Vijf droog gebakken kippenvleugeltjes verpakt in een aluminiumfoliezak. Dat is het enige wat op het menu van restaurant Jojo Ala staat.

Goed, je kan ook een portie friet bij de kip krijgen en ijs als toetje maar daar houdt het dan ook op. Bij Jojo Ala draait het om de kippenvleugels en eenvoud. Meer is er voor Josephine Martina niet nodig om van haar restaurant in Fuik een doorslaand succes te maken.

Reclame heeft ze nooit gemaakt. Op de grote weg heeft ze nooit een wegwijzer opgehangen. Als je van de hoofdweg afgaat moet je nog twee zandwegen op. Dan ben je er nog niet. Als je het erf oprijdt moet je nog een heuvel op , om een aantal huizen heen rijden en aan de rand van een bos is de parkeerplaats. Toch tref je er elke dag tientallen mensen. Ook toeristen. Ze rijden zelfs helemaal van het ene naar het andere eind van Curaçao voor de kippenvleugels van Jojo.

Logica
Restaurant Jojo Ala heeft met alle horeca logica gebroken. Er is geen enkele marketingstrategie. Op het balkon waar de noord-oostpassaat flink huishoudt, staan alleen eenvoudige ijzeren en plastic klapstoelen. De houten tafels zijn niet eens gedekt. Er is geen buitenbediening.
Het gebouw is aan een kant een woonhuis en aan de andere kant een restaurant. Eigenlijk is er slechts een grote open keuken. Bestellen doet de bezoeker bij een luik. In de keuken staan er constant zeven pannen met olie te sissen. De vleugels worden van de ene naar de andere pan overgeheveld. “Als je kip bakt dan scheidt het water af.” Om ze droog te laten bakken worden ze van pan naar pan geschept", legt Jojo uit.

Geschiedenis
Jaren geleden werkte Jospehine nog in een snackbar. Op aanraden van een klant begon ze kippenvleugeltjes uit te delen. Toen ze merkte hoeveel mensen alleen voor de kippenvleugeltjes kwamen begon ze er geld voor te vragen. Ze begon voor haar zelf. Ze gebruikte de koosnaam die haar broer voor haar had verzonnen.
Elke dag maakt ze handmatig de kippenvleugeltjes schoon. Dat doet ze tot in de perfectie. In het weekeinde dan breekt de kippenvleugelgekte uit. Dan verkoopt ze makkelijk veertig tot vijftig kilo.

Goedgelovig
Toen Josephine begon met haar restaurant was ze goedgelovig. De klanten konden gerust met hun eten gaan zitten en achteraf betalen. Maar ze vertrokken zonder te betalen. Nu doet ze het toch anders. Klanten moeten hun naam geven en aan de andere kant op het balkon gaan wachten. Er is niemand die de kippenvleugeltjes komt brengen. Jospehine, of een van haar zussen die haar in de keuken helpen, roept de naam zo hard dat de klant aan de andere kant van het huis kan horen dat z'n bestelling opgehaald kan worden.

Uniek
Het is de eenvoudige en onconventionele manier van bedrijfsvoeren die Jojo Ala aantrekkelijk maakt. Laatst was er een groep van vijftig Canadezen die kwamen eten. Ze waren zo onder de indruk van het restaurant dat ze haar vroegen om het alstublieft zo te houden, als een soort van werelderfgoed.