Culiacán, de op een na gewelddadigste stad van Mexico, telt vier ambulanceposten. Alleen de koelbloedigste ambulancebroeders en -zusters houden het vol om in de vuurlinie van rivaliserende drugsbendes te werken. Zelf worden ze ook regelmatig het slachtoffer van geweld.

Rond negen uur 's avonds komt er een noodoproep binnen op de Rode-Kruispost in Culiacán. De verpleegkundigen springen in de ambulance, die meteen met loeiende sirenes weg scheurt. Wat is er aan de hand? 'Slachtoffer van een schietpartij,' zegt de 18-jarige ambulancebroeder José Pablo Flores gespannen. 'Ik vind dat helemaal niets, ik word er nerveus van.'

In een donkere achterbuurt van de stad zien we ineens de zwaailichten van de politiewagens. Een van de patrouillewagens komt ons tegemoet. De agent praat even met de bestuurder en we maken rechtsomkeert. Vals alarm, geen slachtoffer gevonden. 'Zal wel een geintje geweest zijn', zegt José opgelucht.

De avond verloopt verder rustig. Tussen vijf uur 's middags en twaalf uur 's nachts trekken we er zeven keer op uit: allemaal verkeersongevallen. De ambulancebroeders, jonge vrijwilligers, doen bekwaam hun werk.

Territoriumstrijd
Het is niet altijd zo rustig. Culiacán is na Ciudad Juárez de meest gewelddadige stad van Mexico, met ruim 500 moorden in 2009. Ook dit jaar zijn er alweer honderden lijken van de straat geplukt. In 2006 zette de Mexicaanse president Felipe Calderón meer dan 50.000 militairen in tegen de georganiseerde misdaad. Toch is het geweld in het noorden van het land geëscaleerd.

Culiacán is de hoofdstad van de deelstaat Sinaloa, de thuishaven van het gelijknamige drugskartel, dat een heftige territoriumstrijd uitvecht met het rivaliserende Juárez-kartel. Daardoor is Culiacán een gevaarlijke stad, met vooral 's nachts veel schietpartijen en executies.

En dat maakt het werk van de mensen op de Rode Kruis-ambulance erg riskant. Begin maart werd de 20-jarige verpleegkundige Genoveva Roguer dodelijk getroffen door een verdwaalde kogel.

Het Rode Kruis legde van schrik twee dagen het werk neer. 'Het was een enorme schok voor ons allemaal', vertelt Marco Antonio Carillo, directeur van het Rode Kruis in Culiacán. 'Genoveva werd in haar hoofd geraakt toen ze in de radiokamer stond. Een groep narco's kwam een gewonde naar de basis brengen. Toen ze hier kwamen, brak er een schietpartij uit met andere bendeleden. Genoveva had er helemaal niets mee te maken.'

Maatregelen
Inmiddels is er cameratoezicht en permanente bewaking bij de hulppost. En bij een melding over een schietpartij gaan de ambulances alleen met politiebescherming op weg. Maar het blijft spannend.

'Genoveva was niet het eerste slachtoffer van geweld door criminelen. We hebben de laatste jaren veel gevallen van bedreiging en agressie gehad. Een paar jaar geleden werd een patiënt in een ambulance doodgeschoten, terwijl de paramedici ernaast zaten', zegt Mario Umberto Bastidas. Hij beheert de radio in de meldkamer, dezelfde plek waar Genoveva het leven verloor.

In de recreatieruimte zit Elsa Magaly Verdugo, huisvrouw en al jarenlang vrijwilliger op de Rode-Kruispost. 'Mijn kinderen zeggen vaak tegen me dat ik niet moet gaan werken. Ze zijn bang dat er iets met me gebeurt. Maar ik hou ervan mensen te helpen.' Zelf heeft ze ook angsten uitgestaan. 'Een keer was behoorlijk bedreigend. We hadden het slachtoffer van een schietpartij in de ambulance en werden achtervolgd door een pick-up truck. Gelukkig is daarbij gebleven. Ik ben soms wel bang, maar het werk gaat door. Ik ben zeker niet van plan ermee te stoppen.'

Kogelgaten
En ook de andere vrijwilligers laten zich niet afschrikken. Sinds de dood van Genoveva in maart heeft niet één van de 42 vrijwilligers zich teruggetrokken. Rode Kruis-directeur Carillo is trots op zijn mensen, maar weet ook dat de dreiging permanent aanwezig is: 'Het is nog te vroeg om vast te stellen of de maatregelen echt gaan helpen. De dood van Genoveva was een geïsoleerd incident, maar er is in Culiacán wel altijd het risico dat je in een schietpartij terechtkomt, ook al zijn de medewerkers van het Rode Kruis absoluut geen direct doelwit van de narco's.'

Later die avond rijden we met de ambulance langs een uitgebrand huis met honderden kogelgaten rijden. Enkele weken geleden werden hier negen politieagenten door drugdealers geëxecuteerd. In Culiacán is het geweld nooit ver weg. Maar de ambulancebroeders van het Rode Kruis laten zich niet wegjagen.