Joke Tummers woont in de Chinese stad Guangzhou en is onlangs moeder geworden. In China is het normaal dat schoonouders zich ontfermen over hun kleinkinderen en dat is soms best lastig ... 

Afgelopen oktober ben ik bevallen van een prachtige dochter. Haar naam is Lexie en ze was op eerste Kerstdag precies 2 maanden oud.

Haar Chinese naam is 晓茜 (XiaoQian) . Xiao betekent zonsopgang en Qian betekent meekrap (een soort plant). Wat leuk aan deze naam is dat het een mix is van Oost en West. Het linker deel van het karakter Xiao betekent zon en staat dus voor het Oosten, waar de zon op komt.

Het onderste stukje van het karakter Qian betekent Westen. Het bovenste stukje (horizontaal met twee korte verticale streepjes) geeft aan dat het karakter iets met planten te maken heeft.

Lexies vader is van oorsprong Chinees, maar heeft meer dan 10 jaar in Nederland gewoond. Hij spreekt de taal perfect en is lang geleden al genaturaliseerd.

Zwanger in China
Het was een hele ervaring om in China zwanger te zijn. Door de éénkindpolitiek zijn de mensen ontzettend voorzichtig, omdat ze bang zijn om iets fout te doen tijdens hun enige kans om een kind op de wereld te zetten.

Die voorzichtigheid gaat ver, heel ver. Zo werd ik in de eerste maand al uit het fitnesscentrum gezet! Mijn personal trainer luisterde niet naar mijn protesten en zette mijn abonnement zonder pardon een jaar stop. Van mijn schoonouders mocht ik niet meer fietsen en op vakantie niet in zee zwemmen. De golven zouden Lexie kwaad kunnen doen.

Verder mocht ik geen cola drinken, omdat haar huidje dan te donker zou worden. Om de een of andere reden mocht ik ook geen teenslippers aan. Ik weet niet eens waarom. Het zal niet vanwege de kou zijn geweest, want het is hier tot diep in november warm weer.

Soepjes voor de melkproductie
Schoonmoeder, een echt Kantonese dame, maakte het ene na het andere soepje voor mij klaar. Soep om mijn botten aan te sterken, soep om ijzer aan te vullen en soep om bloed aan te vullen. Toen Lexie geboren was, kreeg ik verschillende soorten soep om de melkproductie op gang te helpen. De vissenbuiksoep met papaja stond vaak op het menu.

Uiteindelijk bleek dat deze soepjes wel degelijk werken, want de melk kwam bijna mijn oren uit! De dokter gaf dan ook het advies: geen melk opwekkende soepjes meer. Compleet met een strenge blik richting schoonmoeder die met me was meegegaan.

Bevallen in ziekenhuis
Lexie is in het ziekenhuis geboren want dat was de enige optie. Door de angst dat hun enige moppie 'mislukt', wil iedereen zo veilig mogelijk bevallen. Dat betekent dus automatisch in het ziekenhuis.

Dat was niet zo'n fijne ervaring. Ik heb Lexie alleen na de keizerssnee een minuutje vastgehouden en daarna 24 uur later pas weer. Wederom ingegeven door angst, ditmaal voor de virussen en bacteriën die mensen in het ziekenhuis met zich meedragen. Ik mocht als moeder nog net bij mijn eigen kindje zijn.

Knuffelen op vaste tijden
Om 8.00, 12.00, 16.00 en 20.00 was het etenstijd voor de kleintjes. Alleen op die tijden mocht ik bij haar. Papa en oma hebben haar pas kunnen vasthouden toen we naar huis gingen.

Daar zat ik dan met Lexie op een supersmal stoeltje in een kamer met 70 andere kersverse moeders gepropt. Bij binnenkomst werd mijn nummer geregistreerd en werd Lexie door een zuster gehaald. Een andere zuster kwam haar weer ophalen als ik terug naar mijn kamer ging.

Niet zo heel handig, want alle moeders wilden natuurlijk zo lang mogelijk knuffelen, waardoor alle baby's tegelijk terug moesten. Zo'n 70 moeders op 5 zusters ... je snapt dat dat niet zo soepel verliep. Ik was dan ook erg blij toen ik het ziekenhuis kon verlaten en papa eindelijk zijn dochter kon vasthouden.

Culturele verschillen
Eenmaal thuis begonnen de culturele verschillen op te spelen. In de Chinese cultuur zorgen de ouders van de man voor hun kleinkind. Met name schoonmoeder neemt de touwtjes in handen. Tja, daar ben ik als Nederlandse natuurlijk helemaal niet aan gewend.

Veel discussies en allemaal in het Chinees. Nu is mijn Chinees wel in orde, maar als kersverse vermoeide moeder is het extra lastig. We zijn het in zo verre eens, dat wij blij zijn als Lexie blij is. Ons motto is 中西集合 wat neerkomt op 'Oost en West verenigd'.

Baas in de keuken
Wonen in China heeft als groot voordeel dat we een fulltime hulp kunnen inhuren. Zij doet het huishouden en past op de kleine wanneer ik overdag weg ben. Oma is er ook vaak om alles in de gaten te houden. Oma is al wat ouder, dus is het huishouden te zwaar voor haar. Ik vind het ook prettiger dat zij niet loopt te stofzuigen. Ze is wel de baas in de keuken. Dat vind ik echter helemaal niet erg, hihi.

De irritaties ontstaan bij de discussies over kleine dingen, zoals de tijd dat Lexie in bad moet en hoeveel kleren ze moet dragen. Voor Zuid-Chinese begrippen is het nu erg koud, maar voor Nederlands begrippen totaal niet: gemiddeld 20 graden.

Oma trekt Lexie het liefst drie truien aan, terwijl ik dat erg overdreven vind. Verder vinden de schoonouders het gebruik van een autostoeltje totaal overbodig, terwijl ik dat zelf wel belangrijk vind. Vermoeiend hoor.

Iedereen tevreden
Al met al gaat het nu steeds beter en hebben we de de zeer stressvolle eerste maanden samen overleefd. Lexie is blij en tevreden en oma en mama dus ook!

Meer artikelen lezen en video's bekijken voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine www.wereldexpat.nl