Iraniërs in Nederland zijn bezorgd over de situatie in hun thuisland. Ze maken zich grote zorgen over hun families die in Iran wonen. Al dagenlang protesteren ze al zingend en schreeuwend bij de Iraanse ambassade in Den Haag.

Een groot deel van de demonstranten in Den Haag zijn Iraanse studenten; een aantal woont al veel langer in Nederland. Een vrouw vertelt dat ze er van overtuigd is dat oppositieleider Hossein Mousavi zo’n 70 procent van de stemmen heeft gekregen. Ze zegt door Mousavi de bevolking hoop heeft gegeven dat Iran ooit democratisch wordt.

Die hoop, zegt ze, heeft ze gekoesterd sinds de Iraanse Revolutie in 1979. ‘Dertig jaar geleden vocht ik voor de mensenrechten en vrijheid in Iran. Ik was 16 jaar oud. Nu sta ik hier met mijn dochter die inmiddels 20 is, en samen strijden we. Enkele jaren geleden kon ik dat nog niet, maar nu heb ik het gevoel dat het ons gaat lukken.’

Optimistisch
De actievoerders in Den Haag willen liever niet hun naam geven, omdat ze bang zijn dat het niet zonder gevolgen zal blijven voor hun familie in Iran. Het is lastig om contact te krijgen met het thuisfront nu de Iraanse regering de toegang tot internet en mobiel telefoonverkeer aan banden heeft gelegd.

Een man zegt dat het systeem in Iran op de schop moet en dat hij denkt dat dat ook gaat gebeuren. ‘Een aantal familieleden van me is door het regime vermoord, maar de rest woont nog in Iran. Veel van hen staan onder constante druk en leven onder moeilijke omstandigheden. Maar ik ben er vrij zeker van dat deze keer de mensen zullen winnen.’

Te gevaarlijk
Niet iedereen deelt zijn optimisme. Een man, van wie de ouders en zus wonen in provincie Azerbaijan, de thuisbasis van Mousavi, zegt dat hij nu geen contact opneemt met zijn familie. Dat is volgens hem momenteel te gevaarlijk; je weet nooit wat er gaat gebeuren in Iran. Hij vreest voor hun veiligheid en denkt dat het protest in Iran hun situatie niet zal verbeteren.

‘De Iraniërs zijn niet in staat om deze regering omver te werpen. De regering heeft alle touwtjes in handen: de macht, wapens, alles. De bevolking heeft niets, ze strijden met lege handen. Tien jaar geleden werd er ook gedemonstreerd. Mensen gingen de straat op en zeiden soortgelijke dingen, maar er veranderde niets.’