“In mijn slaap zie ik bijna elke nacht de beelden van het ongeluk terug”, zegt Michaël Ricardo. Het drama van Koninginnedag 2009 heeft diepe wonden geslagen bij hem en de andere leden van de Antilliaanse dansgroep Expreshon Kultural uit Almere. De groep was vorig jaar in Apeldoorn om deel te nemen aan de festiviteiten rond Koninginnedag. Eén van hen, Wilfrido Plantijn, overleed bij het ongeluk en drie anderen raakten zwaargewond. Deel 3: de broers Marlon (46) en Michaël Ricardo (39).

Marlon en Michaël Ricardo hebben hun hele leven al een hechte band. “Wij verwerken alles samen, dus dit ook”, zegt Michaël. De broers kampen vooral met mentale problemen, maar Marlon heeft ook nog last van zijn schouders en rug. Hij kwam drie keer ten val in de chaos die na het ongeluk ontstond. De menigte heeft ook over hem heen gelopen. Michaël is door de auto van dader Karst T. geschampt aan zijn been.

Het is niet makkelijk om te leren leven met wat hen overkomen is. Michaël: “Je kunt er niet mee omgaan, je moet er mee leren leven. En als Marlon ergens niet uit komt, komt hij naar mij toe en andersom.” De jongste broer kampt met ernstige slaapproblemen sinds het ongeluk: “Ik heb er geestelijk veel last van. Zie steeds de beelden terug en dan schrik ik wakker in bed. Mijn vrouw heeft daar ook veel last van. Ik heb het nog geen plaats gegeven, maar ik probeer het te accepteren.”

Filmbeelden
Michaël: “Ik was in Apeldoorn omdat ik lid ben van de dansgroep. Ik heb eerlijk gezegd niet zoveel met Koninginnedag. Daarom was ik ook meer bezig met de mensen om me heen dan met de stoet die voorbij kwam. Ik hoorde een raar geluid en keek achterom. Toen zag ik de zwarte Suzuki op ons afkomen. Ik kon mijn ogen niet geloven en dacht steeds: dit is een film, dit gebeurt niet echt. Vervolgens werd ik als het ware weggeblazen, maar de auto schampte me toch aan mijn been. Door het gegil en gekrijs en de chaos die er in luttele seconden ontstond realiseerde ik me direct dat er iets vreselijks gebeurd was.”

“Ik ben chef in een verpakkingsbedrijf. Hierdoor heb ik geleerd om het overzicht te bewaren. Dat heb ik dan ook proberen te doen”, vervolgt hij. “Ik ging meteen op zoek naar mijn broer en toen ik hem had gevonden ontfermde ik me over de andere leden van de groep. Voor mijn eigen verwonding had ik geen tijd. Waarschijnlijk is hierdoor de klap zo hard aangekomen bij mij. Nog elke avond hoor ik het gegil en gekrijs van de mensen in mijn slaap en speelt de gebeurtenis zich als een soort film af in mijn hoofd.”

Bewust
De broers leven sinds 30 april 2009 een stuk bewuster. Michaël: “Het leven kan lang zijn, maar net zo heel kort. Ik leef nu bij de dag en niet meer zoals vroeger. Toen dacht ik: die dag komt nog wel. Maar die dag kan zo geweest zijn.” Wat voor herinneringen toekomstige Koninginnedagen gaan losmaken, durft hij nog niet te zeggen: “Ik heb de eerste nog niet meegemaakt, dus ik weet niet hoe het gaat. We zien het wel.”

Lees ook het verhaal van Rudsel Haddocks, Yvette en Isora Leal, Sidney Stacie en Edisonia Plantijn.