Lei pa un, lei pa tur
Men moet altijd beide kanten van de medaille zien. Zoals zo vaak ligt de waarheid waarschijnlijk in het midden. Bovendien heeft iedereen zijn eigen waarheid. Het gaat er niet om wie gelijk of ongelijk is, maar waarom opeenvolgende regeringen niet goed op de overheidsfinanciën letten. De status aparte heeft er in Aruba niet toe geleid dat de schuldenlast van het eiland verdween, zoals daarvoor nadrukkelijk werd gesteld. Als Aruba los was van Curaçao zou deugdelijk bestuur vanzelf tot stand komen, zo zeiden alle voorstanders. Dat gebeurde niet. Integendeel elke regering liet de schuld van het land oplopen tot thans twee en een half miljard florin. Die schuldenlast hangt als een molensteen om de nek van de huidige regering. Een steeds groot beslag op de algemene middelen gaat naar rente en aflossing, totdat er geen geld meer over is om de kosten van de overheid te betalen. De verschillende regeringen geven elkaar de schuld van het ontstane tekort. De Statenleden grijpen niet in als hun regering zit. De oppositie gilt moord en brand en ziet zichzelf als brandschoon en vice versa. Als er geen controle op de regering is gaat dit gebruik van algemene middelen voor ‘eigen gebruik’ gewoon, door zoals de Tocqueville al betoogde. Democratie betekent controle, bevoegdheid en verantwoordelijkheid. Het schort aan de verantwoordelijkheid van politici. Zij zijn nooit verantwoordelijk voor de ongunstige staat van ’s Lands financiën, dat is altijd de regering van een andere politieke kleur. Als de eigen parlementariërs geen verantwoordelijkheid willen dragen voor de ontstane situatie wie dan wel? Het toepassen van art. 42 Statuut leidt tot een andere politieke opstelling: inmenging in ’s Landsaangelegenheden. Dat is politiek begrijpelijk. Klinkt altijd goed en leidt af van het eigen falen. Waarom hoor ik nooit een politicus toegeven dat er wat haperde aan de eigen regering en wordt alle tijd gestoken in een uitgebreid en misleidend ondoordringbaar wolkendek op te werpen ten aanzien van het eigen tekortschietend handelen? Iedere huisvrouw weet dat je niet eindeloos door kunt gaan met meer uit te geven dan je binnenkrijgt. Bestuurders weten dat ook maar gaan gewoon door. Ondermeer Boelie van Leeuwen, Carlos Dip en mevrouw Liberia Peters hadden in het verleden prima voorstellen maar niemand luisterde. Van de deskundigen wil ik graag weten hoe het anders moet. Hoe kan deugdelijk bestuur worden gerealiseerd als niemand verantwoordelijkheid wil dragen voor het eigen politiek handelen?

Laat het nou net zo wezen dat ik in dit geval, waarschijnlijk om andere beweegredenen, het helemaal eens ben met Wimpiri! Ik vraag me n.l. ook al langer af waar de R.v.Aller nou eigenlijk voor staat? Wat wil de man eigenlijk? Hij mag het best weten, ik lees z'n stukken weleens en merk dat er in z'n schrijven steevast een soort van dualisme besloten ligt. Kort gezegd, aan de ene kant lijkt van Aller moeite te hebben met de wijze hoe NL, blijkbaar zonder zich al te veel aan te trekken en rekening te houden met bepaalde ethische waarden en rechten van de Bes bevolkingen, omgaat. Tenminste, daar schrijft hij meestal over, heeft hij nogal vaak kritiel op. Maar aan de andere kant lijkt Rene v.Aller weer door een panische angst bevangen te worden bij de gedachte dat NL de eilanden laat gaan en daarmee gepaard gaande zijn haast obssesionele angst voor 'dat' waar hij in z'n stukken best wel vaak voor waarschuwt, n.l. het annexeren van de eilanden door het Venezuela van Hugo Chavez..(alhoewel van Aller zelf ook best wel weet heeft van het sensationele van z'n dwangidee)
7
Dus ja, idd mr.van Aller, ik weet waar ik sta, de meesten weten waar ze, iig voorlopig, voor staan! Waar sta jij nu voor Rene v.Aller!? beantwoordt Wimpiri's vraag nou eens klip en klaar, oftewel kla i raspa! Dan weet iedereen het.(voor mij hoeft het niet verplicht)