mijn hart neem ik het mijn vader misschien wel een beetje kwalijk en had ik liever mijn leven gehad in Nederland. Maar dat is natuurlijk een beetje een domme wens. Want je weet helemaal niet hoe het dan was gegaan.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Wij vertrokken 29 jaar geleden met 3 kinderen vanuit Holland naar de USA, de kinderen waren 6,10 en 14 jaar.We hadden een goed leven in Holland en gaven alles op,in de USA moesten we van de grond af beginnen, we werkten beiden zo een 60 uur per week en de kinderen zaten veel alleen doordat wij beiden aan het werk waren.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik de kinderen mee had genomen trwijl we het goed hadden.Ik zelf had altijd heimwee, na 9 jaar gingen we terug naar Holland, verkochten ons huis en moesten in Hollnd weer op nieuw beginnen.
Onze zoon ging niet mee bleef in de USA.Maar de 2 girls gingen mee.De jongste had de meeste problemen kon niet wennen aan de Hollandse gewoontes en keerde na 9 maanden terug naar deUSA. Wij zelf hadden ook heimwee en vonden Holland ook niets meer dus na 1 jaar zijn we weer terug gegaan, moesten weer opniew beginnen maar hebben er geen spijt van.
Het enige waar ik nu wel veel aandenk nu we zelf kleinkinderen hebben hoe hard het is geweest voor onze ouders toen we hun kleinkinderen meenamen naar de USA,toenderitijd stond ik er niet bij stil .Als ik het allemaal over moest doen zou ik het nooit meer doen hoe goed we het ook hebben met kids and grandkids .
Als ik zo de verhalen lees hebben vele last van waar ze nu horen en of ze er wel goed aan gedaan hebben om weg te gaan uit Holland, ik zelf had precies hetzelfde tot op een gegeven moment heb je alles hier en niets is meer hetzelfde daar.
Wij vertrokken 29 jaar geleden met 3 kinderen vanuit Holland naar de USA, de kinderen waren 6,10 en 14 jaar.We hadden een goed leven in Holland en gaven alles op,in de USA moesten we van de grond af beginnen, we werkten beiden zo een 60 uur per week en de kinderen zaten veel alleen doordat wij beiden aan het werk waren.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik de kinderen mee had genomen trwijl we het goed hadden.Ik zelf had altijd heimwee, na 9 jaar gingen we terug naar Holland, verkochten ons huis en moesten in Hollnd weer op nieuw beginnen.
Onze zoon ging niet mee bleef in de USA.Maar de 2 girls gingen mee.De jongste had de meeste problemen kon niet wennen aan de Hollandse gewoontes en keerde na 9 maanden terug naar deUSA. Wij zelf hadden ook heimwee en vonden Holland ook niets meer dus na 1 jaar zijn we weer terug gegaan, moesten weer opniew beginnen maar hebben er geen spijt van.
Het enige waar ik nu wel veel aandenk nu we zelf kleinkinderen hebben hoe hard het is geweest voor onze ouders toen we hun kleinkinderen meenamen naar de USA,toenderitijd stond ik er niet bij stil .Als ik het allemaal over moest doen zou ik het nooit meer doen hoe goed we het ook hebben met kids and grandkids .
Als ik zo de verhalen lees hebben vele last van waar ze nu horen en of ze er wel goed aan gedaan hebben om weg te gaan uit Holland, ik zelf had precies hetzelfde tot op een gegeven moment heb je alles hier en niets is meer hetzelfde daar.
Wij vertrokken 29 jaar geleden met 3 kinderen vanuit Holland naar de USA, de kinderen waren 6,10 en 14 jaar.We hadden een goed leven in Holland en gaven alles op,in de USA moesten we van de grond af beginnen, we werkten beiden zo een 60 uur per week en de kinderen zaten veel alleen doordat wij beiden aan het werk waren.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik de kinderen mee had genomen trwijl we het goed hadden.Ik zelf had altijd heimwee, na 9 jaar gingen we terug naar Holland, verkochten ons huis en moesten in Hollnd weer op nieuw beginnen.
Onze zoon ging niet mee bleef in de USA.Maar de 2 girls gingen mee.De jongste had de meeste problemen kon niet wennen aan de Hollandse gewoontes en keerde na 9 maanden terug naar deUSA. Wij zelf hadden ook heimwee en vonden Holland ook niets meer dus na 1 jaar zijn we weer terug gegaan, moesten weer opniew beginnen maar hebben er geen spijt van.
Het enige waar ik nu wel veel aandenk nu we zelf kleinkinderen hebben hoe hard het is geweest voor onze ouders toen we hun kleinkinderen meenamen naar de USA,toenderitijd stond ik er niet bij stil .Als ik het allemaal over moest doen zou ik het nooit meer doen hoe goed we het ook hebben met kids and grandkids .
Als ik zo de verhalen lees hebben vele last van waar ze nu horen en of ze er wel goed aan gedaan hebben om weg te gaan uit Holland, ik zelf had precies hetzelfde tot op een gegeven moment heb je alles hier en niets is meer hetzelfde daar.
Wij vertrokken 29 jaar geleden met 3 kinderen vanuit Holland naar de USA, de kinderen waren 6,10 en 14 jaar.We hadden een goed leven in Holland en gaven alles op,in de USA moesten we van de grond af beginnen, we werkten beiden zo een 60 uur per week en de kinderen zaten veel alleen doordat wij beiden aan het werk waren.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik de kinderen mee had genomen trwijl we het goed hadden.Ik zelf had altijd heimwee, na 9 jaar gingen we terug naar Holland, verkochten ons huis en moesten in Hollnd weer op nieuw beginnen.
Onze zoon ging niet mee bleef in de USA.Maar de 2 girls gingen mee.De jongste had de meeste problemen kon niet wennen aan de Hollandse gewoontes en keerde na 9 maanden terug naar deUSA. Wij zelf hadden ook heimwee en vonden Holland ook niets meer dus na 1 jaar zijn we weer terug gegaan, moesten weer opniew beginnen maar hebben er geen spijt van.
Het enige waar ik nu wel veel aandenk nu we zelf kleinkinderen hebben hoe hard het is geweest voor onze ouders toen we hun kleinkinderen meenamen naar de USA,toenderitijd stond ik er niet bij stil .Als ik het allemaal over moest doen zou ik het nooit meer doen hoe goed we het ook hebben met kids and grandkids .
Als ik zo de verhalen lees hebben vele last van waar ze nu horen en of ze er wel goed aan gedaan hebben om weg te gaan uit Holland, ik zelf had precies hetzelfde tot op een gegeven moment heb je alles hier en niets is meer hetzelfde daar.
Wij vertrokken 29 jaar geleden met 3 kinderen vanuit Holland naar de USA, de kinderen waren 6,10 en 14 jaar.We hadden een goed leven in Holland en gaven alles op,in de USA moesten we van de grond af beginnen, we werkten beiden zo een 60 uur per week en de kinderen zaten veel alleen doordat wij beiden aan het werk waren.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik de kinderen mee had genomen trwijl we het goed hadden.Ik zelf had altijd heimwee, na 9 jaar gingen we terug naar Holland, verkochten ons huis en moesten in Hollnd weer op nieuw beginnen.
Onze zoon ging niet mee bleef in de USA.Maar de 2 girls gingen mee.De jongste had de meeste problemen kon niet wennen aan de Hollandse gewoontes en keerde na 9 maanden terug naar deUSA. Wij zelf hadden ook heimwee en vonden Holland ook niets meer dus na 1 jaar zijn we weer terug gegaan, moesten weer opniew beginnen maar hebben er geen spijt van.
Het enige waar ik nu wel veel aandenk nu we zelf kleinkinderen hebben hoe hard het is geweest voor onze ouders toen we hun kleinkinderen meenamen naar de USA,toenderitijd stond ik er niet bij stil .Als ik het allemaal over moest doen zou ik het nooit meer doen hoe goed we het ook hebben met kids and grandkids .
Als ik zo de verhalen lees hebben vele last van waar ze nu horen en of ze er wel goed aan gedaan hebben om weg te gaan uit Holland, ik zelf had precies hetzelfde tot op een gegeven moment heb je alles hier en niets is meer hetzelfde daar.
Wij vertrokken 29 jaar geleden met 3 kinderen vanuit Holland naar de USA, de kinderen waren 6,10 en 14 jaar.We hadden een goed leven in Holland en gaven alles op,in de USA moesten we van de grond af beginnen, we werkten beiden zo een 60 uur per week en de kinderen zaten veel alleen doordat wij beiden aan het werk waren.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik de kinderen mee had genomen trwijl we het goed hadden.Ik zelf had altijd heimwee, na 9 jaar gingen we terug naar Holland, verkochten ons huis en moesten in Hollnd weer op nieuw beginnen.
Onze zoon ging niet mee bleef in de USA.Maar de 2 girls gingen mee.De jongste had de meeste problemen kon niet wennen aan de Hollandse gewoontes en keerde na 9 maanden terug naar deUSA. Wij zelf hadden ook heimwee en vonden Holland ook niets meer dus na 1 jaar zijn we weer terug gegaan, moesten weer opniew beginnen maar hebben er geen spijt van.
Het enige waar ik nu wel veel aandenk nu we zelf kleinkinderen hebben hoe hard het is geweest voor onze ouders toen we hun kleinkinderen meenamen naar de USA,toenderitijd stond ik er niet bij stil .Als ik het allemaal over moest doen zou ik het nooit meer doen hoe goed we het ook hebben met kids and grandkids .
Als ik zo de verhalen lees hebben vele last van waar ze nu horen en of ze er wel goed aan gedaan hebben om weg te gaan uit Holland, ik zelf had precies hetzelfde tot op een gegeven moment heb je alles hier en niets is meer hetzelfde daar.
Na acht jaar in Australië te hebben gewoond besloten mijn man en ik met onze twee kinderen terug te keren naar Nederland. We hadden het gevoel op een tweesprong te zijn aangekomen en besloten onze kinderen meer tijd te gunnen met familie in Nederland ipv eens in de de drie jaar een paar weken. Het moment dat het vliegtuig opsteeg zal ik mijn leven lang blijven herinneren, ik miste Australië al op het moment dat ik het onder me kleiner zag worden. Nu, na een jaar mijn best doen om me hier te settelen, denk ik nog dagelijks aan mijn leven daar, de vrijheid, de ruimte, de mentaliteit van de mensen en natuurlijk ook het weer. Ik lig vaak 's nachts wakker, vermoei mezelf met de vragen of we te snel besloten om terug te gaan, of we ooit nog terug kunnen, of het eerlijk is ten opzichte van de kinderen en onze familie als we weer terugkeren naar Australië. Wie heeft hier ervaring mee?
Hallo Anonymous, Men zegt dat je pas na drie jaar weet of je in een nieuw land kan wennen (als dit in het begin moeilijk lijkt te zijn). Nu is Nederland wel niet nieuw voor je, maar na acht jaar Australië voelt dat misschien wel zo aan. Australië (en Zuid-Afrika, waar ik lang heb gewoond) zijn zo heel anders dan Nederland. Daarom is het moeilijk wennen voor je. De mensen zijn ook anders en misschien lagen Australiërs je beter, dat kan zo gebeuren... Toch zit je daar nu in NL en je kan alleen maar je best doen. Steeds aan je herinneringen en gevoel van verlies vasthouden, daar word je alleen maar depressief van. Dat vermoed ik, want dat gebeurde met mij. De vragen die je jezelf nu stelt helpen je beslist niet om weer aan Nederland te wennen. Wat je jezelf wel steeds voor ogen zou moeten houden is waarom je terug naar Nederland wilde. Ik emigreerde naar Quebec, Canada, na 19 jaar in Zuid-Afrika, en het leek wel alsof ik in een andere wereld terecht kwam. Na een paar jaar ben ik er weggegaan en sindsdien kan ik nergens meer wennen (drie continenten, vijf landen!). Het beste maken van je leven in NL is het enige wat je op dit moment kan doen. Mettertijd wen je er aan, mits je er bewust voor kiest en niet in het verleden blijft leven. Wellicht erover praten met een profesional zou goed voor jou en je gezin zijn. Good Luck!
Sommige mensen zijn geboren met diepe wortels,sommige net als ik hebben hele kleine wortels.
Eerste 5 jaar van mijn leven in Schiedam,toen 10 jaar Indonesie,paar jaar Nederland,koopvaardij, twee jaar Singapore en de laatste 36 jaar Australie met mijn Australische vrouw.
Pas in Indonesie geweest,gaan binnenkort met vakantie naar Nederland,ik weet niet waar mijn hart is,erg verwarrend.
het is goed te lezen dat er meer mensen zijn die in twee werelddelen leven. ik ben in mijn jeugd op school geweest in ballarat, heb daar ook later een baan gekregen bij de city free library.door de heimwee van mijn moeder ,is het gezin weer naar nederland terug gegaan. ikzelf ben hier getrouwd en in nederland gebleven. maar je bent nooit meer helemaal nederlands of helemaal australisch.je blijft betrokken bij alle dingen die daar gebeuren.je kan het nooit helemaal loslaten.zou graag van anderen horen hoe zij er over denken,marge
Wel Henk, ik kan voel me met je mee. Woon al weer 28 jaar in Australie. Ik trouwde met een Australische van Nederlandse ouders. Woonde eerst in Brisbane en nu in Hobart en ben leraar. Ben iedere 5 jaar terug geweest naar Nederland en het zit in je bloed. Daarom ben ik nog niet genaturaliseerd. Zoals ze wel eens zeggen "You can take the Dutch out of Holland, but not Holland out of the Dutch." Vind het altijd weer leuk om naar Nederland terug te gaan. Mis de Nederlandse omgang met mensen wel, maar hou ook van de vrijheid hier.
Mooi verhaal. Moeilijk kiezen. Geniet zolang het nog kan, van je leven en van NL in alle opzichten. NL heeft nog veel mooie dingen, al gaat het zienderogen achteruit. Als je nog kunt fietsen, is het genieten in NL. Kies wel een mooie woonplaats/-omgeving uit als je min of meer permanent voor NL kiest! Succes en all the best.
Fijn te horen dat er meer mensen zijn bij wie het dubbele gevoel maar blijft hangen om al dan niet naar Holland terug te komen. Ik woon al sinds 1988 in Australie, en nu nog. Maar ben vaak in Nederland te zien en ben al eens terug gekeerd naar Holland voor 2.5 jaar. Maar toen trok Australie weer te hard, dus kwam ik terug hierheen (nu woon ik in Perth). Het helpt natuurlijk niet dat ik hier in een eentje woon en al mijn familie in Holland. Overweeg nu opnieuw om naar Holland terug te komen. Soms ben ik het continue schipperen met andere manieren van communiceren hier erg moe.
Ben wat jaloers!
Voor mij was mijn vijfde keer terug, naar Nederland, een jaar geleden, een speciale gebeurtenis en misschien wel de laatste keer. Ben nooit rijk geworden van voor de klas staan. Maar had NOOIT een andere baan willen hebben. Was 37 jaar in mijn element hier. Nu gepensioneerd.
Ik ben duidelijk ook zo'n "Tulip under the Gum Tree" zoals Eef ten Brummelaar dat zo mooi beschreef. Maar ben wel blij dat wij ons "eigen land", in 1956 hebben verlaten.
Als ik het zelfde kon doen als Henk, zo ik dat fantastisch vinden. Eventjes een paar weken daar (in Nederland) weer in Gouda op de markt rondneuzen, op de fiets rond de Reeuwijkse Plassen rijden; een paar stranden bezoeken; koppie koffie halen bij familie (die nog over is), Radio Gouwestad binnen wippen, terrasje nemen, enz., enz, zou ik HEEL leuk vinden.
Ik begrijp dat men tegenwoordig vanuit Nederland nu ook veel verder rond trekt maar kan me niet voorstellen hoe mijn leven geweest zou zijn als ik niet deze ruimte, vrijheid, stranden, zon, en fantastisch klimaat gekend had.
een goed en eerlijk verhaal, de gevoelens zijn goed herkenbaar! voor ons is het net andersom geweest. in 1967 vertrokken naar Melbourne. ik als trotse Nederlandse getrouwd met een Australier. was niet makkelijk in die tijd als Nederlandse vrouw, het waren vaak barre tijden! mijn heimwee deed ons besluiten met onze pas geboren dochter naar Nederland terug te gaan. wéér aanpassen en ondanks dat wij er ruim 30 jaar gewoond en hard gewerkt hebben bleef het knagen. onze dochter hield het na de schooltijd al voor gezien, zij ging terug naar Melbourne. we zijn een aantal keren terug naar Melbourne en Sydney gevlogen, hebben alles wéér op een rij gezet, veel en lang gepraat. wij zijn nu 70tigers en zoals mijn man het laatst verwoordde: ik heb in Australie niets meer permanent te zoeken. al mijn oude vrienden zijn of gestorven of zijn wat senielerig. mijn oude buurt is onherkenbaar door de vele high rises of shopping malls en het is hartstikke duur! voor een slechte Euro, kou, nattigheid, een sterk veranderde Nederlandse mentaliteit en een steeds erger wordende bedillerigheid 14+ uur in een vliegtuig te zitten om familie of vrienden te zien waar je in wezen toch onbedoeld ontgroeid bent is iets waar wij niet meer aan mee willen doen. wij zijn tevreden, ons leven is goed. wij hebben onze vrijheid, wij kunnen ons dingen permiteren die wij ons in Nederland én Australie moesten ontzeggen. onze keuze is bewust gemaakt, wij hebben alle + en -punten op papier gezet en aan de hand daarvan gekozen, een keuze waar wij beiden nog steeds volkomen achter staan.
Maar waar woon je nou?Nederland of Australië
in Malaysia dat is om heel precies te zijn 7 uur vliegen naar Melbourne en 14 uur vliegen naar Amsterdam, enkele reis wel te verstaan!
Hallo Henk , Interessant artikel van jou in de wereldkrant vandaag. Ja, emigreren zou ik nooit iemand aanraden ; ook al heb ik het erg naar mijn zin hier , Nederland trekt , zeker bij het ouder worden. Leuk dat je een dik half jaar in Nederland woont en 5 maanden in Australia. Zelf zit ik er over te denken ook zoiets te gaan doen.
boeiend verhaal en eerlijk en goed verteld, onze dank! er zijn herken punten in het verhaal, zeker nu wij 70+ers zijn. echtgenoot een Australier en ik een trotse Nederlandse. in 1967 naar Australie geemigreerd en dat was in die tijd moeilijk want als vrouw en Nederlandse was het bar! heimwee deed ons terug gaan naar Nederland en wij woonden en werkte daar 30 jaar. het was wéér aanpassen en soms moeilijk want de Australische vrijheid en het "wijdse" heeft Nederland niet! de vraag hier blijven of terug speelde bij ons ook alleen in omgekeerrde richting. uiteindelijk hebben we gekozen voor Malaysia, nee aanpassings problemen hebben we niet gehad. wél zijn wij een aantal keren terug geweest in Australie. nee, wij passen ook daar niet meer in het dagelijkse leven. onze familie en vrienden in beide wereld delen zijn niet zo bereisd, hebben niet zo veel gezien en mee gemaakt, je groeit onbedoeld uit elkaar. de hedendaagse Nederlandse mentaliteit, het steeds sterker wordende NL "hokjes-gebeuren", de hoge "cost of living" en wat je er voor terug krijgt heeft ons met de neus op de feiten gedrukt, wij blijven hier! wij vinden zelf dat we te lang buitens' gaats zijn geweest. het is goed zo, wij zijn tevreden hier, hebben het naar ons zin, en familie en vrienden zijn welkom! 14+ uren in het vliegtuig naar Amsterdam voor kou, nattigheid en een slechte Euro doen wij niet. wél vliegen we 7 uur naar Melbourne, da's geen punt, is ook stukke goedkoper, alhoewel wij ook dat niet vaak doen. mijn Australische echtgenoot heeft het goed verwoord: al mijn oude vrienden zijn gestorven of gedeeltelijk seniel, de huizen die ik kende zijn met de grond gelijk gemaakt en er is een shopping mall of high-rise voor in de plaats gekomen, hele buurten zijn onherkenbaar geworden, ik heb in Melbourne en Sydney permanent niets meer te zoeken, het boek is dicht en aan mijn herinneringen kan niemand komen! daaar sluit ik mij bij aan!
Prachtig verhaal. Ik herken de gevoelens. Zelf jaren aan de zwerf geweest maar nu weer gesettled in het noorden van Nederland en daar blijft het bij. Maar je weet nooit.
Bedankt voor je verhaal Henk, en ik hoop voor je dat je de goede keus maakt en dat je er tevreden mee bent. All the best.
Nieuwe reactie inzenden