(geredigeerd per 21 augustus 2001)========>

Staatskolonie Curaçao KdN,
gesloten inrichting het Lagunisol Resort,
donderdag 02 maart 2011 en later.

Op Curalcatraz (voor outsiders, Curaçao, de Hollandse staatskolonie in de Caribische Zee) werd op omstreeks 20 april 2010 een eenmalig dissidententribunaal opgericht jegens ondergetekende. Ik was tegen de beruchte 'lamp gelopen' middels een akkevietje en een week opgehouden door het geïntegreerde justitiële organisme en het rechtwezen in enge zin alhier.
Het 1 (één) uur durende dissidententribunaaltje werd gevormd door de volgende (hoofdrol-)spelers:

de beul van Curalcatraz Q. de T. (in Amsterdam berucht als Juve le Miserable);
een magistraat uit Aruba, R. van A. om onpartijdigheid te féquen, maar die was, is en blijft lid van het zelfde gemeenschappelijke koloniale hof van justitie voor Aruba & de Nederlandse Antillen. (Wiens brood men eet, diens woord men spreekt, nietwaar);
een copulerende advocaat S. S. , waarvan ik u de volle namen onthoud, om toekomstige publicaties niet in gevaar te brengen;
en ondergetekende RECHTSpolitiek-dissident met eigen bewaker .

Ik heb meegespeeld met de rechtspolitieke komedie, kreeg een gebiedsverbod van 500 meter (hetgeen voor mij en mijn dagelijkse werk geen ènkel praktisch bezwaar opleverde, dus symbolisch bedoeld), een zelfcensuurgebod, diende me te melden bij de reclassering i.v.m. de beruchte chemokuur ter psychologisering & psychiatrisering, alles voor een delict dat niet bestond en bestaat, en waarop daarom levenslang zou staan en...
ik kon gaan.

Niets van de door mij mee-ondertekende verklaring uitgevoerd, uiteraard. Wel effe langs de reclassering geweest, maar daar bleek reeds snel hoe de vork werkelijk in de steel stak, ofschoon de wegen van het justitiële organisme ondoorgrondelijk en ondergronds zijn...

Op 26 april daarna met een supplementaire aanvulling op 3 mei had ik het EHRM om een spoedprocedure verzocht om het rechtspolitiek tribunaaltje met natuurlijk de hierboven omschreven rechtspolitieke beslissingen onwettig, onrechtmatig, totalitair dus nietig te verklaren Inmiddels zette ik mijn website on-hold, opdat ik meer tijd kreeg voor upgrading naar de actualiteit. De website was, is en zal altijd zijn het equivalent van de Dvd, zijnde het onvernietigbare werkdossier van het EHRM, het ICC en Inmiddels het EU-hof v. Justitie in Luxemburg en de VN-commissie voor Mensenrechten in Genève, en mensenrechten N.G.O's.

Begin juni 2010 toog ik (toch maar middels een list) naar Europa en activeerde onmiddellijk op Schiphol zelve mijn geactualiseerde en verder uitgebreide website, want, Tula, ook ik laat me de bek niet snoeren.

Omdat ik en m'n vrouw niet meer op Curalcatraz wilde blijven wonen, ging ik op zoek naar woonruimte in de EU. Echter, het bleken barre economische tijden voor uitgemolken gouvernementele loon- en belastingslaven van het Hollandse thuisland Curaçao in De West, en vooral bar zeeweer, met name op het Schengeneilandje Helgoland. Weinig succesvol gezocht en geïnformeerd langs de route van Helgoland tot in Zwitserland gedurende een maand. Gedurende die periode heb ik gratis (internationaal) juridisch advies gekregen, zowel in Duitsland als Zwitserland. Jawel, gratis mijne H.H. exhibitionistisch zakkenvullende advocaten op Curalcatraz, alwaar zich er ook 1 (één) uitgeeft voor 'mensenrechtenadvocaat'...

Het werd mij steeds duidelijker, dat terugkeer naar Curalcatraz uitgesloten was. Ik melde mij per maandagmiddag, 5 juli 2010 aan in het vluchtelingenopvangcentrum Kreuzlingen in Zwitserland (overkant Konstanz D.L.) als rechtspolitiek asielzoeker, die op de vlucht was voor het fascistoïde rechtsstatelijkheidsfascisme in het gehele Koninkrijk der Nederlanden, alwaar de gestolde vorst al eerder afgezonken werd in het staatsrecht.

Sinds de uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen van Holland per 02 maart 2011 ben ik genoodzaakt mijn vaststelling in onderstaand relaas (dat er rechtsstatelijkheidsfascisten bestaan in Holland en op haar staatskoloniën) bij te stellen. Lees en huiver;
Toen ik als rechtspolitiek asielzoeker meedraaide in het dagelijkse regime in, en onder de tucht viel van het vluchtelingen-KZ- kamp Kreuzlingen, koosnaampje 'Plaza di Nada' in Zwitserland (alwaar men vluchtelingen liever in een diep ravijn afstort en de minaretten er achteraan) diende ik mijn asiel-aanvrage te verdedigen bij de Management (toch het in Zwitserland gehate Engels!) boven de dienstruimten van de $$ecurita$$. Mij werd al eerder meegedeeld, dat ik geen Hollandse tolk toegewezen zou krijgen. Dit is o.a. in strijd met het EVRM (eerlijke rechtsbehandeling etc.). Een gedetacheerde Hollandse $$ecurita$$-beambte had mij er op gewezen, dat ik een Hollandse tolk kon eisen, ook middels de daar gedetacheerde vertegenwoordigster (Cathrine of Catherine, een polyglot) van de 'Vluchtelingencommissie van de VN' te Genève. Het zou niet mogen baten; mijn uitwijzing stond toen reeds vast. Er werd kennelijk een draaiboek afgewerkt, vanuit Holland geïnspireerd door de enigste kankerjood ooit ernst hirsch stallin en zijn collaborateurs.

In 2 interviews (Engels!) werden mijn 'geloofsbrieven' voor asiel-aanvraag quasi-behandeld door vertegenwoordigers van het Bundesambt für Migration (BFM) uit Bern met toch een Zwitsers~Engelse tolk, overigens een aardige kerel.
Een belangrijk factisch aspect, dat ik naar voren bracht is het rechtsstatelijkheidsfascisme. Telkenmaal benadrukte ik, dat er geen fascistische staten of landen mee bedoeld worden, maar dat er in staten rechtsstatelijkheidsfascisten actief zijn, vooral bij de justities en de gerechtelijke machten e.o. Die werkers vertegenwoordigen een nieuwe vorm van fascisme, dat reeds als primaat in de Romeinse tijd bestond onder magistraten (Magistratus). Het nieuwe en ondeelbare begrip kwam vanuit verschillende gezichtspunten aan de orde. Maar, toen ik mij diende te verwijderen, omdat de heren het interview-'verslag' wilden redigeren zonder mijn 'hinderlijke' aanwezigheid en 'lastige' inbreng met noodzakelijke correcties, werd toch het ondeelbare begrip rechtsstatelijkheidsfascisme opgesplitst in het uiteindelijk voor het eigen gerief van BFM gemodificeerde 'verslag' van de twee interviewzittingen. Ik maakte zeer grote bezwaren hiertegen, maar kon toch met pen en paraaf een correctie aanbrengen in het eindconcept van het 'verslag', dat echter verre van een transcriptie was...

Wat ook meetelde was, dat de door mij tijdens het 2de interview aangereikte zakelijke gegevens (waaronder het digitale onderzoeksdossier Lagunisol-Gate, dus het blijvende werkdossier van EHRM in Straatsburg, ICC in Den Haag etc. met privégegevens uit het 1ste interview vermengd werden en andersom. Het eerste interview was meer voor mijn persoonsgegevens en het tweede was bedoeld (...) om mijn asielaanvrage hard te maken. Het met 2 vingers ingetypte, dat mijn huidige vrouw 2 kinderen had uit een eerder huwelijk van mij, geeft het niveau aan van mijn interviewers...
De rest van het 'verslag' was ver bezijden de waarheid 'fröhlich in einander gefrevelt'; feiten werden ver- en omgedraaid, chronologisch klopte er geen ene vuk & ruck van en de nadruk werd gelegd op details, die mijn afwijzing, resp. deportatie door hen uit Zwitserse Frankenstein zouden volvoeren. Het stond allemaal reeds vast door de 'sich selbst zu belegen Satz', ofwel, wishful thinking (wensdenken) durch die Beamter Richtung BFM Bern.
Over de tekortkomingen heb ik later de Bundesregierung en het Gericht beiden in Bern aangeschreven.

N.B.: In mijn boek 'Logboek van een asielzoeker' zal ik meerdere details vrijgeven.

Na het laatste interview is de wachttijd op de uitspraak door BFM in Bern zeer onbepaald, maar overwegend lang. Echter, reeds na ruim 2 weken ontving uit handen van een andere Beamter, die er allemaal ook niets aan kon doen, maar er toch als onderhorige ambtenaar er een dik belegde boterham en ongefranchiseerde pensioenen aan overhoudt, de voorspelde schriftelijk afwijzing voor een verblijfsvergunning, en een decreet, dat ik onmiddellijk zou worden uitgewezen. Ook mocht ik niet in hoger beroep. Dit is onder andere discriminatie van een burger met nota bene een Europees/KdN-paspoort, in strijd met EVRM !!!. EVRM).

De magistraten van BFM in Bern gingen niet in op en negeerden mijn aangevoerde grondmotieven met aangeleverd materiaal ter zake mijn asielaanvrage. Sterker, diese Hohe Hern aldaar kwamen met hùn visie over Nederland; Holland zou een vredelievend land zijn, waar mensenrechten e.d. gerespecteerd zouden worden, aldus een bijgeleverd citaat uit een document van 1966!!! Jawel, u leest het goed, uit de woelige jaren-60, toen er een gezagsrevolutie in Holland en omstreken woedde, o.a. naar aanleiding van de calvinistische jaren-50 en de niet juist verwerkte 2de Wereldoorlog(-servaringen), en soms nasmeulende collaboraties en 'fouten', die bijltjesdag konden ontlopen...).
Het ondeelbare begrip rechtsstatelijkheidsfascisme was ook in de beslissing door door BFM Bern uiteen getrokken, zoals ik hierboven voorspelde.

Ik kon ongeveer berekenen wanneer ik gedeporteerd zou worden door de op te trommelen Hollandse Marechaussee a.d.h.v. de tijdstippen van uitlevering *) van reeds eerder afgewezen gelittekende vluchtelingen van de ± 10%, die werkelijk een probleem hadden met rechtspolitiek en hun totalitaire rechtsregimes, maar toch een negatieve beslissing kregen, ondanks hun zichtbare blijvende lichamelijke en geestelijke verwondingen. De meeste van die 10% mochten in (hoger) beroep (Kanton). Ik niet als Nederlander; fascistoïde rechtsstatelijkheidsfascistische discriminatie door Zwitserland!
De ± 90% féque asielaanvragers, waren criminelen, van parallelle witwassers (buiten de reguliere witwasserij, zoals de Offshore om), tot en met groepsverkrachters en kindsoldatencommandanten uit Congo e.o., Afreaks genoemd door de serieuze KZ-bewoners. Die 'vluchtelingen' hadden geen probleem, zij waren, zijn en blijven een probleem. In feite waren en zijn het democratievluchtelingen zoals verdreven dictators...

In de eerste week van augustus 2010 heb ik, ná adviezen van en intensief overleg met (internationaal-recht-) juristen onder de asielzoekers zelf, en ook buiten 'Plaza di Nada' (gratis!), gebruik gemaakt van 'Het Vluchtrecht' overeenkomstig het 'Vluchtelingenverdrag van de VN' en ontsnapte ik, uiteraard op slinkse wijze, 's morgens, 12 augustus 2010 aan de aandacht van het Zwitserse $$ecurita$$-netwerk en ijlde ik naar Straatsburg in Frankrijk.
Aldaar, in het EHRM, werd mij begin september een antidateerde brief ter hand gesteld, waarvan ik aangifte heb gedaan bij het EU-hof v. Justitie in Luxemburg, werd levensbedreigend ziek, veroorzaakt door een zwakke gezondheid, opgelopen vanwege het vele, maar verrot-slechte vreten conform de minimalistische Schengen-maatstaven in het KZ-kamp Kreuzlingen, en kreeg omwille van onder andere 'humanitaire noodzaak' een Laisser-Passer van B.Z. in Den Haag en werd naar mijn thuisland vervoerd.
Mijn oprechte dank gaat uit naar de onbaatzuchtige en meer dan 100% servicegerichte Hollandse Consulaat-hoofd in Strasbourg, lid van een restgroep ambtelijke dienstverleners, die met uitsterven bedreigd wordt...

SAMENVATTING:

Er bestonden en bestaan geen rechtsstatelijkheidsfascistische landen of staten in het zogenoemde en zó geroemde 'Vrije Westen' (inclusief in De West). Echter wèl rechtsstatelijkheidsfascistische natuurlijke personen (overwegend gerechtelijke magistraten, hun collaborateurs en uitvoerende downliners met het justitiële organisme en haar $$ecurita$$), die dit nieuwe fascistoïde verschijnsel aanhingen en aanhangen, openlijk prediken en nog steeds uitvoeren. En bepaalde Hollandse rechtsgeleerden willen het zelfs gaan exporteren! Ook dáárom had ik rechtspolitiek asiel aangevraagd op 5 juli 2010.

Sinds de uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen van Holland per 02 maart 2011 ben ik genoodzaakt mijn vaststelling in deze samenvatting (dat er rechtsstatelijkheidsfascisten bestaan in Holland en op haar staatskoloniën) bij te stellen:
Er ZIJN rechtsstatelijkheidsfascistische landen en entiteiten.
æ
Hans Willems,
tweederangsburger bij wet, die de mijne en van zeer velen niet is.
rshf.jager@yahoo.com
http://www.geblokkeerd.door.republikein.ErnstHirschStallin.com

(geredigeerd per 21 augustus 2001)

Thuisland van Holland: Curaçao KdN,
gesloten inrichting het Lagunisol Resort,
donderdag 02 maart 2011 en later.

Op Curalcatraz (voor outsiders, Curaçao, de Hollandse staatskolonie) werd op omstreeks 20 april 2011 een eenmalig dissidententribunaal opgericht tegen ondergetekende. Hij was tegen de beruchte 'lamp aangelopen' i.v.m. met een akkevietje en een week opgehouden door het justitiële organisme alhier.
Het 1 (één) uur durende dissidententribunaaltje werd gevormd door de volgende (hoofdrol-)spelers:

de beul van Curalcatraz Wouter Tielkemeijer (in Amsterdam berucht als Juve Klereleijer);
een magistrate I.K. van Acker uit Aruba om onpartijdigheid te féquen, maar ze is en blijft lid van het zelfde gemeenschappelijke koloniale hof van justitie voor Aruba & de Nederlandse Antillen. (Wiens brood men eet, diens woord men spreekt, nietwaar);
en een copulerende advocaat Q., waarvan ik de naam om toekomstige publicaties niet in gevaar te brengen even voor mij houd;
en RECHTSpolitiek-dissident ondergetekende met eigen bewaker .

Ik heb meegespeeld met de rechtspolitieke berechting, kreeg een gebiedsverbod, een publicatieverbod, diende me te melden bij de reclassering i.v.m. psychologisering & psychiatrisering voor een delict dat niet bestaat en daarom levenslang op zou staan en... ik kon gaan.

Niets van de door mij mee-ondertekende verklaring uitgevoerd, uiteraard. Wel effe bij reclassering langsgeweest, maar daar bleek reeds snel hoe de vork werkelijk in de steel stak, ofschoon de wegen van het justitiële organisme ondoorgrondelijk en ondergronds zijn...

Op 26 april had ik het EHRM om een spoedprocedure verzocht om het rechtspolitiek tribunaaltje onwettig, onrechtmatig en totalitair te verklaren met natuurlijk de RECHTSpolitieke beslissingen, blokkeerde even mijn website, zodat ik meer tijd kreeg voor upgrading naar de actualiteit. De websiete was en is en zal altijd zijn het onvernietigbarer werkdossier van het EHRM, het ICC en Inmiddels Het Just. Hof van EU in Luxemburg en de VN-commissie voor Mensenrechten in Genève, en mensenrechten N.G.O's.

Begin juni 2010 toog ik (toch maar middels een list) naar Europa en activeerde onmiddellijk op Schiphol zelve mijn geactualiseerde website, want ook ik laat me de bek niet snoeren.

Omdat ik en m'n vrouw niet meer op Curalcatraz wilde blijven wonen, ging ik op zoek naar woonruimte in de EU. Echter, het bleken barre economische tijden voor uitgemolken gouvernementele loon- en belasting-slaven van het Hollandse thuisland Curaçao in De West, en vooral bar zeeweer, met name op het Schengeneilandje Helgoland. Weinig onsuccesvol gezocht en veel geinformeerd langs de route van Helgoland tot in Zwitserland gedurende een maand.

Het werd mij steeds duidelijker, dat terugkeer naar Curalcatraz uitgesloten was. Ik melde mij per maandagmiddag, 5 juli aan in het vluchtelingenopvangcentrum Kreuzlingen Zwitserland. als rechtspolitiek asielzoeker, die op de vlucht was voor het rechtsstatelijkheidsfascisme in het hele Koninkrijk der Nederlanden, alwaar de gestolde vorst al eerder afgezonken werd in het staatsrecht.

Sinds de uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen van Holland per 02 maart 2011 ben ik genoodzaakt mijn vaststelling, dat er rechtsstatelijkheidsfascisten bestaan in Holland en op haar staatskoloniën bij te stellen:
Er ZIJN rechtsstatelijkheidsfascistische landen en entiteiten.

Staatskolonie Curaçao KdN, gesloten inrichting het Lagunisol Resort, donderdag 02 maart 2011

Toen ik als rechtspolitiek meedraaide in het vluchtelingenconcentratiekamp, koosnaampje 'Plaza di Nada' in Zwitserland (alwaar men vluchtelingen liever in een diep ravijn afstort en de minaretten daarbij) diende ik mijn asiel-aanvrage te verdedigen bij de Management (toch Engels!) boven de dienstruimten van de $$ecurita$$. Mij werd al eerder meegedeeld, dat ik geen Hollandse tolk toegewezen zou krijgen. Dit is o.a. in strijd met het EVRM (eerlijke rechtsbehandeling etc.). Een Hollandse $$ecurita$$-beambte had mij er op gewezen, dat ik een Hollandse tolk kon eisen, ook middels de daar gedetacheerde vertegenwoordigster (Cathrine of Catherine, een polyglot) van de 'Vluchtelingencommissie van de VN' te Genève. Het zou niet mogen baten; mijn uitwijzing stond toen reeds vast. Er werd kennelijk een draaiboek afgewerkt, vanuit Holland geïnspireerd door de enigste kankerjood ooit ernst hirsch stallin en zijn collaborateurs.
In 2 interviews (Engels!) werden mijn 'geloofsbrieven' voor asiel-aanvraag behandeld door vertegenwoordigers van het Bundesambt für Migration uit Bern met toch een Zwitsers~Engelse tolk.
Een belangrijk factisch aspect, dat ik naar voren bracht is het rechtsstatelijkheidsfascisme. Telkenmaal benadrukte ik, dat er geen fascistische staten of landen mee bedoeld worden, maar dat er in staten rechtsstatelijkheidsfascisten actief zijn, vooral bij justitie en de gerechtelijke macht e.o. Die werkers vertegenwoordigen een nieuwe vorm van fascisme, dat reeds als primaat in de Romeinse tijd bestond onder magistraten (Magistratus). Het kwam verschillende keren, vanuit verscheidene gezichtspunten ter sprake. Maar, toen ik mij diende te verwijderen, omdat de heren het interview-'verslag' wilden redigeren zonder mijn aanwezigheid, laat staan inbreng en correcties, werd toch het ondeelbare begrip rechtsstatelijkheidsfascisme opgesplitst in het uiteindelijk voor hun eigen gerief gemodificeerde verslag van de twee interviewzittingen. Ik maakte zeer grote bezwaren hiertegen, maar kon toch met pen en paraaf een correctie aanbrengen in het eindconcept van het 'verslag', dat echter verre van een transcriptie was...
De rest van het verslag was ver bezijden de waarheid; feiten werden omgedraaid, chronologisch klopte er geen ene fuk van en de nadruk werd gelegd op details, die mijn afwijzing, resp. deportatie door hen uit 'Frankenstein' zouden bewerkstelligen. Het stond allemaal reeds vast door de 'sich selbst zu belegen Satz', ofwel, wishful thinking (wensdenken) durch die Beamter Richtung BFM Bern.

Wat ook meetelde was, dat de door mij tijdens het 2de interview aangereikte zakelijke gegevens (waaronder het digitale onderzoeksdossier Lagunisol-Gate, dus het blijvende werkdossier van EHRM in Straatsburg, ICC in Den Haag etc. met privégegevens uit het 1ste interview vermengd werden en andersom. Het eerste interview was meer voor mijn persoonsgegevens en het tweede was bedoeld (...) om mijn asielaanvrage hard te maken. Over de tekortkomingen heb ik later de Bundesregierung en het Gericht beiden in Bern aangeschreven.

N.B.: In mijn boek 'Logboek van een asielzoeker' zal ik meerdere details vrijgeven.

Na het laatste interview is de wachttijd op de uitspraak door BFM in Bern zeer onbepaald, maar overwegend lang. Echter, reeds na ruim 2 weken ontving ik schriftelijk de afwijzing en de mededeling dat ik onmiddellijk zou worden uitgewezen. Ook mocht ik niet in hoger beroep. (Dit is o.a. discriminatie, in strijd met EVRM).

De magistraten in Bern bij BFM gingen niet in op mijn aangevoerde grondmotivaties met aangeleverd materiaal ter zake mijn asielaanvrage. Sterker, die 'Hooghe Heeren' aldaar kwamen met hun visie over Nederland; Holland zou een vredelievend land zijn, waar mensenrechten e.d. gerespecteerd worden, aldus een bijgeleverd citaat uit een document van 1966!!! Jawel, u leest het goed, uit de woelige jaren 60, toen er een gezagsrevolutie in Holland en omstreken woedde, o.a. naar aanleiding van de calvinistische jaren 50 en de niet juist verwerkte 2de Wereldoorlog(-servaringen), en soms nasmeulende collaboraties).
Het ondeelbare begrip rechtsstatelijkheidsfascisme was ook in de beslissing door Bern uiteen getrokken door BFM.

Ik kon ongeveer berekenen wanneer ik gedeporteerd zou worden a.d.h.v. de tijdstippen van uitlevering van reeds eerder afgewezen vluchtelingen, van de ±10%, die werkelijk een probleem hadden met rechtsregimes, maar toch een negatieve beslissing kregen. De meeste van die 10% mochten in (hoger) beroep (Kanton). Ik niet; discriminatie!
De ±90% féque asielaanvragers, waren criminelen, van witwassers (buiten de reguliere witwasserij, zoals de Offshore om), tot en met groepsverkrachters en kindsoldatencommandanten uit Congo.

In de 2de week van augustus 2010 heb ik, na juridisch overleg onder juristen onder de asielzoekers zelf, en elders gebruik gemaakt van 'Het Vluchtelingen Recht' overeenkomstig het verdrag van de VN en vluchtte (uiteraard op slinkse wijze) naar Straatsburg in Frankrijk.

SAMENVATTING:

Er bestonden en bestaan geen rechtsstatelijkheidsfascistische landen of staten, echter wèl personen (overwegend magistraten, hun collaborateurs en uitvoerende downline (het justitiële organisme en haar $$ecurita$$, die deze nieuwe vorm van fascisme aanhingen en aanhangen, en nog steeds uitvoeren. Daarom had ik asiel aangevraagd.

Sinds de uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen van Holland per 02 maart 2011 ben ik genoodzaakt mijn vaststelling, dat er rechtsstatelijkheidsfascisten bestaan in Holland en op haar staatskoloniën bij te stellen:
Er ZIJN rechtsstatelijkheidsfascistische landen en entiteiten.

‘Wij willen niemand kwaad doen, maar wij willen onze vrijheid’

In 1795 hield een massale slavenopstand het eiland Curaçao een maand lang in zijn greep. De goed geïnformeerde slaven wisten dat in Frankrijk de slavernij was afgeschaft, en omdat Frankrijk Nederland had bezet, vonden ze dat zij ook vrij moesten zijn. De bloedig neergeslagen opstand wordt ieder jaar op 17 augustus herdacht.

Door Karwan Fatah-Black

In augustus 1795 weigerden de slaven op de Curaçaose plantage Knip van de planter C.L. Uytrecht om aan het werk te gaan. De planter stuurde bericht over de staking naar het koloniale bestuur dat zetelde in Fort Amsterdam te Willemstad. De bestuurders waren bang voor grootschalige ongeregeldheden, want in de maanden voor deze staking waren er grote rellen geweest in de stad. Het leger werd op de slaven afgestuurd. Deze militaire reactie liep echter stuk op het slavenverzet dat zich in snel tempo had verspreid. Vanaf veel plantages sloten slaven zich bij de opstand aan, er werden versperringen opgeworpen en een slavenleger georganiseerd.

Naast de militaire acties werd vanuit de kerk een poging gedaan om de slaven weer aan het werk te krijgen. Pater Schink ging langs in het kampement van de slaven waar hij wat schamper werd ontvangen, ‘De priester komt zoete broodjes bakken’ zei een van de slaven. Een andere slaaf, Tula, sprak wel met Schink. Hij had gezien dat het Nederlandse gezag op het eiland flink verzwakt was en zei uitdagend ‘waar blijven dan die Nederlandse schepen?’ De onderhandeling liep stuk, wat de weg opende voor een nieuwe militaire confrontatie.

Hoewel het verzet onder de slaven was begonnen maakten ook anderen van de gelegenheid gebruik om het gezag uit te dagen. Uit de verslagen van gevangennemingen en martelingen blijkt dat ook mensen die vrij waren een rol speelde in samenzweringen, aanvallen op plantages en plunderingen van plantershuizen. In Willemstad bleef het echter relatief rustig. Het eerst nog opstandige deel van de stadsbevolking hield zich tijdens de slavenopstand gedeisd, of liet zich rekruteren om buiten de stad tegen de slaven te vechten. Het slavenverzet slaagde er niet in de stad te veroveren, en de opstandelingen moesten zich verdedigen op het droge platteland van het kleine eiland. Door gebrek aan aanvoerlijnen voor voedsel en wapens en te weinig ruimte om zich te verschuilen kon de slavenopstand door het ad hoc leger van Kapitein Van Westerholt verslagen worden.

Ondanks de slechte uitgangspositie van de slaven lukte het toch om een maand lang verzet te bieden. Daarna duurde het nog maanden voordat slaven die over het eiland zwierven terug op de plantages waren. Tijdens het onderdrukken van de opstand gingen Nederlanders als beesten tekeer. In het zelfde jaar dat in het moederland de patriotse beweging een einde maakte aan publiek straffen, werden de leiders van de opstand gedwongen toe te kijken hoe hun kameraden van onder tot boven alle botten werden gebroken, in het gezicht gebrand, onthoofd en gespietst tentoongesteld werden voordat zij zelf aan de beurt waren. Om de planters tevreden te houden werd niet iedereen die mee had gedaan aan de opstand vermoord, maar kregen de leiders een zo gruwelijk mogelijke straf. De opstand groeide uit tot een van de belangrijkste verhalen in de Curaçaose geschiedenis en wordt sinds enkele jaren ook in Nederland op 17 augustus herdacht.

Locatie: Muiderkerk, Linnaeusstraat 37 Amsterdam.
Ontvangst 19:00 uur, aanvang 19:30.
Voor meer info zie Ninsee

Karwan Fatah-Black is historicus en schreef in 2008 zijn masterscriptie over politieke strijd op Curacao aan het einde van de achttiende eeuw. Dit jaar schreef hij over dit onderwerp een bijdrage voor de bundel Curaçao in the Age of Revolutions, 1795-1800 onder redactie van Wim Klooster en Gert OostIndië. Deze bundel zal in de komende maanden ook als OpenAccess online beschikbaar worden gemaakt.

Dit stuk is eerder geplaatst op de website van socialisme.nu