Als het noodlot toeslaat

Door naar het buitenland te gaan is er een tijd van veranderingen aangebroken. Een sterk fundament is nodig voor de volwassenen, zij hebben behoefte aan een dosis zelfvertrouwen, een gevoel van 'we gaan ervoor' op een basis van gezond optimisme.

Wanneer je met een gezin naar het buitenland gaat, worden er nog andere eisen aan je gesteld. Zeker als je het vergelijkt met toen je ouder was in de thuiscultuur. Een grotere verantwoordelijkheid ligt op je schouders, je hele netwerk, de medeopvoeders, zijn weggevallen. Als partners ben je, zeker in het begin, meer dan vroeger op elkaar aangewezen: verhuizen, je installeren en integreren, dit alles vraagt om teamwerk.

Stabiel thuisfront
Juist omdat de buitenwereld is veranderd, heb je een veilige, warme plek voor ouders en kinderen extra hard nodig. Die ontstaat niet zomaar, daar moet aan gewerkt worden. Het veilige nest is juist nu van onschatbare waarde voor alle leden van het gezin, want pas vanuit een veilige positie heb je de moed om een onbekende omgeving te ontdekken. Alle gezinsleden hebben behoefte aan een stabiel thuisfront. Dit vorm je door een goede onderlinge relatie van de ouders, want nu is het belangrijk dat je onvoorwaardelijk voor elkaar gaat. Dat je elkaar steunt door dik en door dun.

Dat is niet altijd eenvoudig. Doorzetten is belangrijk, veel van elkaar houden en niet opgeven. Groeien doet pijn, geestelijk groeien ook.

Privé-ruimte
Onder deze omstandigheden, in de transitieperiode in een nieuw land, kun je elkaar niet in de steek laten. Maar ook later, als een nieuw evenwicht bereikt is, blijkt een harmonieuze thuisbasis essentieel voor het welzijn van de kinderen. Respecteer en steun elkaar. Laat dat door je gedrag ook merken: een extra knuffel, een liefkozing, kinderen zien dat en concluderen dat het wel goed zit met hun ouders.
Als kinderen voelen dat ouders van elkaar houden, voelen ze zich veilig, en dat zijn ze dan ook!
Creëer als ouders voor jezelf genoeg privé-ruimte om je relatie te laten bloeien.

Een nieuw netwerk
Begin vervolgens op dat fundament te bouwen: zoek contacten voor een nieuw netwerk. Onder nieuwe vrienden, buren, leden van je sportclub, je geloofsgemeenschap, je social bubble, kun je wellicht vrienden maken die willen gaan fungeren als 'nepfamilie'.

Denk maar aan de uitspraak van Hillary Clinton dat je een dorp nodig hebt om een kind op te voeden. Wanneer je hierin investeert, heb je in goede en slechte tijden gezelligheid en steun. Natuurlijk reken je op goede tijden, maar als het noodlot toeslaat, wat dan?

Extra kwetsbaar
Dan merk je dat 'mij overkomt zoiets toch niet' niet op de realiteit slaat. Iedereen kan zomaar getroffen worden. Dan besef je hoe kwetsbaar je bent zonder je naasten, je goede vrienden, kortom je netwerk. In deze 'slechte tijden', als het werk tegenzit, als je relatie barsten gaat vertonen of als ziekte of een noodlottig ongeval het gezin uiteenrukt, moet je wel extra stevig in je schoenen staan.

Dan komt in het buitenland de nepfamilie te hulp; voor jezelf als partner, en voor de kinderen in het gezin, kunnen zij een rustpunt vormen in een voor hen vaak niet te begrijpen toestand. Het 'onverwoestbare kind' heeft dan de gave de juiste persoon te vinden om hem in zijn verdriet te helpen. Want het zijn de kinderen die in deze stressvolle periodes extra aandacht nodig hebben.

Het thuisfront
In dergelijk tijden van crisis heeft het thuisfront het ook niet gemakkelijk, betrokken zijn op afstand is extra moeilijk. Dit werd eerder op deze site belicht door expats vanuit hun situatie. De achterblijvers echter rouwen ook op afstand. De frustratie om niets of weinig voor elkaar te kunnen doen in moeilijke omstandigheden valt zwaar. Zeker voor het gezin, voor de kleinkinderen, zou je nu veel kunnen en willen betekenen.

Te hopen is dan dat de juiste voorzorgsmaatregelen getroffen zijn, dat er een nieuw vangnet is ontstaan en dat de 'nepfamilie' je niet in de steek laat.

Crisisplan
Hier volgen wat algemene tips die ook zonder een specifiek actieplan uitvoerbaar zijn.
Zorg dat:

voor alle gezinsleden inclusief de kinderen altijd alle verblijfspapieren op orde zijn, binnen de vereiste regels van het gastland en het moederland, voor in - en uitreis
ieder gezinslid een geldig paspoort heeft, met altijd een overwaarde van 6 maanden of zoveel als het land eist bij terugkeer
ieder gezinslid of verantwoordelijk persoon ook weet waar die paspoorten en overige papieren opgeborgen zijn
alle eventuele betrokkenen voldoende gevaccineerd zijn
nu al aan alle formaliteiten voldaan is, indien door een land, ter voorkoming van kinderhandel of ontvoering, een speciale registratie geëist wordt met vermelding van de voorwaarden waaronder de kinderen het land mogen verlaten, neem dit serieus
er een testament is waarin de voogdij over de kinderen geregeld is
de betrokken partijen hiervan op de hoogte zijn en weten welke notaris in welk land te raadplegen,
de getroffen regelingen in uw woonland rechtsgeldig zijn
er een financiële noodpot – het zo geheten drop dead money- en /of een reserve creditcard - is zodat je over en weer in geval van nood op stel en sprong naar elkaar toe kunt
er een betrouwbare tussenpersoon en een contactadres over en weer bekend zijn in geval van een calamiteit
er handelingsplannen klaar liggen voor noodsituaties in je woonland, bij oproer, natuurrampen etc., waarin preventieve hulpscenario’s via ambassades, moederbedrijf, of uitzendende instanties omschreven staan: 'wie wordt wanneer gewaarschuwd door wie'
wees op het ergste voorbereid, en trek daar de consequenties uit, zie voorbeeld
berg deze papieren op bij de andere belangrijke privé documenten en vertel de gezinsleden waar dat is
controleer deze gegevens regelmatig en verzorg up-dates indien vereist
bouw ondertussen een nieuw netwerk op als support in geval van nood.
(een voorproefje uit mijn nieuwe publicatie in 2012: ‘Anderland, volwassen verkassen’)
Mijn lezers wens ik toe dat ze dit plan nooit hoeven te gebruiken!