Adoptie is van alle tijden, maar in Nederland pas in 1956 wettelijk geregeld. Emeritus hoogleraar René Hoksbergen schetst de geschiedenis in zijn boek 'Kinderen die niet konden blijven. Zestig jaar adoptie in beeld'. Bijna tegelijk met het verschijnen van het boek, speelden in Loosdrecht adoptiekinderen hun eigen WK-voetbal voor Adoptiekids.

De Utrechtse wetenschapper Hoksbergen vertelt aan de hand van vijf generaties adoptieouders de geschiedenis van adopteren in Nederland. De laatste twee generaties kijken realistischer tegen adoptie aan dan eerdere generaties, zo luidt een van zijn conclusies.

Hartverscheurend
Volgens de emeritus hoogleraar brachten hartverscheurende tv-beelden van bijvoorbeeld Vietnamese oorlogswezen in de jaren zeventig een golf van medeleven teweeg. Hoksbergen: 'Met groot enthousiasme ging men aan de slag om deze kinderen in Nederland een beter leven te gunnen. Maar in de jaren tachtig kwamen de eerste scheurtjes in de roze adoptiewolk. Een aantal adoptieouders verhaalde over ernstige problemen bij de opvoeding van hun kinderen.'

Anno 2011 heeft het idealisme in de ogen van Hoksbergen plaatsgemaakt voor een 'kritisch realisme'. 'Een adoptiekind neemt vaak moeilijkheden met zich mee', zegt Hoksbergen. 'Ik denk ook dat adoptieouders wat dat betreft beter zijn dan gewone ouders.'

Ook de kinderen zijn de laatste jaren veranderd. De eerste generatie adoptiekinderen was in hoofdzaak in Nederland of in een Europees land geboren. Van hen horen we weinig. Maar de adoptiekinderen die sinds de jaren zeventig van verder weg komen laten juist veel van zich horen. Inmiddels spelen adoptiekinderen in Nederland hun eigen WK. Ethiopië, Haïti en Colombia pakten in verschillende leeftijdsklassen de titel.