Met kogels doorzeefde slachtoffers van een misdrijf, in stukken gehakte lichamen die ergens in de mondi gevonden zijn, een dode chauffeur die na een ongeluk op de Julianabrug onthoofd uit zijn auto hangt. Sommige Curaçaose kranten zijn dol op foto's met dat soort taferelen. Waar eindigt de journalistieke informatie en waar begint de ongezonde zucht naar sensatie?
Freelance journalist Ives Cooper en Mariano Heyden, hoofdredacteur van dagblad La Prensa, geven hun mening in deze aflevering van Welingelichte Kringen.
Gruwelijke foto
Aanleiding vormt de gruwelijke foto van de zesjarige tweeling die zondag gevonden werd, verdronken in een badkuip van het Mariott hotel. Die foto was op internet te bekijken. De lokale kranten brachten de foto niet: er was immers onmiddellijk ophef en verontwaardiging ontstaan toen de gruwelijke foto op het net verscheen met het beeldmerk van dagblad ‘Vigilante'. De krant distantieerde zich meteen van de publicatie en justitie gaat zelfs onderzoek verrichten naar de herkomst van het beeldmateriaal dat op het internet verscheen.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
De meeste Curacaose kranten zijn of een geldmachine (dankzij advertenties) of een propaganda-apparaat van een van de politieke partijen. Met journalistiek heeft het allemaal - op een enkele krant en radiozender na - niets te maken. In elk beschaafd land vervullen de media een belangrijke rol in de ontwikkeling van de bevolking, hier is het omgekeerde het geval. Verandering is alleen mogelijk als adverteerders (waaronder de overheid) deze smerigheid niet meer sponsoren en lezers hun sensatiezucht enigszins in toom houden.
De vader van de kinderen zou van plan zijn terug te komen om dit varkentje even te wassen. We kunnen het weer niet zelf.
dit speelt al jaren, maar er verandert niets. het wachten is nog steeds op een familie die durft door te zetten, niet bang is voor bedreigingen van de pers/krant en een rechtzaak start tegen de grove schendingen van het portretrecht. of op het moment dat een naast familielid van zo'n kranteneigenaar zelf op die manier wordt geportreteerd in een dagblad.
helemaal gelijk anoniem; het is godsgeklaagd; onder het mom van persvrijheid eigenen ze zich alle rechten toe; het slachtoffer en familie hebben geen rechten, omwille van ordinaire krantenverkoop en de belachtelijke 'primisia'
hun plichten: respect en verantwoordelijkheid tonen hebben ze nog in hun persoonlijke opvoeding noch in hun professionele opvoeding meegekregen.
misschien meer druk uitoefenen op de bedrijven die in die bladen adverteren. tenslotte draait het allemaal om geld bij deze kranten. niet dat wat de abonnees betalen is daarbij belangrijk, maar de advertentie-inkomsten
Had een keer een ongeluk op het eiland, dame was bezopen hard door rood gereden. Moest per ambulance naar het ziekenhuis en ja hoor cameraman was er als eerste. Ik uitte mijn ongenoegen terwijl ik bijna flauw viel (bloedverlies), kan nog herinneren dat ik mijn middelvinger voor mijn gezicht moest houden zodat de foto's niet gepubliceerd konden worden (heeft blijkbaar gewerkt, auto's en de dame werden daarintegendeel wel gepubliceerd). Heb me nooit van mijn leven zo vernederd gevoeld, ik half dood en mr: smile for the cam. Gelukkig dat mijn familie mij niet zo heeft hoeven zien op de frontpage.... kan niet geloven hoe erg het zou zijn als het wel zo zou zijn.
Nieuwe reactie inzenden