Euthanasie in Nederland
De euthanasiewet trad op 1 april 2002 in werking in Nederland. Het aantal verzoeken bleef de laatste tien jaar gelijk volgens het Nederlands Instituut voor onderzoek naar de Gezondheidszorg. In 2010 dienden ongeveer 4 op de 10.000 mensen een euthanasieverzoek in bij de arts. Het aantal meldingen ging wel omhoog en de mogelijkheid wordt ook vaker besproken met de patiënt. De toetsingscommissie registreerde 3136 meldingen van euthanasie. Waar vroeger pijn een belangrijke reden was om uit het leven te stappen, blijkt nu waardigheid en zin van het leven een grote rol te spelen.
'Als u er klaar voor bent, plaatst u de zak over uw hoofd. Zet daarna de heliumkraan zachtjes open.' Een instructiefilm van de Nederlandse psychiater Boudewijn Chabot geeft uitleg hoe iemand zichzelf met een braadzak en twee heliumtanks kan doden. Zelfhulpmethoden worden steeds minder taboe.
De Nederlandse euthanasiewet bestaat tien jaar. De wet staat zelfdoding onder bepaalde omstandigheden toe, maar er is nog steeds een groep mensen met doodswensen die niet in het legale kader passen. Mensen die niet uitzichtloos lijden. Voor hen zijn er methoden ontwikkeld met instructiefilms.
Helium
Chabot is al jaren bezig met het onderwerp 'zelfeuthanasie'. Naast methoden als stoppen met eten en drinken of een combinatie van medicijnen, heeft de psychiater nu een film uitgebracht met een expliciete uitleg over een andere manier waarop mensen een einde aan hun leven kunnen maken.
'Als je zuiver helium inademt, raak je van het ene op het andere moment buiten bewustzijn en overlijd je tien minuten later. Dat klinkt angstig, maar voor mensen die aan het eind van hun leven zijn gekomen door een ernstige ziekte of doordat ze oud zijn en afscheid willen nemen van hun dierbaren, is dit een mogelijkheid om op een veilige manier, omringd door hun naasten, te overlijden.'
Op een humane en waardige manier sterven, dat is het doel. Maar directrice van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde Petra de Jong vindt het helemaal niet zo humaan. 'Wie wil er nou sterven in een braadzak? Bovendien is het heel moeilijk om dit uit te voeren zonder hulp van derden. Aangezien hulp bij zelfdoding strafbaar is in Nederland is dat een probleem. Daar willen we onze leden niet aan blootstellen.'
Chabot raadt mensen met klem aan de laatste twee handelingen, het opendraaien van de heliumtanks en het over het hoofd trekken van de zak, zelf te doen. Op die manier is er geen sprake van hulp bij zelfdoding. Toch blijft de NVVE erbij dat de heliummethode niet ideaal is. De Jong: 'Wij geven advies hoe mensen een dodelijke combinatie van medicijnen kunnen nemen. Op onze website bieden we een ondersteuningsdienst aan om uitleg te geven over deze methode.'
Doe-het-zelf
In het kader van de Euthanasieweek organiseert de NVVE 'The End', het eerste filmfestival ter wereld dat zich richt op euthanasie. Ook daar is te zien hoe iemand zelf een einde aan het leven kan maken. Zo wordt in 'Medeleven' een 91-jarige man gefilmd die in België bij verschillende apotheken genoeg medicijnen verzamelt om een dodelijke cocktail te kunnen maken. Na de dood van zijn vrouw is hij klaar met het leven, maar hij komt niet in aanmerking voor euthanasie.
De film toont de opluchting van de man als hij de dodelijke combinatie in handen heeft: hij heeft de regie over zijn dood in eigen handen.
De Jong merkt dat het taboe op de dood sinds de euthanasiewet is afgenomen. 'Het is een onderwerp geworden dat bij het leven hoort. Een uitvloeisel daarvan is dat mensen graag de regie in eigen handen hebben. Ik zie de zelfhulpmethoden steeds meer aan de orde komen.'
Feestwinkel
Hoogleraar gezondheidsethiek aan het Erasmus Medisch Centrum Rotterdam Inez Beaufort merkt dit ook. 'Overal ter wereld zijn mensen met doodswensen, alleen gebeurt het vaak stiekem. Uit een onderzoek in Engeland kwam naar voren dat een groot deel van de bevolking de mogelijkheid wil hebben, maar dat dokters tegen zijn.'
De helium-methode van Chabot geeft mensen volgens haar duidelijkheid in de mogelijkheden die ze hebben. Hoe meer instructiefilmpjes, hoe beter. 'Maar het lijkt me wel lastig voor feestwinkels waar de heliumtanks gehaald moet worden.'
Uit rondvraag blijkt dat feestwinkels dit helemaal niet erg vinden. Een verkoper van een zaak in Amsterdam: 'Geen idee wat ik zou doen als ik een oud vrouwtje aan de kassa krijg. Gewoon verhuren, denk ik. Het is alleen vervelend dat andere mensen dan geen ballonnen meer kunnen opblazen.' Toch ziet ze het niet zo snel gebeuren. 'Zo’n tank is veel te zwaar voor oudjes.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
We behandelen dieren humaner dan mensen!Die verlossen we wel uit hun lijden.
Het is mij niet duidelijk hoe het kan dat we er blijkbaar niets om geven dat dagelijks derduizenden slachtoffers worden in het wereld straatverkeer.
Ook schijnt het normaal te zijn dat we ons in religiueze of politiek gekreerde oorlogen begeven waar de jonge personen door wetgeving heengestuurd worden, dood achterblijven of, op z'n best, lichamelijk of geestelijk gekwetst terug komen.
Maar als het over euthanasie gaat is plotseling de hele wereld in rep en roer. Did mag niet en dat is onmenselijk en ik weet niet wat. Hypocraten dat is wat we zijn. Ik draag al voor meer dan 30 jaar een zelfdoding instruksie brief bij me. Nog niet nodig gehad maar indien wel nodig dan vraag ik niemand voor advies. 84.
passieve euthanasie is alleen mogelijk op Curacao en dan nog moet je tevoren dit goed laten vastleggen via een notaris. en het tevoren bespreken met je huisarts om te horen of hij bereid is daaraan mee te werken, zo niet dan moet je op zoek naar een andere huisarts. ook het Sehos respecteert deze zo duidelijk vastgelegde wens niet, dus je zult ook nog ervoor moeten zorgen dat je dan thuis bent. heb het allemaal moeten uitzoeken toen ik hoorde dat ik kanker had.
Inderdaad en helaas hoef je daarmee in het Sehos niet aan te komen, want daar blijven ze uitzichtloos aan je prutsen. Godsdienst doet vaak meer dan goed voor je is. Gelukkig zijn er begripvolle huisartsen, hoewel dat wat moeilijker wordt als je even van huisarts wilt wisselen om euthanasie toe te passen.
kunnen wij suicide ook onder die noemer plaatsen...???? mensen die met ondraagelijke innerlijke pijn en leed door het leven gaan..??? of geldt dat alleen voor fysieke leed..??? stof tot nadenken..!!
Daar is over nagedacht en geldt ook voor geestelijk lijden.
Ooit zal het hier ook wel wettelijk geregeld worden, maar met veel dingen lopen we 40 jaar achter en volgens mij wordt het passief ook wel gedaan. Ik prefereer de mogelijkheid ertoe te hebben, want het is tenslotte het zelfbeschikkingsrecht over je eigen leven. Het zou een taboe moeten zijn om anderen ermee te belasten, want daartegen heb ik grote bezwaren en daardoor zijn er verenigingen zoals de NVVE nodig. Als ik hoor hoe mensen hier na bijv. een zware hersenbloeding enkele weken langer in leven worden gehouden, word ik daar behoorlijk onpasselijk van.
Ik ben ook klaar en moet toch verder. Toen ik door een dronken autobestuurder werd aangereden 12 jaar terug had ik moeten sterven. Ik werd edoch na 3 maanden ziekenhuis weer op mijn gebrioken benen gezet en het leven daarna was echt hel. Zakken vol met pillen slikte ik, en nog steeds een beetje. Tegen pijn, depressie, zenuwen die het niet meer doen. En ja er zijn ergere gevallen, maar daar schiet ik niets mee op. Hier op Sint Maarten is euthanasie helemaal taboe. In het oude mensen huis zit de helft bedwelmd en verdoofd in rolstoelen, aan geamputeerde ledematen van de diabetes geen gebrek. Toen ik euthanasie aankaartte met de terapeute kreeg ik een verontwaardigd antwoord. Daar wordt hier niet over gesproken! Hoe ik verder moet met die pijn en moeilijk lopen, vrijwel geen inkomen en tegenstand van de doctoren om er eind aan te maken weet ik niet. Het is geen pretje. Die helium is wel een aardig idee.
Geen onderwerp voor bij de maaltijd. Wordt je niet vrolijk van.
En toch... het gaat hier eigenlijk over dood en leven.
Het voorgoed hebben gehad van alles wat ons dagelijks toelacht. Zoiets.
Zo kende ik een eerste klas concertpianiste. Zij was rond de 55 jaar. En ze lag al jaren met zichzelf in de knoop. Om het vol te houden gebruikte ze de ene keer medicijnen, maar stapte daarna weer over op mateloos drinken. Ze kon nachten aaneen huilen òf plots een stuk van Händel op haar vleugel door het huis laten klinken, zodat je je in de hemel waande.
Zij kwam aan de morfine/opium en haar lijden was voorbij.
Samen met een vriend ging ik naar haar eenvoudige begrafenis. Er liep één man voor de lijkwagen.
Thuis gekomen bespraken we het nog eens onder elkaar en plots werd het werkelijk steenkoud in de kamer. De haren op onze armen stonden recht overeind. Onzichtbaar bezoek?
Een maand later bezochten we samen nog eens haar graf -zonder steen. Maar... waar làg ze eigenlijk precies? Dus haalde ik de opzichter erbij. Die wees een plaats links aan en na een sigaretje onder elkaar stapte hij weer op.
En terwijl wij daar onder de zon nog wat nazaten zag ik daar rèchts plots haar staan, met de armen gespreid en de meest gelukkige lach op haar gezicht gezicht! Evenzo was zij ook opeens weer weg. En mijn vriend zag helemaal niets.
Vergeten doe ik dit nooit meer.
Zoals mijn opa kon zeggen: de hèl? Die is hier op aarde!
Nieuwe reactie inzenden