De pers stond de afgelopen dagen volop in de schijnwerpers. Aanleiding was het uitlekken van belastinggegevens van de ministers Jamaloodin en Hakim. Die kwamen ondermeer bij het Antilliaans Dagblad terecht, waarna ze besloot om er de voorpagina van de krant mee te vullen.
Het eiland was te klein, iedereen wees met vingers naar elkaar en de Landsrecherche ging op onderzoek uit. Daarbij klopte men ook aan bij het AD, maar zij weigerden medewerking. De journalistieke integriteit prevaleerde boven de mogelijke oplossing voor dit omvangrijke lek. Een anonieme bron moet anoniem kunnen blijven, anders kan de pers haar werk niet doen, daar kwam het wel zo'n beetje op neer. En dan met als voornaamste argument dat zij de ogen en oren van de burgers zijn. Die moet je niet willen afdekken, er staat immers al genoeg op een hellend vlak.
Veel te weinig
Het is een sympathieke gedachte die ik van harte ondersteun. De pers kan inderdaad een machtig wapen zijn in de handen van betrokken burgers die strijden tegen onrecht en een lakse overheid. Het gebeurt alleen véél te weinig op Curaçao. En dan hebben die woorden van integriteit en maatschappelijk belang plotseling toch wel minder gewicht. Als de pers wérkelijk zijn plek in zou nemen en daar respect voor wil, dan moet ze de bakens verzetten.
Dan moet er veel meer ruimte zijn voor onderzoeksjournalistiek. Hoort ze niet meer mee te waaien met de waan van de dag. Laat je je ook niet fêteren door het lokale bedrijfsleven. En belangrijker nog: moet je wat kritischer willen kijken naar je eigen werk en je niet automatisch verschuilen achter de moeilijke omstandigheden op het eiland, wanneer de beroepsgroep eens wat tegengas krijgt. Selectieve verontwaardiging regeert.
Hoor en wederhoor
De pers laat zich teveel de les lezen door politici. Wie nu het hardst schreeuwt, die krijgt de onverdeelde aandacht van kranten en radio. Ongeacht of het waar is wat je zegt, en of je een maand eerder misschien wat anders zei. Laat staan dat men moeite doet om dialoog in deze democratie in te bouwen met hoor en wederhoor, in plaats van het huidige spervuur aan nutteloze monologen. Als ze écht de onderzoeker voor het volk wil zijn, dan verwacht ik een andere instelling. Harder werken, lastig zijn, de ingezonden briefschrijvers overbodig willen maken.
Het is tekenend dat er al jaren geen prijs meer uitgereikt wordt voor de journalist van het jaar. De journalist heeft een eervol beroep en is, als ze haar stinkende best doet, de parel op de kroon van omze democratie. Zodra dát weer het geval is, mag de pers zich weer beroepen op haar bijzondere rol. Tot die tijd is ze niet veel anders dan welke burger ook op Curaçao: lijdend voorwerp.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
We horen het wel weer. Het is ook overal hetzelfde.
Maar Jeroen| bereid je voor, er dreigen donkere dagen van bezuinigingen.
Volg het nieuws intens èn... houdt vol!
Groeten.
Dit verhaal is een reden temeer om sluiting van Aworaki te herzien. Alle Nederlandse politici zouden dit moeten lezen en het besluit betreffende de inkrimping van de Wereldomroep aan moeten passen, zodat journalistieke mores ook voor dit deel van het Koninkrijk blijft behouden / wordt geleerd.
En dan heeft Jeroen massel dat hij een column heeft bij de Wereld Omroep. Die hoeft zich geen zorgen te maken over advertenties. Gelukkig zou ik zeggen. Jammer dat de subsidie uit Nederland stopt en zal dus de enige echte onafhankelijke media verdwijnen. Misschien dat Jeroen dan zal begrijpen hoe makkelijk het is om de schrijven vanuit de comfort zone. AD blijft en naar mijn mening doen ze binnen te beperkingen uitstekend werk.
Dat is inderdaad ook doodzonde, de Wereldomroep vervult een heel belangrijke rol hier. Voor de goede orde: mijn stuk gaat niet over het AD maar over de totale beroepsgroep, voordat ik weer ADers de boom in jaag...
een veel te symplistisch stuk, Jeroen. De kranten schrijven wat de mensen willen lezen, zo werkt het op Curacao. en de mensen leven met de waan van de dag dankzij de nieuwe media van twitteren, sms-en en blackberries. we gaan van de ene hype naar de andere, de een nog oppervlakkiger dan de andere.
Een krant gaat het in de eerste plaats om de inkomsten: de adverteerders en de betalende lezers. Dan zijn er nog kranten die eigendom zijn van politiek gelieerde figuren, zoals Ultimo en Vigilante. Hoe maf het ook is, juist de adverteerders zijn degenen die de meeste invloed kunnen uitoefenen op de inhoud van een krant en veel minder de journalist, die stukloopt op de hoofdredacteur en/of eigenaar van de krant bij een hen onwelgevallig stuk.
Het journalistieke wereldje is op Curacao heel klein, je hebt weinig mogelijkheden wanneer het je bij een bepaalde krant of onder een bepaalde hoofdredacteur niet bevalt. het is ook binnen de lokale journalistiek dan ook vaak een stoelendans of stuivertje wisselen.
het je laten 'feteren' (waar zit dat dakje op mijn computer?) door bedrijven wil nog niet zeggen dat je je daardoor als journalist laat omkopen. een goede journalist laat zich daardoor niet beïnvloeden.
Ben het met je eens dat er nauwelijks onderzoeksjournalistiek op Curacao wordt bedreven. Om dat te kunnen bereiken zal je eerst minder kranten van hogere kwaliteit moeten krijgen, zodat er financiële ruimte komt hiervoor. de journalistiek op Curacao is een hondenbaan: lange werktijden (zelfs in je vrije tijd ben je nog met je werk bezig, want ook de volgende dag moet de krant weer worden gevuld en dus moet je steeds op de hoogte blijven van het lokale nieuws en ogen en oren openhouden voor wat er gebeurd op het eiliand) tegen een laag salaris.
Ik vind het grappig dat we over politici en bestuurders kennelijk alles mogen roepen zonder dat we de verplichting voelen om iets te onderbouwen, maar wanneer het om journalisten gaat dan moet ik op eieren lopen den allerlei mitsen en maren inbouwen: dan is het ineens 'simplistisch'. Feitelijk beschrijf je een context waarbinnen het helemaal niet mogelijk is voor de pers om haar belangrijke maatschappelijke taak te vervullen. Het klinkt zelfs aldsof jij je daarbij neerlegt. Okee, als dat de consensus is, dan zou ik zeggen: weg met die 'onschendbaarheid', dan ben je zoals ik zeg onderdeel van de samenleving en mag je ook onderzocht worden. Je kunt niet de pretentie hebben dat je superbelangrijk bent en tegelijkertijd alles afzwakken onder het mom dat het werk zo moeilijk te doen is: maak een keuze.
Vrij irritant trouwens dat iedereen weer anoniem reageert: over 'comfort zone' gesproken...
wie zijn 'we', Jeroen? De kranten? Dat valt wel mee, want politici en bestuurders kunnen altijd naar de rechter stappen om rectificatie te eisen. Sterker: zij kunnen en doen dit vaak ook nog eens op kosten van de belastingbetaler, wat de burger niet kan die door een krant door het slijk wordt gehaald. Je levert kritiek op de pers zonder in te gaan op de omstandigheden waaronder zij hun werk moeten doen. Dat ik daarop reageer heeft niets te maken met 'op eieren lopen' en 'mitsen en maren' inbouwen, maar met het laten horen van een tegengeluid. Dat is niets anders dan 'hoor en wederhoor' toepassen...
De pers is, zoals ik hierboven al liet zien, geenszins onschendbaar. En ja, de pers is onderdeel van de samenleving en mag onderzocht worden. De rechtbank kan het AD of welke krant dan ook sommeren om haar bronnen prijs te geven, in Nederland zijn journalisten daarvoor ook in het verleden gegijzeld door justitie.
waarom vind je het irritant dat iemand anoniem reageert? het gaat toch om de inhoud van de reactie en niet de persoon die reageert? wordt de inhoud anders wanneer je weet van wie die afkomstig is?
Met ´we´ bedoel ik ons allemaal: ik observeer dat we selectief oordelen over de instituten op dit eiland. En ik ging wel degelijk in op de omstandigheden waarin de journalist zijn werk moet verrichten: daar zeg ik van dat het geen excuus mag zijn voor het leveren van kwalitatief slecht werk. Als ik broddelwerk zie, dan zal ik daar altijd kritiek op blijven leveren, omdat ik me heel bewust ben van de belangrijke taak die zij horen te verrichten. Ik leg me niet neer bij die moeilijke omstandigheden, en dat zouden journalisten ook niet moeten doen. Net zoals ik dat overigens ook verwacht van poltici, bestuurders, ambtenaren, noem maar op.
Tenslotte: ik vind het irritant dat mensen bijna continue anoniem reageren omdat het niet nodig zou moeten zijn, en omdat ik graag wil weten vanuit welke context iemand reageert.
ben het met je eens dat het niet nodig zou moten zijn om anoniem te reageren. de praktijk heeft helaas geleerd dat dit de enige manier is (wanneer je tenminste iets bekender bent in de lokale gemeenschap) om ervoor te zorgen dat de discussie bij het onderwerp blijft en niet ontaardt in persoonlijke aanvallen. De context heb ik aangegeven: ik schrijf als iemand die persoonlijke ervaring heeft met het journalistieke wereldje.
Helemaal met je eens Jeroen,zo zie je ook de laatste tijd dat Oscar van Dam CBA ruim gefééteerd word en zijn beperkingen aardig zijn ingekort bij CBA van 20 naar 10 minuten zendtijd in het Nederlands.ik weet niet hoe een ander er over denkt (zal mij een worts zijn)maar bij mij is hij aardig door de mand gevallen,Oscar ik hoop dat je de draad weer op pakt zo als voorheen zo niet kan je er beter mee stoppen ook je progama bij radio Paradise fm.
Nieuwe reactie inzenden