Zondag 30 september is de allerlaatste WereldKrant verschenen. Het was het 1957ste exemplaar van de dagelijkse krant van de Wereldomroep. Het is ons – de redactie van de WereldKrant - dus net niet gelukt om de 2000ste editie uit te brengen. Maar niet getreurd, de krant blijft voortbestaan. De naam en de vormgeving van dé krant voor Nederlanders in het buitenland worden wel anders. Vanaf maandag 1 oktober ploft de Dutch Times op uw digitale deurmat.

We hebben u de laatste weken zo goed mogelijk proberen te informeren over de plannen van DutchAbroad, het bedrijf dat de Dutch Times gaat uitgeven. Daarbij hebben we de nadruk willen leggen op een positief toekomstbeeld, waarin we nog meer de dialoog met onze lezer willen aangaan en u bovendien een platform willen bieden waar u als lezer onderling contact kunt hebben. Bovenal is Dutch Times natuurlijk een nieuwskrant, met de nadruk op berichten die voor Nederlanders in het buitenland van belang zijn.

Geboorte van een krant
Bij kijken naar de toekomst hoort ook een blik op het verleden. Hoe begon het allemaal met de WereldKrant? En wat waren de hoogte- en dieptepunten? Aan de wieg van de krant stonden oud-eindredacteuren van de bulletinredactie van de Wereldomroep, Angelo van Leemput en Iede de Vries. De geestelijk vaders van de WereldKrant vertellen hoe het allemaal begon.

Van Leemput: ‘Ik denk dat het acht jaar geleden was, tijdens een vakantie ergens in Noord-Italië. Op de camping zag ik op een prikbord allemaal promotiemateriaal van de Wereldomroep hangen. En toen dacht ik: wat er eigenlijk zou moeten hangen in plaats van al die folders is nieuws, een krantje. Ik kwam terug van vakantie en heb het voorgesteld aan de andere eindredacteuren, en toen heeft Iede de Vries de handschoen opgepakt. Toenmalig hoofdredacteur Joop Daalmeijer vond het ook een leuk idee, en de WereldKrant zag het levenslicht.’

Volgens De Vries had hij het idee al eerder geopperd, maar was het inderdaad Daalmeijer die een frisse wind door de burelen van de Wereldomroep liet waaien, waardoor dit initiatief mogelijk werd. De Vries maakte een wervingsfolder in 24 talen, sprokkelde tienduizenden emailadressen bijeen en schreef campings, wegrestaurants, hotels en ambassades aan.

‘Bij de Wereldomroep werkten veel mensen die zomers ergens op een camping stonden. Bij deze kampeerders leefde het gemeenschappelijke gevoel dat als we op vakantie ’s ochtend op die Franse camping wakker werden, we het nieuws misten. Niet alleen misten we het nieuws uit Nederland of het wereldnieuws, maar ook wat er in de buurt van onze camping in Frankrijk te doen was. Daar komt bij dat elke journalist zijn eigen krantje wil beginnen. Zo is het idee voor de WereldKrant ontstaan.’

Kinderziekten
Op maandag 3 juli 2006 verscheen de eerste editie. De krant opende met de kop ‘Lubbers aan de slag als informateur’, maar een soepele bevalling was het allerminst. Van Leemput: ‘Het begin was verschrikkelijk. We moesten onze berichten sturen naar een vormgever in Amsterdam, die het dan in de krant zette. Het was een omslachtig proces, er werd veel heen en weer gebeld omdat een tekst net te kort of lang was. Die eerste edities vielen daardoor vaak pas om een uur of tien uur ’s ochtends in de digitale brievenbus van de lezer.’

De eerste jaren verscheen de WereldKrant alleen in de zomermaanden. Maar naarmate de herfst in beeld kwam stroomden de mails binnen. ‘Waarom gaan jullie niet door?’, was de teneur. ‘En wat schetste onze verbazing? De mails kwamen niet alleen van campinghouders in Frankrijk, maar ook van expats in Boedapest, emigranten in Canada en pensionado’s aan de Spaanse kusten. En ook mensen die uit het buitenland terugkeerden naar Nederland, bleven de WereldKrant lezen,’ vertelt De Vries.
 
Serieuze krant
Begonnen als krantje voor op de camping, merkte de Wereldomroep al snel dat de belangstelling niet beperkt bleef tot vakantiegangers. Er was blijkbaar grote behoefte aan een gratis nieuwskrant die voorzag in nieuws, specifiek voor vakantiegangers, expats en emigranten.

‘Van een campingkrantje waren we dé krant voor Nederlanders in het buitenland geworden. Toen ging het snel, duizenden mensen wilden een abonnement op de krant. Duitse kampeerders in Italië gingen klagen bij de campingbazen waarom ze dit wel in het Nederlands deden, maar niet in het Duits,’ aldus De Vries.

Grote dieptepunten kan Angelo van Leemput zich niet herinneren. ‘Zoals bij elke nieuwskrant ging er natuurlijk ook wel eens iets mis. Zo stond er een keer een kop op de voorpagina met daarin ‘Koning Beatrix’. We hebben ook wel eens voetbalclubs laten winnen die in werkelijkheid verloren hadden. Kortom de dingen die op alle andere krantenredacties ook wel eens gebeuren. Het verschil was alleen dat wij de krant maakten met slechts één of twee mensen per dag.’

Persoonlijk dieptepunt voor De Vries was 4 mei 2008, toen door een technische storing de versturing van de krant in de soep leek te lopen. ‘Ik ga altijd naar de dodenherdenking, die heb ik dat jaar moeten missen. Op het laatste moment is het toch gelukt de krant te versturen.’ Hoogtepunt voor De Vries was de eerste extra editie op Prinsjesdag 2009, en de andere extra edities die daarop volgden.

Te laat begonnen
Volgens Van Leemput kreeg de Wereldomroep door de dagelijkse krant ook een veel duidelijker beeld voor wie ze het deed. ‘Na de introductie van de WereldKrant kregen we opeens feedback van de consument, in dit geval de lezer. Dat had je bij radio veel minder. We kregen daardoor ook een beter beeld van onze doelgroep. We zijn bij de Wereldomroep denk ik veel te laat begonnen met het directe contact tussen luisteraar en omroep. We zijn sowieso veel te laat begonnen met het maken van de WereldKrant.’

De Vries is het daarmee eens. ‘We hadden vijftien jaar eerder met de WereldKrant moeten beginnen. Eind jaren ’80 zag je een tendens dat vakanties van Nederlanders zich niet beperkten tot die drie weken in de zomer, maar dat steeds meer mensen steeds vaker op vakantie gingen. We hadden daar op in moeten spelen. Ook had er had een Engelstalige en Spaanstalige editie kunnen worden gemaakt. Die expertise hadden we bij de Wereldomroep in huis. En door de verbetering van de techniek werd alles natuurlijk steeds makkelijker; de postbode was internet geworden, en de drukkerij was de printer.’

Toekomst
Volgens De Vries heeft Dutch Times, de opvolger van WereldKrant, absoluut bestaansrecht. ‘De WereldKrant onderscheidde zich ook door het nieuws dat ze niet hebben. Kortom: er is behoefte aan een effectieve, kritische selectie voor de Nederlander in het buitenland. Ondanks dat het een brede doelgroep is, is ons dat vrijwel altijd gelukt.’

De opmerking die je vaak hoort, dat mensen op het internet heus wel hun eigen nieuws kunnen vergaren, snapt de doorgewinterde journalist De Vries niet. ‘Er is nu informatie beschikbaar, vele malen meer dan jaren geleden. Meneer of mevrouw Huppeldepup in Helsinki of New Delhi kan inderdaad op internet alles vinden wat hij of zij maar wil. Gevolg is wel dat ze daar dan uren per dag mee bezig zijn. Juist omdat er zoveel nieuws is, hebben ze behoefte aan iemand die een selectie voor hen maakt. Het bestaansrecht is dus actueler dan ooit.'

'In een toekomstige commerciële setting ligt de kracht nog steeds in een goed beeld schetsen van wat er in Nederland gebeurt,' denkt De Vries. 'Als iemand na een half jaar terugkomt in Nederland wil diegene niet in een voor hem of haar vreemd land aankomen. Dat kort en bondige nieuws halen ze niet bij plaatselijke media, en ook niet bij telegraaf.nl.’

Tijdperk ten einde
Van Leemput kijkt toch met een beetje weemoed terug op de WereldKrant: ‘Ja, het voelt als het einde van een tijdperk. Ik hoop dat de krant een mooie doorstart kan maken. Ik vind het jammer dat de naam anders wordt. Ik hoop wel het in de eerste plaats een nieuwskrant blijft. En ik hoop ook dat het een succes wordt, voor de lezer én de makers.’

En dat hopen wij, de redactie van nu nog de WereldKrant en vanaf morgen Dutch Times, natuurlijk ook. Bedankt lezer, we hopen dat u bij ons blijft. Daarom zeggen wij: de koning is dood, leve de koning. Adieu WereldKrant, hallo Dutch Times!