Een week voor de Uphill Challenge, begaven mijn collega’s en ik ons richting de berg bij Fort Nassau. Barry Bakker van Dasia Wielersport zou ons daar kennis laten maken met de racefietsen en het parcours. Ik weet niet wat mij bezielde. Hoewel, ik weet het wel: ik lijd aan een chronisch mate van fysieke zelfoverschatting. Zelf wijt ik dat aan mijn opvoeding en het feit dat ik deel uitmaak van de patatgeneratie. Mijn ouders houden liever zuurstofgebrek en een lichte genetische error achter de hand.

TV en striphelden zijn de wortels van de verdorven manier waarop ik naar mezelf kijk tegenwoordig. Ik zie een uit de kluiten gewassen Darth Vader met funmiles voor onsterfelijkheid en het uithoudingsvermogen van de Hulk op speed. De wereld om mij heen ziet: een chihuahua met een opgefokte afro.

'Watjes'
Op weg naar Fort Nassau wierp ik een minachtende blik naar de zwetende lijven van renners die de klim naar de top aan het maken waren. ‘Wat een watjes’, knarsetandde ik, terwijl mijn Mitsubishi Mirage begon te hikken vanwege de steilheid van de berg. Toeterend en vloekend aangekomen bij de parkeerplaats duizelde het me even van de hoogte.

Barry pakte de gloednieuwe fietsen uit, onder begeleiding van mijn juichende Dolfijn FM-collega’s. Directeur Enrico Stenacker had zich voor de gelegenheid sportief aangekleed. In plaats van een lange broek droeg hij een afgeknipte broek, met daaronder stevige kantoorstappers, hoog opgetrokken zwarte kousen en een T-shirt van de 40 Licks Rolling Stone Tour. Die vent laat niet met zich sollen weet je.

Varkentje
Terwijl hij zijn sigaretje uitdrukte, beklommen Maarten Schakel en ik de fiets. ‘Tijd om even dat varkentje te wassen’, brulde ik nog naar Schakel terwijl langzaam tot mij doordrong dat die afdaling wel heel hard ging.

Om een lang verhaal kort te houden: Darth Vader ging met piepende remmen, jankend met twee kilometer per uur naar beneden, om vervolgens puffend als een barende olifant de berg weer op te klimmen. Dat alles voltrok zich in een uur waarin ik hele delen van mijn leven voorbij heb zien flitsen. Ik kan je verzekeren: het was geen fijne voorstelling. Ik was voorgoed getraumatiseerd.

Nachtmerrie
Barry raadde aan om nog een keer te gaan om zo van de angst af te komen. Nu weet iedereen net zo goed als ik, dat angst een slechte raadgever is. De dagen daarna werd ik bijna iedere nacht badend in het zweet wakker van een nachtmerrie waarin ik verpulverd werd door ‘Mount Nassau’. De angst bleef aan mijn zijde en zorgde vlak voor de start op de dag zelf nog voor misselijkheid in mijn onderbuik.

Ik wist niet wat ik met mezelf aanmoest tot iemand mij vertelde dat kankerpatiënten dag in dag uit zo’n beklimming moeten maken. Deze mensen vechten letterlijk voor hun leven tot uitputting toe en moeten dan nog verder. Geen schreeuwende supporters onderweg naar de volgende chemokuur of een fanfare bij de finish.

Die dag zijn mijn collega’s van Dolfijn FM en ik samen 23 keer de berg bij Fort Nassau opgegaan. Iedere beklimming ging gepaard met pijn, misselijkheid, trillende beentjes, afgetopt met die eeuwige angst. Vergeet Darth Vader en de Hulk. Ik heb nieuwe helden: de kankerpatiënten van Curaçao.