Al jaren is hondenpoep op straat of in het park in tal van onderzoeken 'ergernis nummer 1' in Nederland. Vandaag wordt er zelfs een heus symposium aan gewijd. Dat wil zeggen: aan de maatregelen die de overheid neemt om hondenoverlast te bestrijden. Het symposium is georganiseerd vanuit de hondenlobby. 'Wat voor problemen heb je, als hondenpoep je grootste probleem is?'
Bij tijd en wijle lijkt Nederland scherp verdeeld tussen fervente hondenliefhebbers en mensen die zich groen en geel ergeren aan de viervoeters en hun baasjes. Met name aan de drollen die de dieren achterlaten en die de baasjes niet opruimen. Opruim- en aanlijnplicht, het verplicht bij je hebben van plastic opruimzakjes en fikse boetes voor overtredingen lijken geen einde aan die ergernis te maken.
De maatregelen hebben wel veel hondenbezitters op de kast gejaagd – Nederland telt ruim twee miljoen honden. Hondenbezitters spreken van rechtsongelijkheid en stigmatisering. In tal van plaatsen hebben ze afgelopen jaren belangenclubs opgericht en nu is er het landelijke symposium.
20 jaar beleid
Eén van de sprekers op het symposium is Iaira Boissevain. Ze is juriste en adviseur in wat ze 'praktisch dierenrecht' noemt. Daarnaast is ze voorzitter van een belangenvereniging van hondenbezitters.
'We kunnen nu zeggen dat we zo’n twintig jaar beleid tegen hondenpoep hebben in Nederland. Het eerste hondenbeleid dateert van 1992. Maar nog steeds wordt gesteld dat hondenpoep de grootste ergernis is. Dan kun je een aantal vragen gaan stellen: klopt die constatering? En als die klopt: hoe kan dat dan na twintig jaar beleid? Dan is je beleid dus niet goed. Of het onderzoek naar de grootste ergernissen is niet goed. Of beide deugen niet.'
Volgens Boissevain zijn er vraagtekens te zetten bij de manier waarop burgers naar hun grootste ergernissen wordt gevraagd. 'Je kunt je ook afvragen wat voor problemen je als gemeente hebt, als hondenpoep je grootste probleem is', aldus Boissevain. En als het probleem werkelijk zo groot is, is het volgens haar de vraag of maatregelen als boetes en hondenbelasting de gewenste gedragsverandering bij hondenbaasjes bewerkstelligen.
Boissevain: 'Iedere psycholoog kan je vertellen dat straf maar beperkt tot gedragsverandering leidt, zeker als het gaat om duurzame gedragsverandering. De hondenbelasting speelt daar zeker ook een rol in. Het betalen van geld werkt gedragsverandering tegen.'
Hondenbezitters hebben al snel het idee dat ze hondenpoep niet hoeven opruimen, omdat ze hondenbelasting betalen. Dat zou de gemeente moeten doen. Daarnaast voelen veel viervoeterbaasjes zich gediscrimineerd; andere gebruikers van de openbare ruimte hoeven immers geen speciale belasting te betalen.
Volksgezondheid
De Amsterdamse hondenliefhebster Lidia van Oostveen is ronduit tegen het boetebeleid dat nu wordt gevoerd. 'De mensen moeten er in worden worden opgevoed dat ze hondenpoep opruimen, op een positieve manier. Je kunt nog zoveel regels afkondigen, maar mensen die niet begrijpen dat opruimen nodig is, doen het toch niet.'
Van Oostveen vindt dat er meer aandacht moet komen voor de positieve rol die de hond speelt in de Nederlandse samenleving. Hondenbezitters houden een oogje in het zeil als ze ’s avonds hun huisdier uitlaten. Veel mensen voelen zich minder eenzaam met hun trouwe viervoeter. 'En ze wandelen een paar keer per dag met hun hond. Dat is goed voor de volksgezondheid.'

















Waarom mag mijn hond wel op straat zijn behoefte doen en ik niet?
http://www.ad.nl/ad/nl/1015/Gezondheid-wetenschap/article/detail/3132463...
Het gaat om 126 miljoen kilo per jaar. Shit... echt goor, ook al ruim je het op, die poep blijft ergens. Ben blij dat ik van die versgedraaide loeren op straat verlost ben.
Helaas gaat het hier om een stukje fatsoen dat bij Nederlanders gewoonweg niet bestaat. Een mentaliteitskwestie. Ze komen niet eens op het idéé dat het volkomen normaal is en van goed fatsoen getuigt als je de drollen van je hond zelf opruimt, om te voorkomen dat andere mensen in de uitwerpselen van jouw hond trappen. Ze zijn wél verontwaardigd als je vlak voor hun voordeur gaat schijten en daar je drol achterlaat.
Nederland heeft voor dat drollenprobleem zelfs hondenbelasting uitgevonden, een fenomeen waar in Japan nogal lacherig over wordt gedaan. Ook in Japan hebben heel veel mensen honden, maar ik heb na duizenden kilometers lopen in Japan nog geen één drol op straat gezien. Klakkeloos laten liggen wat je hond heeft achtergelaten is daar gewoonweg onvoorstelbaar.
Een symposium over hondendrollen is zowaar nog hilarischer. Maar hoeveel regels je er ook tegenaan gooit, en hoe hoog je die hondenbelasting ook maakt, het verandert niets aan de ik-mentaliteit van de gemiddelde Nederlandse hondenbezitter. Om strontziek van te worden.
Nieuwe reactie inzenden