Het is zo onderhand het vaste riedeltje van de oppositie: de huidige regering jaagt op directeuren en zet vervolgens vriendjes neer op die posten. En wie de kranten erop naslaat, die moet bekennen dat  er inderdaad flink met het blijltje gehakt wordt. Anthony Jukema, Arif Potmis, Sahayra Braun, Harold Daal: het zijn zomaar wat namen van de afgelopen weken die het onderspit moesten delven. Soms met een boel lawaai, schandalen en boze werknemers. Andere keren met een droog persberichtje in de krant over koerswijzigingen, verschillen van mening en herijking.

En vervolgens komen er in plaats van die mensen razendsnel nieuwkomers. We googelen hun namen en de regering zegt dat we ze het voordeel van de twijfel moeten geven. Want we zitten in een proces van vernieuwing. Waar aanhangers vervolgens genoegen mee nemen en tegenstanders hun eigen gelijk mee bevestigen. Namelijk dat het één grote schiettent is op Curaçao.

Vak
Dat mag dan zo zijn, maar die schiettent kent wel ergens zijn oorsprong. Ik heb zelf de indruk dat er al tientallen jaren vrij waardeloos omgesprongen wordt met de leiders op dit eiland. En dan bedoel ik de directeuren, de diensthoofden, de projectleiders. Nooit is er aandacht geweest voor leiderschap als vak. We hebben tal van serviceclubs die ronkend leiderschap promoten met mooie lezingen, maar er druppelt zelden wat van door naar de werkelijkheid.

En die werkelijkheid is dat leiders vaak in het diepe gegooid worden, en zelden of nooit  beoordeeld worden op hun prestaties. Dat is nu zo, en dat was in de tijd van de oppositie ook zo. En als er al beoordeeld werd, dan enkel en alleen negatief. Want dan was een gedeputeerde of minister kwaad op je en mocht je vertrekken.

Vergelijkbaar dus met het werk van huisaccountant Terry Hernandez, die zogenaamd  ergens een ‘audit’ komt doen. Elke directeur weet dan dat je dagen als leider geteld zijn. We hebben zelf dit circus veroorzaakt. Door niet duidelijk te definiëren waar een goede leider aan moet voldoen en die goeie leiders een podium te geven om hun kennis en kunde over te dragen.

Schoen
In plaats daarvan richten we ons op het negatieve, zeiken we de brekebeentjes af en gooien we her en der mensen de laan uit. Zonder dat mij als burger ooit duidelijk wordt gemaakt waar de schoen wrong en belangrijker nog: hoe het beter kan.

Deze regering mag schoon schip maken, daarvoor is ze aan de macht. Maar ik roep hen wel op om dat verantwoordelijk te doen. Als je de aandrang voelt om mensen weg te sturen dan is dat één kant van het verhaal. Ik verwacht dan tegelijkertijd dat je aangeeft hoe het wél moet. Hoe jouw visie op leiderschap eruit ziet. En hoe wij jonge mensen gaan motiveren om toekomstige leiders van Curaçao te worden.

Beste regering: het gooi- en smijtwerk heb ik nou wel gezien. De lezingen, workshops, studiebeurzen en prijzen voor uitzonderlijke prestaties ontbreken nog. Maak daar haast mee, alsjeblieft.