In de meer dan 50 jaar dat ik in vele landen ver buiten Nederland gewoond en gewerkt heb, probeerde ik zoveel mogelijk de Nederlanders daar te ontlopen. Uiteindelijk ging ik niet weg uit NL in Januari 1959 om landgenoten in het buitenland te ontmoeten. Af en toe kwam ik ze wel tegen. De meesten daarvan waren dezelfde kleinzielige, klagende en drukdoende figuren waar ik in NL al genoeg van had gekregen. Maar ik ontmoette ook bijzonder fijne Nederlanders. Mensen met veel karakter, solide en betrouwbaar. Zulke 'no-nonsense' mensen zijn moeilijk te vinden en dan vaak alleen maar onder de Nederlanders.
Robert Kool

Expats leven vaak in een eigen gemaakt wereldje. Ik schuif hieronder ook de mensen die voor een NGO werken voor ontwikkelingshulp. Plus de mensen die worden uitgezonden via werk of overheid.

Ik heb zelf in 7 verschillende landen gewoond in 4 continenten. Eerst omdat mijn ouders emigreerden en later ben ik zelf erop getrokken.
Meteen aansluiten bij de lokale bevolking, wel in je eigen klasse en werken voor lokaal salaris. Soms werd ik uitgenodigd bij een feestje van Expats en ik keek mijn ogen uit. Een hele andere wereld dan wat ik gewend was. Veel luxe en inderdaad, veel drank en duur eten en mopperen. Had het idee dat ze nog nooit het land echt gezien hebben. En maar vasthouden aan Nederland...

Verder moest ik hard werken voor mijn geld en ik stortte mij vooral op wildlife societies of dierenasiels, die overal te vinden zijn met mensen die hart voor de zaak hebben. Dan leer je ook de lokale mensen kennen en je leert heel veel. Nooit een idee gehad dat ik zoveel meer was. Ik heb wel mijn ervaring en kennis gedeeld maar ook veel ervaring en kennis opgedaan.

Een aantal dingen zijn zeker waar! Wij hebben onze eigen meubels meegenomen waardoor we ons meteen thuis voelde in ons nieuwe huis. Wij zijn beiden heel open deze ervaring in gegaan. We zijn nu bijna een jaar van huis en kijken elkaar regelmatig aan met de vraag of de ander het nog naar de zin heeft. Is dit niet het geval? Dan moeten we een andere beslissing nemen. Als partner denk ik dat je vooral open moet staan voor het ontmoeten van nieuwe mensen en dat je goed tegen het alleen zijn moet kunnen, zeker in het begin. Mijn ervaring is dat je heel snel weet of het klikt of niet met het makaen van nieuwe vrienden. Zo niet? Dan neem je afscheid en ga je verder. Zo ja? Dan heb je er meteen vrienden voor het leven bij! Niemand zegt dat het makkelijk als expat, maar als je achter je beslissing staat om te gaan en realistisch blijft kom je al heel ver!

Ik vind het een heel realistisch artikel dat aangeeft dat het niet altijd maar leuk en gezellig is als expatvrouw in het buitenland. Het is soms ook best moeilijk en dat mag ook best gezegd. Maar ik ben het ook eens met het einde, ondanks de moeilijkheden kun je zeker genieten van alles. Als je je maar openstelt, op zoek gaat en ervaart, kun je zeker genieten. En groei je als mens! Ik ervaar het precies zo.

woon al jaren in het buitenland, als expat in meerdere landen, en kan mij ook niet in dit verhaal herkennen. Tuurlijk hangt het er vanaf in welk land je terecht komt, en in wat voor stad.......want ook niet in alle steden en dorpen zijn internationale verenigingen voor handen, en moet je je dus openstellen voor de plaatselijke bevolking, waaruit ook echte vriendschappen kunnen ontstaan (aldus mijn ervaring). Alle begin is moeilijk, en altijd is het gras groener aan de andere kant, ook in Nederland.

Eindelijk eens iemand die er voor uit durft te komen dat het echt geen rozengeur en maneschijn is om in t "fantastische" buitenland te wonen. En ja, in Nederland kun je of ben je ook vaak alleen als manlief is gaan werken en de kinderen naar school zijn, maar dan ben je tenslotte in je eigen huis, bekende omgeving, vriendinnen om je heen en gewoon lekker je eigen ding doen. Kan niet wachten tot de expatjaren voorbij zijn! Ben vooral erg benieuwd naar reactie van expat vrouwen die het er ook moeilijk mee hebben en hoe zij het gemis invullen, maar dan niet met een Nederlands tijdschrift, maar over een eventuele terugkeer naar Nederland en de partner gewoon z'n werk blijft doen in het buitenland.

Ik heb zelf als expatvrouw in drie verschillende landen gewoond. Ik kan mij totaal niet herkennen in het verhaal. Er zijn genoeg expatvrouwen die niet mee willen doen aan het roddelcircuit en daar prima buiten kunnen blijven. Ook vind ik dat er een andere kant zit aan de 'oppervlakkigheid' van de vriendschappen. In de moeilijke expatlanden heb je elkaar gewoon nodig omdat je geen sociaal vangnet hebt. Dat kan oppervlakkig zijn maar mijn ervaring is dat de meeste expats de beste bedoelingen hebben om elkaar uit de brand te helpen als dat nodig is.

Tja. Het klinkt wat cynisch, maar door schade en schande.... Ik vind het moeilijk om 'alleen' in het buitenland te wonen, zonder familie en vooral vriendinnen die het echt goed met je menen. Mensen komen en gaan, het is vaak oppervlakkig en inderdaad, veel luchtig sociaal verkeer met veel drank. Als het in je gezin/relatie goed gaat, is het een heerlijk leven maar er moet niet teveel tegen zitten. Aan de andere kant: ook in Nederland kun je je eenzaam voelen, je moet hoe dan ook zelf iets van je leven maken en als je zo ver weg dan toch een vriendschap opbouwt, is dat ook goud waaard!! Sporten en leuke dingen doen is toch wel heel belangrijk. Waarom ben je anders geemigreerd???

Geweldig artikel vooral de opmerking dat je in je huis vertrouwde dingen moet hebben om op terug te grijpen bij heimwee
Ik verstop tijdschriften die ik in nederland heb gekocht om ze hier in turkije splinternieuw uit de kast te halen en ze op momenten van heimwee bij een lekker bakkie koffie te lezen !!!!

Geweldig artikel vooral de opmerking dat je in je huis vertrouwde dingen moet hebben om op terug te grijpen bij heimwee
Ik verstop tijdschriften die ik in nederland heb gekocht om ze hier in turkije splinternieuw uit de kast te halen en ze op momenten van heimwee bij een lekker bakkie koffie te lezen !!!!

Prima verhaal.
Veel expats leven in een "plastic" wereld, zo onecht als de zogenaamde vrienden zijn. Veel roddel en achterklap...want over iets anders kunnen de meesten niet meer met elkaar praten. Het gaat om zien en gezien worden!
In feite zijn de meeste expats parvenue's...de plotselinge weelde kunnen ze niet aan. Expat is bijna een scheldwoord...in Nederland hebben de expats geen goede naam.

Blijf bij jezelf...laat ze maar kletsen (dat doen ze toch wel!!)

Ik woon zelf al 10 jaar in Maleisie (nabij KL). Op al die tijd heb ik me bewust niet onder de lokale expat bevolking begeven precies om de door Claire aangegeven situaties onder 'Gladde glijbaan' te vermijden. Iedereen wil je vriend zijn, da's best leuk, maar wat niet vermeld is, maar wel belangrijk is om weten, is dat de meeste expats weer vertrekken na een jaar of twee, wat zeg ik, sommigen halen zelfs geen half jaar! De meeste ontmoetingen zijn georganiseerd om 'noobs' de kans te geven om kennis te maken met hun landgenoten, daar is niets mis mee, maar voor long-term expats zijn deze geforceerde ontmoetingen minder aantrekkelijk en interessant. De meeste 'vriendschappen' zijn immers een tijdelijk gebeuren en om daar tijd, geld en moeite in te steken, dat zie ik persoonlijk niet zitten. Voor long-term expats is het dus zaak om je op die mensen te concentreren die er over 5 of 10 jaar ook nog bij zullen zijn, echte expats omzeggens semi-immigranten, en niet de vaak omhoog gevallen so-called expats die hier een werkvakantie van enkele maanden komen kloppen. Lunchen, brunchen, drinks en parties, waarvan de data en lokaties soms maanden op voorhand vastliggen, dat heeft toch niemand nodig? Thuis treffen we mekaar toch ook niet op die manier? Wie sociaal wil zijn en vriendschappen degelijk wil uitbouwen heeft meer aan een spontane pint of een down-to-earth kopje koffie met gebak. Een leuke ervaring en vriendschap hangt niet af van een geforceerd treffen, de high-end lokaties, de bakken geld waarmee soms wordt gesmeten of weet ik wat voor flauwe kul. Vrienden kan men kiezen, net zoals je de keuze kan maken om het expat-spelletje mee te spelen of om gewoon jezelf te blijven. Groetjes uit KL :-)

Gped intervieuw met een duidelijke en eerlijke mening waar mensen wat aan hebben. Het is geen rozegeur en maneschijn, maar met geduld en humor kan het wel mooi zijn en groeien do je dan zeker.