Twee maanden na het veroveren van de wereldtitel staat de Nederlandse honkbalploeg weer in het middelpunt van de belangstelling. De ploeg werd maandag 12 december verkozen tot sportploeg van het jaar. En een dag later verschijnt het boek Honkbalgoud over de historische prestatie van de honkballers. De schrijvers gaan uitgebreid in op de Antilliaanse inbreng in het Nederlandse honkbal.

Maarten Kolsloot en Wesley Meijer zijn kritisch over de Nederlandse sportpers, die nauwelijks aandacht had voor het WK honkbal in Panama. "Ik denk dat het spel niet altijd begrijpelijk is", noemt Kolsloot als verklaring. Pas toen de ploeg de finale haalde, reisde een kleine groep journalisten halsoverkop naar Panama. Ook Kolsloot mocht er bij zijn en zijn ervaringen beschrijft hij in het eerste hoofdstuk.

Het boek bevat meer dan een verslag van het toernooi. In Honkbalgoud (met als ondertitel: 'Hoe Nederland de wereld veroverde en honkbalgeschiedenis schreef') wordt ook beschreven waarom de wereldtitel geen toeval is. "We zijn al jaren ontzettend goed." Twee eerdere historische overwinningen worden in het boek beschreven: de winst op Cuba op de Olympische Spelen van 2000 en die op de Dominicaanse Republiek op de World Baseball Classic van 2009.

Sleutelfiguren
Verder komen sleutelfiguren aan de orde. Bert Blyleven bereikte in de Verenigde Staten de sterrenstatus en is als enige Nederlander opgenomen in de Baseball Hall of Fame. Ook oud-bondscoach Robert Eenhoorn speelde in Amerika, al is het op een bescheidener niveau. Maar volgens de schrijvers was het zonder hem nooit tot een wereldtitel gekomen.

Honkbal is in Nederland een kleine sport, maar de prestaties zijn goed. Dat komt onder andere door de vijftig spelers die in de Verenigde Staten in de profcompetities spelen. Een groot deel van die groep is Antilliaan. En zonder Antillianen was het Nederlandse honkbal nooit zo goed geworden, is de overtuiging van de auteurs.

Antilliaanse pioniers
Wesley Meijer heeft een heel hoofdstuk geschreven over de Antillianen. Dat begint met de zin 'Antilliaanse spelers hebben de honkbalsport in Nederland gevormd'. Meijer sprak met pioniers als Hudson John en Jacky Jacoba, de homerunkoning van 1984. Veel Antillianen streken vanwege werk bij het bedrijf Bronswerk in de jaren '70 neer in Amersfoort, waar de club Quick van profiteerde. Kolsloot bewaart goede herinneringen aan die tijd: "Het was altijd een swingende boel."

Kolsloot en Meijer zien het Koninkrijk als een geheel. Van een onderscheid tussen Nederlanders en Antillianen moeten ze niets hebben: "Daar moeten we korte metten mee maken." In het kampioensteam van Oranje was er niets te merken van tegenstellingen: "Sporters gaan er met zijn allen voor." Ook de meeste spelers in de VS voelen zich volgens hen Nederlands. "Een speler als Roger Bernadina van de Washington Nationals is in Nederland opgegroeid. Veel mensen weten dat niet, want het klinkt niet als 'Jan Klaassen'."

Gregory Halman
Tussen de hoogtepunten door werd de honkbalwereld tijdens het schrijven van het boek getroffen door de tragedie van de dood van Gregory Halman. Ook aan hem is een hoofdstuk gewijd, De Nederlandse superster. Dat hoofdstuk was al gepland, vertelt Kolsloot, die hem vlak voor zijn dood nog sprak: "Hij was in Nederland de nieuwe superster en hij wilde het zelf ook. Dat was zijn grote doel." Of het hem gelukt zou zijn zullen we nooit meer weten.

Honkbalgoud besluit met een toekomstvisie voor het Nederlandse honkbal. Zeker op de World Baseball Classic kan Nederland het in 2013 goed doen, omdat daar ook de profs die in de Amerikaanse Major League spelen voor Nederland uit mogen komen. Daarom heeft dat toernooi eigenlijk een hogere status dan het WK. 'De Nederlandse pers lijkt na de wereldtitel wakker', aldus Kolsloot en Meijer.