Al in 1969 vertrok ik uit Nederland, ik ging naar New York vanwege een vriend. Dat werd niets, maar ik bleef en werkte als secretaresse bij de Verenigde Naties terwijl ik ’s avonds economie studeerde. Later woonde ik in Texas en Florida. Na 20 jaar in de VS verhuisde ik naar Australië waar mijn bejaarde moeder intussen was gaan wonen. Haar gezondheid ging achteruit. Ik ben nu al weer 20 jaar in Australie en woon in Canberra.

Toen ik in 1989 in Perth, Western Australie arriveerde, dacht ik dat men hier nogal arm was. Veel jongeren liepen rond op flip-flops of zelfs blote voeten. Ook zag ik veel mannen met baarden, lang en vaak nogal wild en grijs, niet erg attractief.
 

Gebrek aan scheerapparatuur?
In de Amerikaanse steden waar ik gewoond had was men veel formeler gekleed, en mannen altijd schoongeschoren. Ik vermoedde een gebrek aan scheerapparatuur. Al gauw kreeg ik in de gaten dat de meeste ‘’baard mannen’’ van middelbare leeftijd zijn die compenseren voor een gemis aan haar boven op het hoofd. En de Australische jeugd houdt niet van schoenen, zelfs als het koud is. Ze voelen het blijkbaar niet. In Canberra zag ik op een zonnige maar koude wintermorgen – zo’n 5C – een jongedame in een witte zomerjurk, zonder jas of schoenen, de straat oversteken.
 

Heen en weer
Mijn eerste jaar in Australië werkte ik voor de Curtin Universiteit in Perth, maar toen kwam een recessie en veel banen werden afgeschaft. Na een jaar solliciteren en af en toe een tijdelijk baantje werd mij een positie bij de Australische regering in Canberra aangeboden. Dat betekende weer een enorme verhuizing, Canberra is 2000 km van Perth. Kort na mijn verhuizing stierf mijn moeder in Perth onverwachts, en moest ik terug om e.e.a. te regelen.
 

Hoewel het in Canberra aardig kan vriezen in de winter, iets waaraan ik al tien jaar niet meer gewend was, besloot ik hier te blijven. Ik werkte voor Sociale Zaken. In de 16 jaar dat ik daar werkte heb ik zo’n tien verschillende functies gehad, soms door promotie, maar ook dankzij de vele reorganisaties in het departement.
 

Huis afbetalen
Ik was 47 toen ik begon bij de Australische Public Service en drie jaar later kocht ik een huis. Sinsdien ben ik een keer terug naar Nederland geweest om familie en vrienden op te zoeken, want ik wilde mijn huis zo vlug mogelijk afbetalen. Het is me gelukt dat in 12 jaar te doen.
 

Bushdansen
In 2006 ging ik met pensioen nadat ik al een jaar halve dagen werkte vanwege een rug blessure en arthritis. Sindsdien doe ik veel vrijwillig werk, zoals een wekelijks Nederlands radio programma bij een community zender. Ook ben ik actief in organisaties als de Skeptics en Mensa, ik ga veel naar de gym – proberen gewicht te verliezen en mijn rug te versterken– en doe wat bushdansen (Australisch volksdansen). Ik doe ook fotografie, al een hobby sinds ik een tiener was.
 

Strand in Nederland
Ik heb geen interesse om weer in Nederland te gaan wonen. Ik ben gewend aan de stijl van leven in Australië, heb mijn huis, vrienden, het klimaat bevalt, lucht en water zijn hier schoner, het is goedkoper en er is meer ruimte. Als ik zo eens een foto zie van het strand in Nederland tegenwoordig, dan huiver ik. Toen ik in Den Haag dicht bij zee opgroeide zaten we heel veel aan het strand, maar toen kon je je nog bewegen daar.
 

Rookworst en haring
Wat ik soms wel mis uit Nederland is rookworst en haring. We hebben hier een vrij goede imitatie rookworst die in Victoria gemaakt wordt, maar het is niet hetzelfde. Hollandse kaas is hier overal te koop. Ook drop, speculaas, kanos, rolmops en maatjesharing. Maar, de echte verse haring die mis ik toch.

Op de koffie
In mijn vrije tijd was ik elf jaar lang secretaresse van de Canberra Dutch Club, dus ik ken hier genoeg Nederlanders waar ik gezellig bij op de koffie kan gaan. Er zijn heel veel Nederlanders in Australië en ik loop ze regelmatig tegen het lijf.

Geen familie in Australië
Ook ben ik actief in multiculturele groepen, met helpen van nieuwe emigranten, zowel advies geven, oriëntering en taallessen. Daardoor heb ik veel vrienden gemaakt, vaak ook alleenstaande dames, en we ontmoeten elkaar voor lunch, diner of theaterbezoek. We komen allemaal uit verschillende landen en hebben dus geen of weinig familie in Australië.

Lang leve internet
Hoewel ik getrouwd geweest ben, in Amerika, heb ik geen kinderen. Mijn enige familie in Australië zijn mijn broer, zijn ex-vrouw en zoon, die allemaal in de omgeving van Perth wonen. Ik zie ze dus niet vaak, want dat is 5 uur vliegen. Wel onderhouden we contact via email. Mijn leven is beslist verrijkt door email en internet.
 

Ik denk vaak dat ik ’t kalmer aan moet doen want ik voel dat ik ouder wordt. Maar ik ben extrovert en geniet ervan mensen te ontmoeten door mijn vrijwilligerswerk. Dus ik blijf het doen zolang ik het kan. En of ik nog een keer naar Nederland kom, ach, dat zie ik wel.

 Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op de gratis WereldExpat nieuwsbrief