Erick ‘Eky’ Oleana’s ogen schitteren, als hij praat over SUBT, de Spòrt Unie Brion Trappers. Zijn club. De laatste man van het Antilliaanse voetbalelftal uit de jaren ’80 veegt het cement van zijn handen en zegt met trots: “Dit stadion druipt van nostalgie, onze club gaat hier weer kampioen worden. Wanneer?  In 2013!”

Voor het zover is, moet er nog veel werk verzet worden. Het Antoine Maduro stadion is tot de jaren '90 van de vorige eeuw de thuisbasis van SUBT geweest. Eky heeft er gespeeld. Tegen spelers als Socrates uit Brazilië. “Je moest aan mij vragen of je er langs mocht, glundert de oud-captain van de nationale elf.

Nu, ruim twintig jaar verder, is het stadion dat in 1948 in gebruik werd genomen, een macabere ruïne dat in niets meer doet denken aan de glorie en successen van weleer. SUBT speelt er ook niet meer.

Verval
Wie de poorten van het stadion op Vredenberg binnengaat, schrikt. De natuur heeft bezit genomen van de kleedkamers en de tribunes. Betonnen muren dreigen om te vallen. Het veld is overwoekerd. De middenstip is zoek. Als er niet snel iets gebeurd, zal niemand meer weten dat het Curaçaose voetbal hier gouden jaren heeft beleefd.

Eky wil niet veel kwijt over de oorzaak van het verval. Samen met bestuursleden en vrijwilligers nemen ze het stadion nu onder handen. “De toenmalige voorzitter van SUBT, Petrus van der Veen overleed begin jaren 90 en werd opgevolgd door zijn broers. Daarna werd er geen geld meer in de club gestopt. “SUBT stond altijd bij de eerste vier in de eerste divisie, maar als je geen stadionverlichting meer hebt en de grasmat raakt in verval, is het gauw gebeurd. Dan lopen de leden weg”, zegt Eky.

Maar er gloort hoop. Een groot aantal liefhebbers van de club heeft de koppen bij elkaar gestoken en een plan opgesteld om het stadion te renoveren. Arthur Rozendal, voorzitter van de stichting is al even enthousiast als Eky. “38 jaar geleden nam mijn vader me mee naar SUBT. Ik ben nooit meer weggegaan, dit is mijn club.”

Kleine stappen
Hij is de drijvende kracht achter de ambitieuze plannen van de club. We hebben onze ideeën in kleine stappen uitgewerkt,” zegt Rozendal. “Eerst de kantine, dan de tribunes aan de noord- en zuidzijde. Vervolgens wordt het veld geëgaliseerd. In juni moet dat klaar zijn. Daarna de verlichting en ten slotte de hoofdtribune en de kleedkamers.”

De kleine restauratiewerkzaamheden worden uitgevoerd door vrijwilligers, zoals oud-voetballer Eky. Ze zijn dagelijks te vinden in het stadion. Optimisme kan ze niet worden ontzegd; ze zijn overtuigd van de haalbaarheid van de plannen. De grotere investeringen zoals voor het licht en het kunstgras moet nog geaccordeerd worden.

Reda Social
Hun hoop hebben ze gevestigd op Reda Social. Dit Curaçaose Fonds voor Sociale Ontwikkeling en Economische Bedrijvigheid heeft aangegeven serieus naar de plannen te kijken. Wie de plannen van SUBT bekijkt weet dat er een paar miloen nodig is. Hoeveel Reda Social in de club wil steken is nog niet bekend.

Rode draad door alle plannen is de functie van het stadion voor de buurt. De nieuwe sportfaciliteiten zijn er volgens Rozendal voor de buurt. “In het kader van criminaliteitsbestrijding en jeugdopvang moet dit stadion weer gaan functioneren.”

Snerpend geluid
Tot zolang moet hij het doen met de herinneringen. Rozendal neemt op de tribune plaats op de plek waar hij als 9-jarig jongetje naar spelers als Eky kwam kijken. “Het mooie van dit stadion is de akoestiek. Als de rechtsachter in de zuidhoek een corner nam, hoorde je bij het aanraken van de bal een snerpend geluid. Alsof er een kogel door het stadion vloog. Dat komt weer terug. Geloof me!”